II SA/Bd 1363/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. II SA/Bd 1363/11 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2011 Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Starosty W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie nabycia statusu osoby bezrobotnej oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] września 2011 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - utrzymał w mocy decyzję starosty. Wojewoda wskazał, że A. W. decyzję o rejestracji podjęła w dniu [...] września 2011 r., a zatem od tego dnia należy liczyć wymagane przepisami 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień dokonanej rejestracji, jak również zbadać czy w okresie 6 miesięcy poprzedzających ten dzień nie nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron. W skardze skarżąca wskazał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji są kuriozalne i nie mają oparcia w wykładni materialno - prawnej. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie może natomiast - co właśnie należy szczególnie podkreślić w niniejszej sprawie - rozpoznając sprawę kierować się kryterium słuszności czy też sprawiedliwości społecznej, czy też jakimikolwiek innymi kryteriami poza kryterium wskazanym w powyższych przepisach. Stosownie do treści przepisów art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należało zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dna 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie Kpa) oraz z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974. r. - Kodeks pracy. Natomiast przepis art. 75 ust. 2 pkt 2 przywoływanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. stanowi, iż bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się powiatowym urzędzie pracy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca A. W. decyzję o rejestracji podjęła w dniu [...] września 2011 r. Od tego też dnia należy liczyć wymagane przepisami 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień dokonanej rejestracji jak również zbadać czy w okresie 6 miesięcy poprzedzających ten dzień nie nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca A. W. w okresie [...] września 2008 r. do [...] marca 2011 r. zatrudniona była w firmie "K." we W. Następnie od dnia [...] marca 2011 r. do [...] sierpnia 2011 r. pobierała zasiłek chorobowy. Ponadto w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] września 2011 r. zatrudniona była na umowę o świadczenie usług pośrednictwa o obrocie nieruchomości w spółce N. W międzyczasie od dnia [...] września 2011 r. do [...] września 2011 r. w wymiarze ½ etatu pracowała na stanowisku sprzedawcy w spółce W., gdzie stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron - art. 30 § 1 pkt 1 kodeksu pracy. W przypadku skarżącej rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron nie nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy. Nie doszło więc w ocenie Sądu do naruszenia w zaskarżonej decyzji jak również w decyzji organu pierwszej instancji przepisów obowiązującej ustawy w wskazanej w podstawie prawnej obu decyzji tj. przepisów ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 414 z późn. zm.). Nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych zawartych w Kpa prawidłowo przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Nie doszło także do naruszenia jakiegokolwiek innego przepisu obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek określonych w przywołanych wyżej przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.