II SA/Bd 1314/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi E. E. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2021r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz E. E. kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2021r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2021r. w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność H. S.. Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z [...] kwietnia 2019r. E. O. S.A.z siedzibą w G. (dalej powoływanej jako "Skarżąca") zwróciła się do Starosty [...] z wnioskiem o ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność H. S. (dalej zwanego "Uczestnikiem postępowania"), położonej w obrębie [...] gmina K., oznaczonej jako działka nr [...]. We wniosku opisano przebieg dotychczasowych rokowań z właścicielem nieruchomości. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r., [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2018 r., poz. 2204 ze zm.- dalej powoływanej jako "u.g.n.") uwzględnił powyższy wniosek i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (stanowiącej własność Uczestnika postępowania) poprzez udzielenie zezwolenia Skarżącej na budowę słupowej stacji transformatorowej, złącza kablowego [...] wraz z budową linii kablowej po uprzednim demontażu przewodów linii napowietrznej [...] i stacji transformatorowej. Uzasadniając decyzję orzekający organ podniósł, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy zachodziły przesłanki do jej wydania, a w tym, że pomimo przeprowadzonych rokowań, brak było zgody właściciela nieruchomości na dobrowolne jej udostępnienie. Organ I instancji oparł swoje ustalenia na treści notatki ze spotkania przedstawiciela Skarżącej z Uczestnikiem, które odbyło się [...] października 2018 r., na treści korespondencji skierowanej do Uczestnika [...] grudnia 2018 r. oraz [...] stycznia 2019 r., a także uwzględnił notatkę służbową z [...] lutego 2019 r. ze spotkania pełnomocnika inwestora z właścicielem nieruchomości. Organ wskazał również na wynik rozprawy administracyjnej, która odbyła się [...] czerwca 2019r., podczas której strony nie doszły do porozumienia. Uczestnik postępowania oczekiwał bowiem dalszych negocjacji co do wysokości zaproponowanego jednorazowego odszkodowania i wyraził też oczekiwanie sporządzenia stosownego operatu szacunkowego. Przedstawiciel Skarżącej uznał zaś negocjacje z właścicielem nieruchomości za zakończone z uwagi na brak akceptacji złożonej propozycji. Starosta uznał, że powyższe dowody pozwalają na ustalenie, że Skarżąca podejmowała próby polubownego uzyskania zgody na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej na działce nr [...]. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez H. S., decyzją z [...] listopada 2019 r., znak: [...] orzekł na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu powyższej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście [...]. Zdaniem organu odwoławczego, okolicznością wymagającą dogłębniejszego wyjaśnienia w warunkach przedmiotowej sprawy pozostawała kwestia braku zgody właściciela działki na dobrowolne posadowienie wskazanej infrastruktury, a to w kontekście prawidłowego przeprowadzenia wymaganych przepisami prawa rokowań. Dokonując bowiem oceny przedstawionego w toku postępowania przebiegu negocjacji Wojewoda zauważył między innymi, że zaproponowane Uczestnikowi postępowania odszkodowanie dotyczyło służebności przesyłu. Wojewoda wyraził przy tym stanowisko, wedle którego nie jest możliwe utożsamianie negocjacji, dotyczących ustanowienia służebności przesyłu z negocjacjami, które powinny poprzedzać wystąpienie z wnioskiem a następnie wydanie decyzji ograniczającej prawo własności nieruchomości. Wojewoda wskazał, że w sprawie nie przedstawiono też dowodu pozwalającego na przyjęcie adekwatności proponowanej kwoty odszkodowania do warunków ustanowienia służebności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 1 czerwca 2020r. w sprawie II SA/Bd 1176/19 oddalił sprzeciw Skarżącej wniesiony od powyższej decyzji kasacyjnej, wskazując na prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...], decyzją z [...] kwietnia 2021r. [...] odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nr [...] poprzez udzielenie zezwolenia Skarżącej na realizację inwestycji opisanej we wniosku z kwietnia 2019r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Starosta wyjaśnił, że wniosek inwestora nie został poprzedzony rzeczywistymi negocjacjami. Argumentując tak zajęte stanowisko organ przedstawił dotychczasowy przebieg negocjacji i stwierdził, że dotyczyły one służebności przesyłu, która jest odmienną instytucją prawa. Rozpoznając odwołanie wniesione przez Skarżącą od powyższej decyzji Wojewoda [...] wydał decyzje opisana na wstępie. W jej uzasadnieniu wskazano, że w sprawie zachodzą okoliczności uniemożliwiające wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem Skarżącej, a mianowicie: planowana inwestycja nie została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z [...] października 2018r., a także nie została spełniona przesłanka przeprowadzenia rzetelnych i faktycznych rokowań z właścicielem nieruchomości. Wojewoda wyjaśnił, że przebieg inwestycji celu publicznego (przebieg linii elektroenergetycznej) powinien wyraźnie zostać zaznaczony w planie, aby możliwe było potwierdzenie zgodności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem plan, obowiązujący dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość, nie zawiera konkretnego przebiegu inwestycji celu publicznego – to zdaniem Wojewody prawidłowo organ I instancji odmówił wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Oceniając natomiast przebieg rokowań, Wojewoda uznał je za pozorne, a złożoną Uczestnikowi postępowania ofertę odszkodowania określił jako dowolną, nie popartą bowiem operatem szacunkowym. W skardze skierowanej do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. E. zarzuciła naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 i 3 u.g.n. przez błędną wykładnię i uznanie, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić wyłącznie, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sposób konkretny określa lokalizację danej inwestycji, - art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i przyjęcie, że zamieszczenie w planie szczegółowych danych co do przebiegu inwestycji jest elementem obowiązkowym planu miejscowego, - art. 124 ust. 3 u.g.n. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżąca nie spełnia przesłanki przeprowadzenia rokowań pomimo przebycia licznych spotkań, rozmów telefonicznych i wymiany korespondencji z właścicielem nieruchomości, - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego - co skutkowało błędnymi ustaleniami między innymi jakoby zaproponowana Uczestnikowi postępowania kwota dotyczyła służebności przesyłu. Podczas gdy z protokołu rozprawy wynika, że było to wynagrodzenie za jednorazowe udostępnienie nieruchomości, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezpodstawne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Skarżąca, działająca przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Alternatywnie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Uczestnik postępowania nie zajął stanowiska wobec wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie Bydgoszczy będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 20 października 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Podkreślić też należy, że zgoda stron na rozpoznanie sprawy ww. trybie nie jest konieczna. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 124 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. (ust. 3). Z powyższej regulacji wynika, że wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który nadto będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawa wymaga też, aby udzielenie takiego zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie planowanych prac. W sprawie bezsporne jest, że planowana przez Skarżącą budowa linii kablowej i stacji transformatorowej jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 u.g.n. wskazano, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Sporne pozostaje spełnienie pozostałych przesłanek wymienionych w przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n., których wystąpienie neguje organ, wskazując na pozorność rokowań oraz niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ocena spełnienia pierwszej z wymienionych przesłanek, dokonana przez organ odwoławczy, jest co najmniej przedwczesna. Natomiast stanowisko wyrażone w zakresie niezgodności z zapisami planu uznać należy nie tylko za przedwczesne, jak i w części nietrafne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku kontroli decyzji organu I instancji, który ponownie rozpatrywał wniosek Skarżącej po uchyleniu przez Wojewodę [...] pierwszorazowej decyzji z [...] sierpnia 2019r. Wojewoda uchylając (decyzją z [...] listopada 2019r. [...]) rozstrzygnięcie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości uznał sprawę na ówczesnym etapie postępowania za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji – co zostało zaakceptowane przez tutejszy Sąd w wyroku z [...] czerwca 2020r., który nie dopatrzył się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji Wojewoda powinien był wyjaśnić dlaczego uznał za organem I instancji, że Skarżąca nie wykazała przeprowadzenia rzetelnych i wymaganych prawem rokowań z właścicielem nieruchomości – w sytuacji, w której organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę nie uzupełnił materiału dowodowego i nie poczynił nowych ustaleń czy wyjaśnień w kwestii przebiegu dotychczasowych rokowań. Co prawda Sąd dostrzega, że w uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2019r. Wojewoda nie określił konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, jednakże stwierdził konieczność dogłębniejszego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Wojewoda zwrócił chociażby uwagę, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że Skarżąca przed złożeniem wniosku złożyła właścicielowi nieruchomości propozycję porozumienia obejmującą informacje co do charakteru i zakresu planowanej inwestycji. Wojewoda słusznie bowiem zauważył, że notatka przedstawiona do akt sprawy (mająca potwierdzić omówienie przez strony zakresu prac niezbędnych dla realizacji inwestycji) nie została podpisana przez Uczestnika postępowania. Nie wiadomo zatem, czy przedmiotem rokowań poddanych ocenie organów była zgoda właściciela na wejście na teren nieruchomości i realizację planowanej konkretnej inwestycji, czy jedynie warunki zawarcia umowy w przedmiocie służebności przesyłu. Tymczasem w sprawie istotne jest ustalenie, czy strony znały wzajemne żądania, czy wymieniły korespondencję i miały możliwość ustosunkować się do propozycji strony przeciwnej. W tych wszystkich okolicznościach skoro sprawa wymagała poczynienia dodatkowych ustaleń, a materiał dowodowy nie został uzupełniony o brakujące wyjaśnienia lub ustalenia to wydanie zaskarżonych rozstrzygnięć w oparciu o dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bez przedstawienia stosownego uzasadnienia przez organy obu instancji uznać należy za działanie wadliwe, naruszające art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. W tym miejscu warto jednak dodatkowo zauważyć (z uwagi na wskazania Wojewody co do braku w materiale dowodowym operatu szacunkowego), że istotne dla sprawy ustalenia powinny obejmować wyłącznie fakt istnienia rokowań. Organy nie badają natomiast przyczyn braku zgody stron. Okoliczność więc, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, bądź inwestor zaproponował właścicielowi warunki, które są dla niego niekorzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlegają weryfikacji w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Po wszczęciu tego postępowania, organy nie mają żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody stron prowadzących rokowania. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Nie podlega więc kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, czy też ekwiwalentność zaproponowanego przez inwestora świadczenia – tj. metodologia przyjętych przez inwestora wyliczeń skutkujących treścią złożonych propozycji. Przechodząc do kwestii kolejnej przesłanki wydania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. to podkreślić należy, że w tym przepisie ustawodawca posłużył się określeniem, iż ograniczenie ma nastąpić "zgodnie z planem miejscowym". Normę tę należy odczytywać w powiązaniu z treścią art. 112 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym, wywłaszczenie (a także ograniczenie korzystania z nieruchomości) możliwe jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Z takiego sformułowania przepisu wynika jasno, że nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu. Koniecznym jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Z ustaleń poczynionych w przedmiotowej sprawie wynika, że działka należąca do Uczestnika postępowania, przez którą ma przebiegać linia elektroenergetyczna, położona jest na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z [...] października 2018r. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku organu odwoławczego, z powołanych przepisów obowiązującego dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa działka, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można z żaden sposób wyprowadzić wniosku o niedopuszczalności na terenie działki nr [...] planowanej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że na rysunku planu nie wyznaczono przebiegu linii elektroenergetycznych. Realizacja przedmiotowej inwestycji została natomiast przewidziana w planie poprzez dopuszczenie w § 14 ("zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacyjnych i infrastruktury technicznej" – rozumianej jako obiekty liniowe lub sieciowe – w tym linie elektroenergetyczne wraz z urządzeniami do ich obsługi - § 2 ust. 1 pkt 4 planu) lokalizacji infrastruktury technicznej na całym obszarze planu – tj. obszarze obejmującym zachodnią część gminy K. w miejscowościach [...] (§ 4 pkt 4). W ocenie Sądu – skoro lokalny ustawodawca nie ustalił przebiegu linii elektroenergetycznych (np. poprzez ich dopuszczenie jedynie w pasach wyznaczonych przez nieprzekraczalne linie rozgraniczające) to należało przyjąć, że na całym terenie objętym planem dopuszczono budowę, przebudowę istniejących linii elektroenergetycznych i ich modernizację. W takich uwarunkowaniach nie sposób podzielić stanowiska Wojewody, zgodnie z którym w obowiązującym planie miejscowym, obejmującym przedmiotową nieruchomość brak jest zapisów o przebiegu linii energetycznej. Wniosku takiego nie można wyprowadzać tylko z faktu, że nie przewiduje tego część graficzna planu. Nadto zgodzić się trzeba z przywołanym przez Skarżącą w skardze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt II SA/Gl 1150/17), że dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym nie jest konieczne w każdym przypadku zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Tak rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.). Ustawa ta w art. 15 ust. 2 nie wprowadza wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej", nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną. Uzasadnieniem dla ustalenia niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogło być zatem wskazanie, że plan ten nie przewiduje przebiegu linii elektroenergetycznej przez nieruchomość Uczestnika postępowania. W sprawie konieczne było natomiast dokładne przeanalizowanie ustaleń planu w tym również zasad modernizacji, rozbudowy i budowy linii elektroenergetycznych uszczegółowionych w pkt 5 § 14, zgodnie z którymi dopuszcza się: realizację sieci elektroenergetycznej jako podziemnej, zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejących i projektowanych sieci niskiego napięci nn oraz średniego napięcia SN, z możliwością ich modernizacji, przebudowy i budowy, realizację stacji transformatorowych zgodnie z przepisami odrębnymi. Ustaleń w tym zakresie jednak w sprawie zabrakło – co stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak wskazano powyżej plan dopuszcza wyłącznie realizację podziemnej sieci elektroenergetycznej, tymczasem w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie sposób ustalić, czy w tym zakresie planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu. Zauważyć należy, że Skarżąca we wniosku bardzo ogólnie określiła zakres planowanej inwestycji poprzez wskazanie, że prace będą obejmowały "założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej po uprzednim demontażu istniejących przewodów i urządzeń". W pismach adresowanych zaś do uczestnika postępowania z [...] grudnia 2018r. i [...] stycznia 2019r. (k. 12 i 14 akt adm. organu I instancji), dołączonych do wniosku na dowód przeprowadzenia rokowań, Skarżąca odmiennie określała zakres prac inwestycyjnych. W piśmie z [...] grudnia 2018r. wskazano bowiem na "budowę nowej linii" i "wymianę przewodów istniejącej linii napowietrznej", w kolejnym zaś piśmie wspomniano jedynie już tylko o "budowie nowej linii". Nie wyjaśniono zatem w sprawie w sposób jednoznaczny zakresu planowanych prac, a to nie pozwala na poczynienie prawidłowych ustaleń w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, z uwagi na wskazane wyżej istotne naruszenie przepisów postępowania Sąd uznał, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. W szczególności ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pozyska od inwestora wyjaśnienia co do zakresu planowanych prac, a następnie poczyni ustalenia dające podstawę do pełnej (faktycznej) oceny spełnienia przesłanek do wydania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a zasądzając od organu na rzec Skarżącej kwotę 714 zł obejmującą kwotę wniesionego wpisu od skargi oraz poniesionych kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictw).