II SA/Bd 1351/18

Dnia 20 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Chełmnie na uchwałę Rady Gminy Stolno z dnia 9 marca 2018 r. nr XXXVI/258/2018 w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy 1. stwierdza nieważność § 5 pkt 4 i 5 załącznika do zaskarżonej uchwały, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. Uchwałą nr XXXVI/258/2018 z dnia 9 marca 2018 r. Rada Gminy Stolno, na podstawie m.in. art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1840, dalej powoływanej jako "u.o.z."), przyjęła Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Stolno w 2018 r. (dalej powoływana jako "uchwała" lub "Program"). Na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy w Chełmnie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części, a mianowicie § 5 załącznika do powyższej uchwały. Zaskarżając § 5 załącznika do uchwały, Prokurator zarzucił: I. istotne naruszenie przepisów art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. poprzez niewyczerpanie pełnego zakresu delegacji przewidzianej w tym przepisie i niewskazanie w § 5 pkt 1-4 załącznika do powyższej uchwały zasad opieki nad bezdomnymi kotami, w tym ich dokarmiania, oraz podmiotów odpowiedzialnych za realizację tego zadania; II. istotne naruszenie przepisów art. 7, art. 84 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 i 4, ust. 3a u.o.z. poprzez wprowadzenie do § 5 pkt 5 załącznika zaskarżonej uchwały postanowień wykraczających poza zakres przyznanego jej upoważnienia ustalania zasad do opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, a mianowicie dotyczących sterylizacji wolno żyjących kotek w celu zmniejszenia ich nadmiernej populacji. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż uchwała podejmowana na podstawie art. 11a u.o.z. powinna zawierać elementy wskazane w ust. 2 pkt 1-8 tego przepisu, jako obligatoryjne i możliwie najbardziej skonkretyzowane. Uchwała ta powinna również zawierać sposób postępowania w określonych sytuacjach, podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych zadań, a także sposób i źródła finansowania tej opieki. Zdaniem skarżącego Program stanowiący załącznik do powyższej uchwały podanych wymagań nie spełnia, gdyż brak w nim właściwych zapisów dotyczących kotów wolno żyjących. W § 5 pkt 1-4 stanowi, iż opieka nad wolno żyjącymi kotami odbywa się poprzez: 1) ustalenie miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące, 2) zapewnienie wody pitnej oraz dokarmiania w miejscach ich przebywania, 3) w miarę możliwości zapewnienie miejsca schronienia, 4) współdziałanie w realizacji w/w zadań z organizacjami społecznymi. W ocenie skarżącego programy opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jako akty kierownictwa wewnętrznego powinny zawierać przepisy, które wskazywałyby kierunek działania organu wykonawczego gminy. Natomiast z tak ogólnie sformułowanych zapisów nie sposób wyprowadzić konkretnych czynności i działania, które będzie podejmować gmina w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami i ich dokarmiania. Należy stwierdzić, że powyższe przepisy pozostają na wysokim stopniu ogólności, nie odnoszą się wprost do konkretnego sposobu działania, nie wskazują konkretnego miejsca dokarmiania kotów. Ponadto taki opis zadania należy uznać za dalece niewystarczający, gdyż nie określa podmiotu za nie odpowiedzialnego, do czego zobowiązuje zapis ustawowy. Według skarżącego nie istniała podstawa prawna do uchwalenia § 5 pkt 5 załącznika do zaskarżonej uchwały. Z art. 11a u.o.z. nie wynika upoważnienie dla organu stanowiącego gminy do ustanowienia w/w zabiegów. Regulacja ta wykracza poza upoważnienie ustawowe określone w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., albowiem sterylizacja kotek nie mieści się w pojęciu opieki na wolno żyjącymi kotami. Nie mieści się również w zakresie przewidzianym przez art. 11a ust. 3a w/w ustawy, albowiem nie określa żadnego planu sterylizacji zwierząt w gminie i nie dotyczy zwierząt mających właścicieli lub pozostających pod opieką. Jednocześnie ustawa o ochronie zwierząt w art. 11a ust. 2 pkt 4 wskazuje w ramach koniecznych elementów programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi na obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt - prowadzoną jednak wyłącznie w schroniskach dla zwierząt. W tym przypadku ustawodawca uznał za istotne, aby powyższe czynności były przeprowadzane przez uprawniony i nadzorowany przez organy Inspekcji Weterynaryjnej podmiot będący schroniskiem dla zwierząt. Natomiast Rada Gminy Stolno w sposób nieuprawniony wskazała na konieczność sterylizacji wolno żyjących kotek, nie wskazując przy tym żadnego podmiotu uprawnionego do tego oraz miejsca, gdzie miałoby się to odbywać. Dodatkowo skarżący wskazał, iż kwestie związane z obligatoryjną sterylizacją albo kastracją zwierząt w schroniskach dla zwierząt zostały odrębnie uregulowane przez Radę Gminy Stolno w rozdziale 7 załącznika do zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając ją za nieuzasadnioną. Z uwagi na to, że koty wolno żyjące pojawiają się w różnych miejscach nie można precyzyjnie wskazać miejsca ich dokarmiania. Dotyczy to zwłaszcza terenów wiejskich, gdzie niejednokrotnie zabudowania gospodarskie znacznie są od siebie oddalone. W § 5 załącznika do uchwały widnieje zapis, że opieka nad wolno żyjącymi kotami odbywa się poprzez ustalenia miejsc ich bytowania i zapewnieniu im wody pitnej i dokarmiania, a także zapewnienia im w miarę możliwości miejsca schronienia, a realizacja tych założeń odbywa się we współdziałaniu z organizacjami społecznymi. W § 3 pkt 3 załącznika do uchwały, określono kto jest wykonawcą programu. Są to organizacje społeczne, fundacje, których statutowym celem działania jest przeciwdziałanie bezdomności zwierząt. Organizacje te działają we współpracy z Gminą Stolno. W § 4 załącznika określono gdzie umieszcza się bezdomne zwierzęta domowe (na podstawie umowy zawartej ze schroniskiem dla zwierząt), a w § 10 gdzie te zwierzęta mają zapewnione miejsce, w których mogą przebywać. Organ podał, że sprawę sterylizacji wolno żyjących kotek doprecyzowano w § 7 załącznika do uchwały. Wynika z niego, że sterylizacji poddawane są zwierzęta przyjęte do schroniska, a więc również wolno żyjące kotki, które się w tym schronisku znalazły. Sterylizację albo kastrację będzie wykonywał lekarz weterynarii współpracujący ze schroniskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej powoływanej jako, "u.s.g."), zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Granicą nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa, co ma miejsce w szczególności w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały lub naruszenia procedury jej uchwalenia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją istotnego naruszenia prawa w przypadku przepisu § 5 pkt 1-3 załącznika do zaskarżonej uchwały, natomiast taki przypadek zachodzi odnośnie § 5 pkt 4 i 5 załącznika do uchwały. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wskazana regulacja konstytucyjna znajduje swoje odzwierciedlenie, odnośnie rady gminy jako organu jednostki samorządu terytorialnego pierwszego stopnia, w art. 40 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 usg. Regulacje te stanowią, że radzie gminy przysługuje prawo stanowienia w formie uchwały aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, na podstawie upoważnień ustawowych. W przypadku spraw dotyczących opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy, upoważnienie takie zawiera, regulująca tę problematykę, ustawa o ochronie zwierząt. Ustawa ta określa art. 11 ust. 1, że do zadań własnych gminy należy zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz ich wyłapywanie. Szczegółowe regulacje w tym zakresie, zgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 11a ust. 1 tej ustawy, należą do kompetencji rady gminy, która zgodnie z art. 11a ust. 1 u.o.z. umocowana została do uchwalania corocznie do dnia 31 marca programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy. Program ten, co aktualnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, stanowi akt prawa miejscowego. Program, stosownie do ust. 2 art. 11a u.o.z., obejmuje w szczególności sprawy wymienione enumeratywnie w art. 11a ust. 2 pkt 1-8 u.o.z., tj. sprawy: 1) zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania; 3) odławiania bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypiania ślepych miotów; 7) wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Ponadto, zgodnie z ust. 5, program ten zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. We wskazanych regulacjach, wyznaczających zakres upoważnienia, określone zostały obligatoryjne elementy programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Elementy fakultatywne programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt wskazane zostały natomiast w art. 11 ust. 3 i 3a u.o.z. Przy czym obligatoryjne elementy programu, o których mowa w ust. 2 pkt 3 - 6 mogą zostać powierzone podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, co też znalazło wyraz w zaskarżonej uchwale (§ 3 pkt 2). Zaskarżona przez Prokuratora uchwała Rady Gminy Stolno nr XXXVI/258/2018 z dnia 9 marca 2018 r. podjęta została właśnie na podstawie wskazanego upoważnienia ustawowego z art. 11a ust. 1 u.o.z. Okoliczność, że uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, a więc akt wydawany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, oznacza że Rada Gminy Stolno uchwalając objętą skargą uchwałę i określając szczegółowe regulacje omawianego aktu prawa miejscowego (programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt) zobowiązana była przestrzegać granic upoważnienia ustawowego określonych w zakresie elementów obligatoryjnych w art. 11a ust. 2 i 5 u.o.z. Z treści art. 94 Konstytucji RP wynika bowiem, że każdy akt prawa miejscowego winien być oparty na ustawie upoważniającej i nie naruszać zakresu upoważnienia. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji więc organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP. Podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi więc ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny, a zatem zakazuje się dokonywania wykładni zawężającej lub rozszerzającej przepisów kompetencyjnych. Przy czym odstąpienie od wytycznych zawartych w upoważnieniu ustawowym skutkujące istotnym naruszeniem prawa, oznacza z jednej strony wykroczenie poza zakres upoważnienia czy zrealizowanie go w sposób nieprawidłowy, z drugiej zaś niewypełnienie zakresu upoważnienia determinowanego przepisem upoważniającym. Odnosząc się do zarzutu skargi odnośnie istotnego naruszenia przepisów art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. poprzez niewyczerpanie pełnego zakresu delegacji przewidzianej w tym przepisie i niewskazanie w § 5 pkt 1-3 załącznika do powyższej uchwały zasad opieki nad bezdomnymi kotami, w tym ich dokarmiania, należy uznać, że nie jest on zasadny. Z treści kwestionowanego zapisu załącznika do uchwały wynika, że służy on realizacji ustanowionego w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. obowiązku określenia w programie opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania. § 5 pkt 1-3 stanowi, iż opieka nad wolno żyjącymi kotami odbywa się poprzez: 1. ustalenie miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące, 2. zapewnienie wody pitnej oraz dokarmiania w miejscach ich przebywania, 3. w miarę możliwości zapewnienie miejsca schronienia. Mając na uwadze zakres regulacji § 5 pkt 1-3 załącznika do uchwały sąd nie podzielił zarzutu niewskazania zasad opieki nad bezdomnymi kotami, w tym ich dokarmiania. Po pierwsze, nie jest możliwe precyzyjne określenie miejsc dokarmiania kotów wolno żyjących, bowiem np. społeczni opiekunowie dokarmiają koty w różnych miejscach, wybieranych przez koty na legowiska, które to miejsca, z natury rzeczy, nie są niezmienne. Ponadto Prokurator nie zakwestionował, że zaskarżona przez niego uchwała nie zawiera obligatoryjnych elementów, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., lecz jedynie brak jest jego zdaniem kompletnych i szczegółowych regulacji zagadnień w podanym zakresie. Taka ocena jednak, zdaniem sądu, wkracza w obszar celowości skorzystania z delegacji ustawowej, a nie mieści się kryterium zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 5 pkt 4 zaskarżonej uchwały, który stanowi, że opieka nad wolno żyjącymi kotami odbywa się poprzez współdziałanie w realizacji ww. zadań z organizacjami społecznymi wskazać należy, że to stanowisko Prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 11a ust. 4 u.o.z. realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że realizacja zadań, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona tylko (jedynie) podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Natomiast w pozostałym zakresie, tj. jeśli chodzi o zadania wskazane w pkt 1, 2 oraz 7 i 8, gmina może powierzyć ich realizację także innym podmiotom, niż te które prowadzą schronisko dla zwierząt (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 października 2016 r., sygn. II SA/Gl 813/16 – dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Prawodawca lokalny może zatem powierzyć opiekę nad wolno żyjącymi kotami zarówno podmiotom, które prowadzą schronisko dla zwierząt, jak i innym podmiotom, w tym więc i – tak jak w niniejszej sprawie - organizacjom społecznym. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, w sprawie zostało to uczynione w sposób nieprawidłowy. Sposób w jaki został sformułowany zapis § 5 pkt 4 uchwały odnośnie przedmiotowej kwestii wskazuje bowiem, że jedyną formą wykonania ww. zadania przez Gminę będzie współdziałanie z organizacjami społecznymi. Takie określenie sposobu realizacji zadania w postaci opieki nad wolno żyjącymi kotami stwarza niebezpieczeństwo, że w sytuacji gdy nie doszłoby do współdziałania w realizacji tego zadania z odpowiednimi organizacjami społecznymi, to zadanie to nie zostanie zrealizowane w ogóle, gdyż organ wskazał wyłącznie na tę formę realizacji zadania. Ponadto zaskarżony przepis Programu cechuje wysoki stopień ogólności oraz niedookreślenia sposobu realizacji zadnia. Podkreślić należy również, iż Program – co wielokrotnie i zgodnie podkreśla się w orzecznictwie, mając na uwadze celowościową wykładnię art. 11a u.o.z. - musi być dostosowany do warunków i okoliczności występujących oraz przewidywanych w danym roku i nie można mu nadawać charakteru ogólnych ram, które dopiero wymagałyby dalszej konkretyzacji. Stąd tak silnie akcentuje się, że wykonawczy charakter aktu nie zostanie zachowany, jeżeli pominie się w nim konkretne działania realizujące zadania w nim przewidziane. Niewystarczające jest zatem, w ramach realizacji normy art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. ograniczenie się przez organ stanowiący gminy wyłącznie do ogólnego powołania się na organizacje społeczne, jako podmioty realizujące zadanie, i niedookreślenie w żaden sposób formy/sposobu realizacji zadnia. Zwrócić należy również uwagę na to, że organ ogólnikowo powołał się na współpracę z organizacjami społecznymi, gdy tymczasem projekt gminnego Programu udostępnił do zaopiniowania tylko jednej organizacji tj. Towarzystwu Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział w Chełmnie. Z powyższych względów, tak zredagowany zapis § 5 pkt 4 uchwały istotnie narusza prawo. Natomiast odnosząc się do zarzutu istotnego naruszenie przepisów art. 7, art. 84 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 i 4, ust. 3a u.o.z. poprzez wprowadzenie do § 5 pkt 5 załącznika zaskarżonej uchwały postanowień wykraczających poza zakres przyznanego jej upoważnienia ustalania zasad do opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, a mianowicie dotyczących sterylizacji wolno żyjących kotek w celu zmniejszenia ich nadmiernej populacji należy podzielić stanowisko skarżącego. Jednakże podkreślenia wymaga również, że w myśl art. 11a ust. 3a u.o.z. program może, ale nie musi obejmować planu sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie. Od decyzji gminy zależy więc, czy w ogóle taki plan zostanie wdrożony. Skoro tak, to gmina dysponuje pewną swobodą w opracowaniu zasad, na jakich ww. zabiegi będą się odbywać. Już sama nazwa ,,plan" sugeruje, że gmina musi opracować odpowiednią procedurę. W zaskarżonej uchwale zabrakło konkretyzacji poszczególnych elementów tego planu, ponieważ samo twierdzenie, że sterylizacja wolno żyjących kotek w celu zmniejszenia ich nadmiernej populacji jest w tym przypadku niewystarczająca. Brak jest chociażby wskazania podmiotu, który by odławiał te zwierzęta. Należy również zaznaczyć, że teoretycznie możliwa byłaby sterylizacja wszystkich kotek, co mogłoby doprowadzić z czasem do zachwiania ekosystemu poprzez wyginięcie wolno żyjących kotów, których rolą jest zwalczanie gryzoni. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności § 5 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie.