II SA/Bd 1378/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanowił: oddalić wniosek. W dniu 7 marca 2016 r. (uzupełniony 4 kwietnia 2016 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. We wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z żoną oraz uczącymi się córkami. Powołał się na rozdzielność majątkową z żoną. Utrzymują się z dochodu w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Według zeznania podatkowego PIT-36 wnioskodawca w 2014 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał przychód na kwotę [...] zł, zaś według zeznania podatkowego PIT-36 wnioskodawca za 2015 r. uzyskał przychód w wysokości [...] zł. Podał, że ponosi m.in. następujące wydatki i zobowiązania tj.: związane z wykształceniem córek, które wynoszą miesięcznie około [...] zł zaś za ogrzewanie uiszcza [...] zł, za media około [...] zł, telefon i Internet [...] zł. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Podkreślić należy, że skarżący w rozpoznawanej sprawie złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednakże obecnie wnosi o przyznanie radcy prawnego. Przypomnieć należy, że postanowieniem tut. Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. skarżącego zwolniono od kosztów sądowych, na które to skarżący złożył zażalenie. Owo zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GZ 303/15 z dnia 25 czerwca 2015 r. Dokonując analizy sytuacji materialnej skarżącego w badanym okresie tj. od złożenia formularza PPF dnia 26 stycznia 2015 r. do chwili wydania niniejszego postanowienia należy stwierdzić, że nie uległa ona znaczącej zmianie. Skarżący pomimo deklaracji o trudnej sytuacji materialnej wciąż prowadzi działalność gospodarczą i osiąga z niej przychód; w latach 2013 – 2015 praktycznie na niezmienionym poziomie. Dlatego też sytuacja skarżącego zdaniem orzekającego nie stwarza podstaw do ustanowienia dla niego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Referendarz sądowy w pełni podziela w tym zakresie stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II GZ 303/15 z dnia 25 czerwca 2015 r., że ,,skarżący uzyskuje przychód wraz z kosztami uzyskania przychodu (prowadzi działalność gospodarczą pod firmą – M. K. A.-M. T.) co oznacza, że skarżący winien sam zatroszczyć się o pełnomocnika tym bardziej, iż prowadząc samodzielną działalność gospodarczą wydatki profesjonalnego pełnomocnika będą stanowić również koszt działalności gospodarczej". Zresztą Naczelny Sąd Administracyjny wprost stwierdził, że sytuacja majątkowa skarżącego umożliwia jemu samodzielne opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z posiadanych i uzyskiwanych dochodów działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.