II SA/Bd 1305/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 21 lipca 2023 r., nr WSS-I.8252.127.2023, Prezydent Miasta Inowrocławia odmówił przyznania A. W. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – M. W. W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść art. 17 ust. 1b ustawy z dnia [...] listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 – dalej "u.ś.r."), stwierdzając, że niepełnosprawność matki skarżącej nie powstała w którymś z okresów wymienionych w tym przepisie, co stanowi przeszkodę dla przyznania wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała możliwość stosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Podkreśliła bardzo zły stan zdrowia swojej matki (unieruchomienie, pampersowanie, afazja, karmienie poprzez zagłębnik), wiążący się z koniecznością sprawowania nad nią stałej i długotrwałej opieki uniemożliwiającej podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Decyzją z dnia 8 września 2023 r., nr SKO-4111/1247/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Prezydent nieprawidłowo zastosował w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., skoro jego niekonstytucyjność została stwierdzona wyrokiem TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Organ wskazał jednak, że skarżąca jest osoba uprawnioną do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, co w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stanowi przeszkodę dla przyznania wnioskowanego świadczenia. Przywoławszy orzeczenie Trybunału z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. SK 2/17, stwierdził, że w przypadku zbiegu uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego oraz renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy strona ma możliwość wyboru świadczenia korzystniejszego. SKO wskazało, że pismem z dnia 14 sierpnia 2023 r. poinformowało skarżącą o możliwości złożenia wniosku do ZUS o zawieszenie renty i że dopiero po otrzymaniu stosownej decyzji organu rentowego w tym przedmiocie otworzy się możliwość nabycia przez skarżącą prawa do wnioskowanego świadczenia. Organ wskazał, że w zakreślonym w piśmie terminie 14 dni skarżąca nie przedłożyła stosownej decyzji, przy czym w piśmie z dnia 23 sierpnia 2023 r. wyraziła stanowisko, że zawieszenie renty nie warunkuje ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. SKO wskazało, że umożliwiło skarżącej dokonanie wyboru świadczenia korzystniejszego, jednakże skarżąca z tego prawa nie skorzystała, co wykluczyło możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo spełnienia pozostałych przesłanek z art. 17 u.ś.r. W skardze na powyższą decyzję A. W. zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, oraz naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez uznanie, że okoliczność pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stanowi negatywną przesłankę dla przyznania wnioskowanego świadczenia. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w świetle wyroku TK o sygnaturze K 38/13 przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie powinien być stosowany w sprawach o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a pomimo tego SKO utrzymało w mocy decyzję I instancji, w której Prezydent powołał się na ten przepis. Wskazała nadto, że pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie jest przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wywodzoną z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie z dnia 1 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Podtrzymała nadto stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawę rozpoznano na rozprawie, zgodnie z wnioskiem skarżącej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (publ. jak wcześniej wskazano), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. W sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżąca ma przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, do 30 czerwca 2024 r. (k. 22 i 23 akt adm.). Matka skarżącej legitymuje się zaś orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w I. z dnia [...] lipca 2021 r. (k. 8 akt adm.). Nadmienić w tym miejscu należy, że prawidłowo organ II instancji uznał za błędne stanowisko Prezydenta Miasta Inowrocławia zawarte w jego decyzji, jakoby brak możliwości ustalenia, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała w którymś z okresów, o których mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r., stanowił samoistną przeszkodę dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 za niekonstytucyjne uznał różnicowanie, na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., sytuacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego, których niepełnosprawność powstała po okresach wskazanych w ww. przepisie, od tych, których niepełnosprawność powstała w okresach późniejszych. Oznacza to, że na wynik spraw z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych przestała mieć wpływ kwestia daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, jeżeli niepełnosprawność ta powstała później niż do ukończenia przez nią 18, względnie 25 roku życia. W tym bowiem zakresie ww. przepis jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji statuującym zasadę równości wobec prawa. Sąd w całości popiera tym samym argumentację organu odwoławczego w komentowanej kwestii. Zarzut skargi, jakoby w zaskarżonej decyzji dokonano nieprawidłowej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest niezrozumiały, skoro SKO wprost wyjaśniło, że prawidłowym jest w tym zakresie stanowisko względniejsze dla skarżącej, zaprezentowanego przez organ odwoławczy, a nie stanowisko wyrażone w decyzji I instancji. Przechodząc do rozważań dotyczących istoty sporu koncentrującej się na odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej z uwagi na jej istniejące uprawnienie do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, Sąd stwierdził, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Zgodzić należy się, że sama okoliczność, iż wnioskodawca jest uprawniony do emerytury lub renty, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego (w stosunku do świadczenia emerytalno – rentowego) świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę lub rentę, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekuna o statusie emeryta, czy rencisty, wynikająca z przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. rozumiana jest jako wiążąca się nie z samym prawem do tych świadczeń, lecz z ich realizacją w postaci wypłaty świadczenia. W konsekwencji osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (vide: wyroki NSA z: 24 marca 2021 r. sygn. I OSK 2631/20; 15 grudnia 2020 r. sygn. I OSK 1983/20; 11 sierpnia 2020 r. sygn. I OSK 764/20; 18 czerwca 2020 r. sygn. I OSK 254/20; 27 maja 2020 r. sygn. I OSK 2375/19 – dostępnie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniem rentowym z tytułu częściowej niezdolności do pracy zachodzi konieczność podjęcia przez osobę uprawnioną do tego świadczenia działań prowadzących do zawieszenia prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1251 - dalej "u.f.u.s."). Z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną, w razie zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych. Taka regulacja, w ujęciu systemowym, przemawia za przyznaniem opiekunowi osoby niepełnosprawnej prawa do dokonania wyboru świadczenia, także w razie zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami spoza systemu świadczeń rodzinnych. Regulacja kolizyjna, w razie zbiegu uprawnień do świadczeń, znajduje się również w art. 95 i nast. u.f.u.s. Przepis art. 95 ust. 1 u.f.u.s. stanowi, że w razie zbiegu prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się osobie uprawnionej jedno z tych świadczeń, wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie renty (emerytury) i przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien stronę poinformować i wezwać do złożenia wymaganych dokumentów, stosując odpowiednio przepisy art. 24a ust. 1-3 u.ś.r. Obowiązek informowania stron wynika z art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nadto zgodnie z art. 79a k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem tego przepisu jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że pismem z dnia 14 sierpnia 2023 r., nr SKO-4111/1247/2023 (k. 6 akt adm. II instancji), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy, rozpoznając ponownie sprawę skarżącej w jej całokształcie, poinformowało skarżącą, że na dzień sporządzenia pisma w sprawie nie została spełniona jedna przesłanka zależna od strony, co z kolei uniemożliwia wydanie decyzji zgodnej z jej żądaniem. Przesłanką tą było zawieszenie prawa do pobieranej renty. Organ poinformował skarżącą, że w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, skarżąca może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w tym przede wszystkim decyzję o zawieszeniu prawa do renty lub wstrzymaniu jej wypłaty. W zawiadomieniu poinformowano, że ww. termin może zostać przedłużony na żądanie strony, a w przypadku nieprzedłożenia wskazanych dokumentów podjęta zostanie decyzja w oparciu o materiał dotychczas zgromadzony. W odpowiedzi na powyższe skarżąca poinformowała, że w jej ocenie brak jest podstaw do żądania przedłożenia wskazanych w piśmie z dnia 14 sierpnia 2023 r. dowodów. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygn. SK 2/17, skarżąca wywiodła, że możliwym jest jednoczesne pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz świadczenia pielęgnacyjnego. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że brak przedłożenia decyzji o wstrzymaniu lub zawieszeniu renty przysługującej skarżącej, w terminie zakreślonym w piśmie z dnia 14 sierpnia 2023 r., zaktualizował przeszkodę dla przyznania świadczenia wynikającą z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Decyzja odmowna wobec żądania skarżącej była zasadna. Stanowisko skarżącej jest w ocenie Sądu błędne. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 4/23 (dostępny jw.), szczegółowo wyjaśniono, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 2/17 usuwa z systemu prawa negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazaną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w stosunku do osoby mającej ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, przez co osoba taka może ubiegać się o to świadczenie. Ponieważ prawodawca pierwotnie, co do zasady, wykluczył w ustawie osoby uprawnione do renty od możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, regulacja prawna nie zawiera rozwiązań odnoszących się do usuwania skutku zbiegu prawa do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego, stanowiących formę redystrybucji dochodu narodowego za pośrednictwem budżetu państwa. Trybunał Konstytucyjny, jako "prawodawca negatywny" takich rozwiązań wyrokiem wprowadzić nie mógł, co nie niweczy tego, że orzeczenie o niekonstytucyjności zakresowej przepisu prowadzi do nowej sytuacji prawnej, pozbawionej kompleksowej regulacji, w szczególności odnoszącej się do warunków uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego w zbiegu z innym świadczeniem z zakresu szeroko rozumianego zabezpieczenia społecznego. Zostało to dostrzeżone przez Trybunał w uzasadnieniu wyroku, stwierdzono w nim bowiem, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest z kolei rozwiązania pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia. Zasada równości, która stała za rozstrzygnięciem przyjętym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, powinna znaleźć zastosowanie również do warunków, na jakich opiekunowie osób niepełnosprawnych, uprawnieni do świadczeń z ubezpieczenia społecznego (emerytury, renty), rezygnujący z zatrudnienia, mogą uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Nakazuje ona przyjąć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wywołał skutku polegającego na możliwości pobierania przez osoby uprawnione zarówno świadczeń z zabezpieczenia społecznego, jak i świadczenia pielęgnacyjnego, ale warunkiem jest dokonanie wyboru i rezygnacja z dotychczas pobieranego świadczenia. Tezę taką można odnaleźć również w uzasadnieniu wyroku SK 2/17, w którym Trybunał stwierdził, że "brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają" (teza 3.3.4. uzasadnienia wyroku). Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z: 22 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 247/22, 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1665/22, 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1623/21, 16 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 1923/22, 6 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1920/23, 12 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1922/23, 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1623/21, 10 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 271/22 (dostępne jw.). Uznanie literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. za niekonstytucyjną w odniesieniu do osób ubiegających się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ale uprawnionych do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie oznacza, że opiekunowi osoby niepełnosprawnej przysługuje jednocześnie i świadczenie pielęgnacyjne i renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi, który jest uprawniony do świadczenia rentowego, jeżeli spełnione zostały pozostałe warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest możliwe jedynie, gdy zrezygnuje z pobierania świadczenia rentowego. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie chce zrezygnować z pobierania świadczenia rentowego nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Odstąpienie od wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. jest możliwe, ale nie może doprowadzić do sytuacji, w której opiekun osoby niepełnosprawnej będzie pobierał zarówno świadczenie pielęgnacyjne, jak i rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Byłoby to faworyzujące traktowanie takich osób względem osób nieuprawnionych do renty, a rezygnujących z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny. Tym samym byłoby to niezgodne z konstytucyjną zasadą równości (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. III SA/Kr 113/22; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2024 r., sygn. I OSK 777/23 – dostępne jw.). Ponadto należy dodać, że w związku ze zmianą przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, wprowadzoną ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), dalej jako "u.ś.w.", opiekunowie osób niepełnosprawnych, które ukończyły 18 rok życia zostali pozbawieni możliwości ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Możliwe natomiast stało się ubieganie się przez osobę niepełnosprawną o przyznanie świadczenia wspierającego na warunkach określonych w ustawie o świadczeniu wspierającym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 (ustawie o świadczeniach rodzinnych) w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z przywołaną regulacją przepisy dotychczasowe nie będą mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem na dzień 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej nie powstało, gdyż nie zostały spełnione warunki do jego przyznania w postaci zawieszenia prawa do renty. W ocenie Sądu o powstaniu prawa do świadczenia można mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie przed dniem 31 grudnia 2023 r. spełniła wszystkie wymagane przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych warunki, a organ nie zdążył przed tą datą wydać decyzji przyznającej świadczenie. Zatem jest to, rozwiązanie umożliwiające przyznania świadczenia tym osobom, które przed zmianą przepisów złożyły kompletny wniosek, ale organy nie zdążyły go do dnia 31 grudnia 2023 r. rozpoznać. Regulacja ta nie będzie natomiast mogła mieć zastosowania w takich sprawach, w których przyznanie świadczenia przed dniem 31 grudnia 2023 r. było niemożliwe z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę wszystkich warunków i taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem ewentualne zawieszenie prawa do renty, mogłoby nastąpić jedynie po dniu 31 grudnia 2023 r., która to okoliczność sprawia brak istnienia materialnoprawnych przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia. Sytuacja ta dodatkowo przemawia za brakiem podstaw do uwzględnienia skargi. Mając to na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.