II SA/Bd 1348/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. S. oraz J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Wojewoda K. – P. decyzją z dnia [...] września 2015 r. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. dalej "K.p.a."), w zw. z art. 11 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.) – dalej zwana : "Specustawą", utrzymał w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] - ul. H. od km 0+000 do km 0+787,64 w miejscowości R. – P. w zakresie budowy drogi gminnej wraz z obustronnymi chodnikami oraz zjazdami do posesji prywatnych w ilości 38 szt. i zjazdami publicznymi w ilości 11 szt, budowy murków oporowych, budowy sieci kanalizacji deszczowej wraz z uzbrojeniem oraz przebudowy sieci wodociągowej w granicach administracyjnych gminy A." Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] znak: [...] Starosta A. zezwolił Wójtowi Gminy A. na realizację ww. inwestycji drogowej w miejscowości R. – P. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: - G. M., który oświadczył, iż poprzedni właściciele nieruchomości przejmowanych na potrzeby realizacji inwestycji powinni być w równym stopniu pozbawiania swoich nieruchomości oraz podniósł niezgodność zakresu inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i zażądał oświadczenia, że droga nie uniemożliwi mu dostępu do jego działki, a woda deszczowa nie będzie dostawała się do jego garażu oraz - G. S. i J. S. reprezentowani przez pełnomocnika - adwokata A. K., którzy zarzucili naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 43 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich niezastosowanie. W ocenie odwołujących się w niniejszej sprawie wywłaszczenie nie może nastąpić, z uwagi na brak celu publicznego, wynikający z faktu, iż wszystkie posesje położone przy ulicy H. mają dojazdy i, w ocenie skarżących, nie ma potrzeby poszerzania czy przebudowy istniejącej drogi. Dalej ww. zarzucili niezrealizowanie obowiązku rokowań przewidzianych w art., 114 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz fakt, iż przedmiotowa droga mogła zostać powiększona kosztem nieruchomości niezabudowanych. Wojewoda K.-P. nie uwzględnił odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się na art. 11a Specustawy stanowiący o organie właściwym do wydania zezwolenia na realizację drogi oraz art. 11 d tej ustawy, który wymienia elementy, jakie powinien zawierać prawidłowy wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Organ odwoławczy wskazał również na art. 11f Specustawy, który zawiera elementami decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda podniósł, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został złożony dnia [...] października 2014 r. przez Wójta Gminy A., działającego jako zarządca drogi. Do wniosku dołączono: pozytywną opinię Wójta Gminy A. z dnia [...] września 2014 r., poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma Starosty A. z dnia [...] czerwca 2013 r., informującego, iż [...] czerwca 2013 r. Zarząd Powiatu pozytywnie zaopiniował wniosek Wójta w niniejszej sprawie, poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię opinii Zarządu Województwa K.-P. objętą uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., kopie wypisów uproszczonych z rejestru gruntów dla działek objętych inwestycją, analizę powiązań drogi realizowanej w ramach inwestycji z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej strukturze zagospodarowania terenu, kopię pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. Delegatura we W. z [...] czerwca 2013 r., informującego o braku podstaw do wypowiadania się w tej sprawie z uwagi na fakt, iż teren przeznaczony pod przedmiotową inwestycję położony jest poza obszarami objętymi prawną ochroną i nie występują na nim obiekty wpisane do rejestru zabytków, poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. pozytywnie opiniującego przedmiotową inwestycją, poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w T. z [...] lipca 2013 r. informujące o braku zastrzeżeń do projektu, projekt budowlany, mapę w skali 1:500 przedstawiającą przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Wojewoda K. – P. stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ wskazał, że strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, spełniony został również warunek udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zawiadomienia stron postępowania i podanie do publicznej wiadomości obwieszczeń o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zdaniem organu, brak opinii właściwego wojskowego zarządu transportowego dla planowanej inwestycji nie powinien być traktowany jako znaczące uchybienie, mogące rzutować negatywnie na ważność skarżonej decyzji, bowiem inwestycja nie ma istotnego znaczenia dla obronności państwa. Organ ustalił ponadto, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco lub choćby potencjalnie oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397, ze zm.). Organ dokonał ustaleń, że zakres objętej inwestycją przebudowy sieci wodociągowej i realizacji kanalizacji deszczowej nie wymagają pozwolenia wodnoprawnego, a z załączonych do projektu map wynika, że urządzenia te realizowane będą w pasie drogowym, podobnie jak zjazdy z rozbudowywanej drogi gminnej. Zdaniem organu, inwestycja nie jest realizowana na obszarze objętym ryzykiem powodzi. Wojewoda stwierdził ponadto, że przeprowadzone w sprawie postępowanie uwzględniało zasady określone w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a wydana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa we wskazanych przepisach. Organ, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że inwestycja posiada charakter publiczny. Z dostarczonej przez strony odwołujące się dokumentacji fotograficznej obszaru objętego inwestycją wynika, iż komunikacja na kluczowym obszarze odbywa się drogą gruntową. Położenie odpowiedniej nawierzchni i zapewnienie odwodnienia drogi, przyczyni się do ułatwienia oraz zwiększenia komfortu i bezpieczeństwa ruchu na drodze. Podobnie jak budowa chodników i oznakowanych przejść dla pieszych. Zdaniem organu należy odróżnić zapewnienie możliwości dojazdu do nieruchomości od zapewnienia drogi dojazdowej do niej prowadzącej. Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 43 ustawy o drogach publicznych, bowiem sama konstrukcja tego przepisu wskazuje, że dotyczy on wyłącznie sytuowania obiektów budowlanych w otoczeniu istniejących już dróg. Nie ma natomiast żadnych przesłanek pozwalających interpretować ten przepis rozszerzająco i stosować wspomnianą regulację do sytuowania drogi względem istniejących już na danym obszarze obiektów budowlanych. Wojewoda uznał również za nieuzasadniony zarzut niezrealizowania obowiązku rokowań. Wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest w trybie Specustawy, która nie nakłada obowiązku prowadzenia rokowań ani negocjacji społecznych. W art. 11d ust. 1 wskazuje ona, jakie wymogi musi spełnić zarządca drogi, nie wymieniając wśród nich obowiązku rokowań, czy wcześniejszego wykupu nieruchomości przeznaczanych na cele inwestycji, a w art. 11e ustawodawca wyraźnie wskazał, że "nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami". Odnosząc się do zarzutu strony odwołującej się dotyczącego nierównego traktowania stron postępowania poprzez nierównomierne pozbawianie ich nieruchomości przejmowanych na potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy wskazał, że obowiązujące przepisy prawa nie dają organowi wydającemu decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji celu publicznego prawa do ingerowania w treść projektu budowlanego i zmianę przebiegu inwestycji. Stanowisko takie jest też powszechnie obecne w orzecznictwie (np. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r" sygnatura akt II OSK 762/2013). Słusznie też, zdaniem Wojewody, zauważył organ I instancji, że ograny administracji nie są upoważnione do badania zasadności rozwiązań budowlanych przyjętych w projekcie budowlanym. Osobami odpowiedzialnymi za zgodność projektu budowlanego z normami prawa i zasadami wiedzy technicznej są projektant i sprawdzający. Na końcu Wojewoda uznał za bezzasadny zarzut niezgodności zakresu inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sama bowiem Specustawa w art. 11i ust. 2 wskazuje, że "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli G. S. oraz J. S. reprezentowani przez adw. A. K. Zaskarżając decyzję w całości zarzucili jej: 1. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiącego, iż "wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości" poprzez jego niezastosowanie; 2. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 43 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie, w ten sposób, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej - w przypadku drogi gminnej – 6 metrów, podczas gdy odległość między słupem energetycznym znajdującym się na działce [...] (należącej do skarżących) a zewnętrzną krawędzią drogi jest mniejsza niż 4 m od pasa drogowego, a co za tym idzie, założenia organu co do poszerzenia drogi stoją w sprzeczności z art. 43 ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz zasądzenie solidarnie na rzecz skarżących kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że wywłaszczenie nie może być stosowane, gdy cel publiczny już został na nieruchomości zrealizowany. Nie zostaje bowiem wtedy spełniona ustawowa przesłanka, jaką jest pozyskanie nieruchomości dla realizacji celu publicznego (skoro cele te już zostały zrealizowane) – in concreto droga gminna nr [...] ul. H., nie wymaga żadnej rozbudowy z tego względu, że wszystkie posesje prywatne mają dojazdy, co w sposób oczywisty musi wynikać z decyzji o warunkach zabudowy, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej Ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie brak jest celu na który powołuje się wydający decyzję. W uzasadnieniu skargi, powołując się na art. 61 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) skarżący wskazali, że projekt zagospodarowania działki (projekt budowlany) powinien w części opisowej zawierać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym określenie układu komunikacyjnego oraz zestawienie powierzchni dróg, parkingów, placów i chodników, zaś w części rysunkowej powinien określać obrys i układ wjazdów, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, parkingów, placów i chodników. W ocenie skarżących inwestor/właściciel nieruchomości nie będzie mógł przeprowadzić inwestycji, jeżeli załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany nie będzie zgodny z MPZP lub decyzją o warunkach zabudowy a także jeżeli nie będzie zgodny z Prawem budowlanym oraz rozporządzeniem, albowiem wówczas deweloperowi nie zostanie wydane pozwolenie na budowę oraz nie zostanie zatwierdzony projekt budowlany. Z założenia, że nieruchomości znajdujące się przy ulicy H. zostały wybudowane legalnie skarżący wywiedli, że każda z nich posiada drogę dojazdową do posesji, a planowana inwestycja jest nie tylko chybiona i nieuzasadniona, ale nadto w obliczu planowanego wywłaszczenia – bezprawna. Uważają również, że tylko obiekty budowlane przy ulicy H. wzniesione w warunkach samowoli budowlanej powinny zostać rozebrane. Nieuprawnione jest konwalidowanie stanu poprzez wywłaszczanie cudzych nieruchomości. Skarżący powołali się na przepis art. 112 ust. 3 u.g.n., który dopuszcza zastosowanie wywłaszczenia dopiero wtedy, gdy cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości. Organ powinien w pierwszej kolejności zbadać potrzebę wywłaszczenia. Organ powołuje się na konieczność rozbudowy drogi mimo faktu, że istniejąca droga zaspokaja interes publiczny osób trzecich, a mianowicie każde domostwo posiada dojazd, szerokość pasa drogowego jest wystarczająca dla drogi o charakterze osiedlowym, gdzie zgodnie z Planem Zagospodarowania Przestrzennego nie prowadzi się działalności gospodarczej poza nieuciążliwą. Istniejący pas drogowy o szerokości 6,20 m do 8,10 m na całej długości (ul. H.), bez jego poszerzenia, spełnia wymogi interesu publicznego z zachowaniem interesu publicznego osób trzecich. Skarżący podnieśli, że nie przeprowadzono na podstawie art. 114 ust. 1 u.g.n. rokowań poprzedzających wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego Skarżący nie zgadzają się z tym, że przeznaczono na cel publiczny część ich nieruchomości, która ma zostać wywłaszczona, a nie przeznaczono na ten cel niezagospodarowanych działek po drugiej stronie ulicy H. tj. nr [...]. Dodali również, że gmina zamierza przeprowadzać inwestycje na zagospodarowanych gruntach zamiast na tych niezagospodarowanych. Skarżący powołali się na okoliczność, że Urząd Gminy A. poinformował skarżących, pismem z dnia [...].11.2008r. Nr [...], że nie jest przewidziane poszerzenie jezdni. Pismem [...]z dnia [...].10.2011r. Wójt Gminy poinformował skarżących, że w projekcie budowy ul. H. we wsi R.-P. uwzględniono, że skarpa granicząca z działką nr [...]zostanie wzmocniona murkiem oporowym. Wbrew twierdzeniom organu, skarżący składali swoje zastrzeżenia i wnioski do projektu, na które otrzymywali odpowiedź, że droga przy ich nieruchomości nie będzie poszerzona i zostanie wybudowany mur oporowy zabezpieczający istniejącą skarpę przed osuwaniem. Organ nie wyjaśnił na czym polega "specyficzny charakter inwestycji", oprócz tego, że jest to inwestycja liniowa i jakie to ma znaczenie dla interesu publicznego. Skarżący dodali również projekt budowlany przewiduje wybudowanie muru oporowego do wysokości od 0,50 m do 2,15m, czym narusza interes publiczny i nakazuje się funkcjonowanie skarżącym na ograniczonej murem przestrzeni, tylko po to by wybudować drogę dojazdową o szerokości 5 m z chodnikami, pomimo istniejącego pasa drogowego o szerokości 6,20 m. Dojazd do posesji usytuowanych przy ul. H. odbywa się od ul. K., od ul. K. o nowo wybudowanej nawierzchni asfaltowej o szerokości 4m bez chodników oraz drogi gruntowej tj. z trzech istniejących dróg. Skarżący podnieśli, że zgodnie z § 14 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz.690) dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo - jezdnego pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Takie rozwiązanie skarżący zaproponowali na spotkaniu zorganizowanym przez Wójta, w którym uczestniczyła radna A.C. i radny J. S. Skarżący dodali również, że organ słuszny interes publiczny, wiąże z bezpiecznym poruszaniem się dzieci uczęszczających do szkoły. Ustawa z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty w art. 17 stanowi o obowiązkach gminy polegających na dowożeniu dzieci do szkoły. Ulica H. o szerokości 6,20 m spełnia wymogi dojazdowe dla transportu dzieci do szkół. Skarżący podtrzymali zarzut naruszenia art. 43 ustawy o drogach publicznych, ponieważ przepis nie zawiera żadnego językowego określenia odnoszącego się do skutków prawnych wcześniejszego powstania czy to drogi, czy też obiektu budowlanego. Określa on jedynie, że obiekty budowlane przy ogólnodostępnej drodze gminnej powinny w terenie zabudowanym być usytuowane w odległości co najmniej 8 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przepis ten milczy natomiast na temat sposobu, w jaki może dojść do naruszenia tego przepisu. A jest to możliwe poprzez: a) wzniesienie obiektu budowlanego zbyt blisko drogi; b) wybudowanie drogi zbyt blisko istniejących już obiektów budowlanych. Wykonanie skarżonej decyzji spowodowałoby właśnie zaistnienie drugiego ze wskazanych przypadków. W odniesieniu natomiast do art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych stwierdzili, iż interpretacja tej jednostki redakcyjnej dokonana w uzasadnieniu skarżonej decyzji jest jak najbardziej prawidłowa. Przepis ten, pozwalający pod pewnymi warunkami zmniejszyć odległość pomiędzy drogą a obiektem budowlanym, zastosowany może być tylko i wyłącznie w przypadku, gdy obok istniejącej już drogi powstać ma nowy obiekt budowlany. W niniejszej zaś sprawie jest odwrotnie: to obok istniejących już obiektów budowlanych powstać ma droga, która znajdowałaby się zbyt blisko tychże obiektów. W związku z tym przepis ten nie znajduje tu zastosowania, a odległość między drogą a obiektem budowlanym określona w art. 43 ust. 1 musi zostać bezwzględnie zachowana. Skarżący podtrzymali zarzut braku przeprowadzenia rokowań na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. 1997 Nr 115 poz. 741). Zdaniem skarżących, regulacja ta ma w niniejszej sprawie zastosowanie, nawet jeśli przyjąć, iż inwestycja realizowana jest w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przywołany art. 11e tejże ustawy stwierdza bowiem, iż "nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami". Obowiązek przeprowadzenia rokowań jest zaś warunkiem przewidzianym obowiązującymi przepisami - dokładniej artykułem 114 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki więc warunek przeprowadzenia rokowań jest wiążący także przy zastosowaniu ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, natomiast fakt, iż warunek ten określony został w innej ustawie, nie ma tu znaczenia. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i przytoczył argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Z powyższego wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy W ocenie Sądu, w niekwestionowany sposób organy ustaliły stan faktyczny sprawy. Wniosek taki należy wyprowadzić również z treści skargi. Stanowisko organu oraz skarżących, co do przebiegu postępowania jest spójne. Potwierdza to również analiza akt administracyjnych sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.; dalej także jako: "Specustawa"). Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy w odniesieniu do dróg powiatowych oraz gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje, na wniosek właściwego zarządcy drogi, starosta. Decyzja taka, stosownie do art. 11f ust. 1 ustawy, winna zawierać: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Nadto, w myśl art. 12 ust. 1-4 ustawy, wspomnianą decyzją zatwierdza się podział nieruchomości, przy czym linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Omawiana decyzja jest podstawą do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Podstawowym celem uchwalenia Specustawy było skrócenie i uproszczenie procedury zmierzającej do realizacji dróg publicznych. Najogólniej rzecz ujmując, decyzja właściwego organu o zezwoleniu na realizację konkretnej inwestycji drogowej zawiera szereg rozstrzygnięć, począwszy od ustalenia jej lokalizacji, zatwierdzenia podziału nieruchomości do zatwierdzenia projektu budowlanego. Wydanie takiej decyzji uprawnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, rozstrzygnięcie to pełni więc rolę pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej przepisie art. 11f ust. 1 ustawy określone zostały elementy, jakie winna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Analiza treści zaskarżonej decyzji, którą utrzymana została w mocy w całości omawiana decyzja Starosty A., prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie to zawiera wszystkie wymagane ustawowo elementy, tak obligatoryjne (art. 11f ust. 1 pkt 1-7), jak i te, które zostały określone w związku z potrzebą ich ustalenia w rozpoznawanej sprawie (art. 11f ust. 1 pkt 8). Zdaniem Sądu, nie były zasadne zarzuty podniesione w skardze przez skarżących. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy objęta decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozbudowa drogi gminnej nr [...], stanowiącej ulicę H., zaprojektowaną w miejscu istniejącej drogi gminnej gruntowej mieści się w pojęciu celu publicznego, który nie może być zrealizowany w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie prawa własności. Skarżący uważają, że organ winien w przedmiotowej sprawie zastosować art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774) – dalej "u.g.n.", który stanowi, że wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Zastosowanie powyższego przepisu należy ocenić w przedmiotowej sprawie przez odesłanie zawarte w art. 23 Specustawy. Przepis ten stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu organ nie miał podstaw prawnych do zastosowania przepisu art. 112 ust. 3 u.g.n. przy wydawaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej na podstawie przepisów Specustawy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W wyroku NSA z dnia 2 lutego 2016r. sygn. II OSK 2844/15 (publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl), przy wykładni art. 23 Specustawy w zw. z art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdzono, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (art. 1 ust. 1). Specustawa drogowa przewiduje, co do zasady, uproszczony tryb postępowania w sprawach administracyjnych związanych z realizacją dróg publicznych. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie w sprawach dotyczących realizacji dróg publicznych, w tym uzyskiwania pozwoleń na realizację inwestycji drogowej oraz nabywania nieruchomości pod drogi. Postępowanie to obejmuje (m.in.) także ustalenie przebiegu inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego (art. 11f ust. 1 pkt 7), zatwierdzenie podziału nieruchomości (art. 11f ust. 1 pkt 5), oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego (art. 11f ust. 1 pkt 6). Są to regulacje szczególne względem innych aktów prawnych. Zastosowanie w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przepisów innych ustaw i instytucji prawnych uregulowanych w tych ustawach jest uwarunkowane zawarciem w Specustawie przepisu odsyłającego do ich stosowania. Przepisy Specustawy wskazują przepisy innych ustaw znajdujących zastosowanie w stosunku do inwestycji drogowej określając przypadki ich zastosowania. A zatem, z woli ustawodawcy, sprawy dotyczące realizacji inwestycji drogowej są regulowane przepisami Specustawy i jedynie w sytuacjach braku uregulowań w Specustawie stosuje się odpowiednio przepisy innych ustaw. Jak stanowi art. 23 Specustawy w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 3 "Nabywanie nieruchomości pod drogi" stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Należy jednak mieć na uwadze, że kwestia nabywania nieruchomości pod drogi realizowane na mocy specustawy drogowej została unormowana w tej ustawie. A mianowicie, przepis art. 12 ust. 1 Specustawy, zamieszczony w Rozdziale 3 "Nabywanie nieruchomości pod drogi" jednoznacznie stanowi, iż decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości – ust. 2. Z mocy art. 12 ust. 4 Specustawy nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa: własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych (pkt 1) bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych ( pkt 2) z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości - art. 12 ust. 3 Specustawy. Skoro zatem nabywanie nieruchomości pod drogi zostało unormowane w Specustawie, to do nabywania nieruchomości pod drogi realizowane na mocy tej ustawy nie znajduje zastosowania art. 112 ust. 3 u.g.n. Przepis art. 23 Specustawy zawiera normę o charakterze odsyłającym, zgodnie z którą przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 3 "Nabywanie nieruchomości pod drogi". Kwestii zaś nabywania nieruchomości pod drogi – w świetle powyższych przepisów Specustawy - nie można uznać za nieuregulowaną w Rozdziale 3 "Nabywanie nieruchomości pod drogi". Powyższe koresponduje z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do art. 2 pkt 11 u.g.n. ustawa ta nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 687, ze zm.). Z powyższego wynika, że jeśli Specustawa ma własny przedmiot regulacji, to ustawa o gospodarce nieruchomościami nie może mieć zastosowania w materii objętej specustawą drogową. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący niezastosowania przez organy art. 112 ust. 3 u.g.n. Organy nie miały podstaw do zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy kwestię nabywania nieruchomości pod drogi reguluje Specustawa. Wyjaśnić również należy, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą mieć przesądzającego wpływu na treść rozwiązań technicznych dotyczących przebiegu projektowanej inwestycji drogowej, w tym przyjętych w decyzji o zezwoleniu na realizację tej inwestycji w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Przepis art. 11 i ust. 2 ustawy jest jednoznaczny i przesądza, że "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Mimo powyższego wskazać należy, że realizacja planowanej inwestycji wpisuje się w gospodarkę przestrzenną gminy. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy A. z dnia [...]czerwca 2008r. Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie ewidencyjnym R. – P., gmina A. (Dz.Urz. Woj.Kuj.-Pom. z dnia 25 września 2008r. Nr 123, poz. 1969) ul. H. znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 01 KDD , który według § 48 ww. aktu prawa miejscowego przeznacza teren pod komunikację. Stanowi drogę gminną dojazdową o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m, w przekroju poprzecznym ma stanowić drogę jednojezdniową, dwupasową z dwustronnym chodnikiem. Wobec powyższego, projekt jezdni jednoprzestrzennej, dwukierunkowej o szerokości 5 m z obustronnymi chodnikami 1,5 m, wpisuje się w założenia planistycznie gminy określone w m.p.z.p., a pisemne zapewnienia Wójta Gminy A., na które powołują się skarżący, zawarte w pismach z dnia [...] listopada 2008r. i z dnia [...]października 2011r., nie mogą podważyć ustaleń m.p.z.p. i nie są źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Natomiast źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Wynikające z charakteru sprawy dobro ogólne, dotyczące rozbudowy istniejącej drogi gruntowej poprzez pas jezdni i chodniki utwardzone kostką brukową, którego podstawowym celem jest usprawnienie komunikacji, zestawione z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowej decyzji dla stron, niewątpliwie przemawiają, co do istoty, za stwierdzeniem, że decyzja wydana w tym przedmiocie służy właśnie realizacji celu publicznego, jakim jest zapewnienie sprawnego przebiegu realizacji inwestycji drogowych. Zgodnie z art. 11c Specustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawi były zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa, na mocy art. 6 kpa. Starosta był związany wnioskiem Gminy A. o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na podstawie ar. 11b Specustawy. Stosownie do art. 11e Specustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zatwierdzony na potrzeby inwestycji podział nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających inwestycję, w tym podział nieruchomości skarżących (z działki nr [...] wydzielone zostały: działka nr [...] - zajęta pod drogę i działka nr [...] - pozostała przy dotychczasowym właścicielu), doprowadził do ograniczenia prawa własności. Prawo to nie jest prawem bezwzględnym, gdyż w art. 64 ust. 1 Konstytucja RP przewiduje się możliwość jego ograniczenia. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Specustawa drogowa służy budowie dróg publicznych, a jej skutki są rekompensowane w formie odszkodowania. Przy realizacji dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a sferą praw i wolności. Analiza akt sprawy potwierdza, że zaprojektowana droga jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Decyzja dotyczy rozbudowy istniejącej drogi gruntowej. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Rozbudowa zatem istniejącej drogi gruntowej będzie stanowiła cel publiczny. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 Specustawy ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych - przepisy tej ustawy mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r., poz. 460 ze zm.). Sporna inwestycja jest zatem inwestycją celu publicznego, polegającą na rozbudowie drogi gminnej. W projekcie zagospodarowania terenu (opis techniczny) wskazano, że planowana budowa ma na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu kołowego i pieszego poprzez wykonanie nawierzchni jezdni i chodników - oddzielenie ruchu pieszego i kołowego, poprawę równości, zwiększenie przyczepności pojazdów, poprawę geometrii skrzyżowań, budowę chodników i oznakowanie przejść dla pieszych. Wskazano na poprawę stanu środowiska naturalnego w zakresie płynności ruchu pojazdów, co wpłynie m.in. na poprawę klimatu akustycznego w bezpośrednim sąsiedztwie oraz zmniejszy się emisja zanieczyszczeń pyłowych i gazowych wprowadzonych do powietrza przez pojazdy oraz drgań, powstanie kanalizacja deszczowa z przepompownią, a przez wykonanie chodników i jezdni zmniejszy się prawdopodobieństwo wystąpienia wypadków, które mogą być przyczyną skażenia środowiska. Poprawi się również wygląd estetyczny ulicy H. Skarżący tracą w następstwie wydania zaskarżonej decyzji uprawnienia właścicielskie w stosunku do swojej nieruchomości. W ocenie Sądu organ wykazał, że odjęcie im praw jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego. Organ uznał, że zasadna jest realizacja drogi o szerokości 5 m z obustronnymi chodnikami o szerokości 1,5 m. Z uwagi na to, że planowana inwestycja poprawi stan bezpieczeństwa ruchu kołowego i pieszego, spełniona została przesłanka uzasadniająca przyjęcie określonych rozwiązań – wystąpienie istotnego interesu publicznego, który przeważyłby za ograniczaniem prawa własności. Dodać również należy, że Starosta w przedmiotowej sprawie był związany wnioskiem złożonym przez Gminę A. Zgodnie z art. 11h ust.1 zdanie pierwsze Specustawy, w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości [...] zł za każdy dzień zwłoki. Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut naruszenia art. 43 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m a poza terenem zabudowy 15 m. Nie narusza przepisów prawa istnienie już budynków na nowopowstałej działce nr [...] w odległości mniejszej od krawędzi jezdni, niż przewiduje to art. 43 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten nie dotyczy bowiem sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego, a jedynie normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym a krawędzią jedni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Zatem niezachowanie odległości wynikającej z art. 43 ustawy o drogach publicznych przy budowie drogi na podstawie przepisów Specustawy względem istniejących budynków na działce bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji drogowej, nie świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. Wykładni powyższego przepisu dokonał NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 1687/07 – publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Skład Sądu całkowicie podziela argumentację prawną zawartą w powyższym orzeczeniu. Według tego przepisu, obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, która to odległość określona została w tabeli stanowiącej część omawianego przepisu, w zależności od rodzaju drogi - dla drogi gminnej w terenie zabudowy wynosi 6 m. Norma zawarta w przytoczonym przepisie reguluje wymóg obowiązujący w procesie sytuowania obiektu budowlanego przy istniejącej drodze publicznej. Nie dotyczy natomiast zjawiska odwrotnego: sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym (ani przeznaczenia terenu pod drogę w planie miejscowym). Ustawa o drogach publicznych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "sytuowania" obiektu budowlanego. Próbę odczytania znaczenia omawianego określenia rozpocząć można od uwagi, że pojęcie "sytuowanie" użyte w art. 43 ust.1 oznacza nie tylko odległość obiektu budowlanego od krawędzi jezdni, ale także wskazuje na to, kiedy w procesie powstawania obiektu, przepis ten znajduje zastosowanie. W tej sytuacji, interpretacja nie może abstrahować od unormowań Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy Prawo budowlane działalność obejmującą m.in. sprawy budowy i utrzymania obiektów budowlanych normuje właśnie ta ustawa. Usytuowanie obiektów budowlanych jest przedmiotem regulacji art. 7 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych, wydanych na podstawie art. 7 ust.2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do budynków, jest to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust.1 tego rozporządzenia, jego przepisy nie odnoszą się, z zastrzeżeniem § 207 ust.2, do istniejącej zabudowy. Sytuowanie budynku na działce budowlanej oznacza zachowywanie określonych warunków w trakcie procesu budowy lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Tak więc przepis art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych odnosi się do nowej zabudowy. Ściślej rzecz ujmując, dyspozycja art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku WSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 2014r., sygn. II SA/Lu 29/14, od którego NSA w wyroku z dnia 3 marca 2015 , sygn. akt II OSK 3269/14, oddalił skargę kasacyjną. Wyjaśnić również należy, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ nie może natomiast oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, LEX nr 1367353 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1133/12, LEX nr 1316915). Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty dotyczące przebiegu drogi , czy też przyjętych rozwiązań technicznych przez projektanta poprzez zrealizowanie muru oporowego. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia rokowań na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy podkreślić, że przepisy regulujące tryb wywłaszczania nieruchomości czy też podziału nieruchomości, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami, nie mają zastosowania w sytuacji realizacji inwestycji drogowej w ramach specustawy drogowej, tak jak w tej sprawie. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015r. II OSK 2501/15)- publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Wobec powyższego zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.