II SA/Bd 1366/10

8 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2011r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2010r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 16 (szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 1366/10 Uzasadnienie Starosta I. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] orzekł o uznaniu I. G. za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2010 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu braku warunków z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu I. G. napisała "Nie zgadzam się z decyzją (...) ponieważ po powrocie z urlopu wychowawczego pracodawca odprowadzał za mnie składki na Fundusz Pracy." Wojewoda K.-P. decyzją z [...] września 2010 r. – [...] na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 104a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm. ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji, iż należało orzec o odmowie przyznania prawa do zasiłku, wskazując na art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 104a ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r., które określają jakie warunki powinna spełnić osoba bezrobotna, aby otrzymać prawo do zasiłku oraz opisują przypadki, w których nie przysługuje takie prawo, jak również przywołują sytuację, w której pracodawca nie ma obowiązku odprowadzania za pracownika składek na Fundusz Pracy. Wskazał, że z dokumentacji wynika, że I. G. przepracowała w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji łącznie co najmniej 365 dni i że od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r. pracodawca, zgodnie z art. 104a ustawy nie miał obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Składki te były nienależne i zostały odprowadzone bez podstawy prawnej. Do 365 dni przepracowanych w okresie 18 miesięcy należy wliczyć jedynie okres od dnia [...] grudnia 2008 r. do dnia [...] marca 2009, ponieważ wówczas przebywała na urlopie wychowawczym. Do okresu zatrudnienia wlicza się okres, w którym osoba bezrobotna była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Pracodawca nie odprowadza składek za pracowników powracających z urlopu wychowawczego. I. G. złożyła skargę wskazując, że powodem nie przyznania jej prawa do zasiłku było nie przepracowanie 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wskazując, że po powrocie z urlopu wychowawczego pracodawca odprowadzał za nią składki na Fundusz Pracy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu prawnego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżąca I. G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w I. dnia [...] czerwca 2010 r. i przedłożyła świadectwo pracy ze Sklepu "[...]" M. D., ul. [...] w I. potwierdzające zatrudnienie w okresie od [...] listopada 1995 r. do [...] maja 2010 r. Z akt sprawy wynika także, że skarżąca w okresie od [...] marca 2003 r. do [...] marca 2009 r. przebywała na urlopie wychowawczym (dowód: zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w B., Inspektorat w I. znak: [...]). W związku z powyższym należy zauważyć, że przepis art. 71 ust. 1, pkt 2 lit. a ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415) stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a - art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Natomiast przepis art. 71 ust. 2, pkt 3 tej ustawy stanowi, że do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie innych przepisów. Natomiast art. 104a ww. ustawy stanowi, że pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego. Powyższy przepis art. 104 a wprowadzony został do ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez art. 8 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 237, poz. 1654) z dniem 1 stycznia 2009 r. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, celem nowelizacji było ułatwienie powrotu osób powracających z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego i dodatkowego urlopu macierzyńskiego do zatwierdzenia. Dokonując więc wykładni przepisu art. 71 ust.1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie należało tracić z pola widzenia powyższego ratio legis i dokonać wykładni funkcjonalnej powyższego przepisu czego w niniejszej sprawie zaniechano. Należy także zauważyć analizując przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że wolą ustawodawcy była m.in. chęć wyeliminowania spośród osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych kategorii ludzi określanych w publicystyce mianem "niebieskich ptaków," czyli ludzi notorycznie unikających pracy. Z takim celem nie koresponduje zaś w żaden sposób wyeliminowanie spośród kręgu osób uprawnionych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych osób takich jak skarżąca, która wykazuje się odpowiednim stażem pracy i kontynuacją pracy po powrocie z urlopu wychowawczego, która straciła pracę z przyczyn przez siebie niezawinionych (vide wyjaśnienia skarżącej na rozprawie). W tej sytuacji pozbawiona znaczenia prawnego jest okoliczność podnoszona przez organy dotycząca braku obowiązku uiszczania składek na Fundusz Pracy, tym bardziej że składki te były uiszczanie i właściwy organ na którego konto one wpływały nie zwrócił ich pracodawcy skarżącej jako nienależnych (vide wyjaśnienia skarżącej na rozprawie). I dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty I. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Prowadząc ponownie postępowanie organ uwzględni powyższą ocenę prawną, która po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. będzie wiązać organ. Rozstrzygniecie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisach art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. natomiast rozstrzygnięcie w pkt 3 na przepisach art. 200 oraz art. 205 § 1 tej ustawy.