II SA/Bd 1383/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. sp. [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz P. sp. [...] w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 1383/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta B. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej we wsi S. gmina B. oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność uczestnika Z. F., poprzez udzielenie poprzednikowi prawnemu skarżącej – spółce P. zezwolenia na przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia Dn 250 relacji [...] oraz innych podziemnych i naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]. Skarga uczestnika Z. F. na ww. decyzję Wojewody [...] została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 marca 2009 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd/939/08. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta B. ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz uczestnika Z. F., co do części wyżej wskazanej nieruchomości, w której Starosta B. wydał decyzję z dnia [...] ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, oraz zobowiązał poprzednika prawnego skarżącej – spółkę P. do wypłaty odszkodowania na rzecz uczestnika. Wnioskiem z dnia [...] skierowanym do Starosty B. uczestnik Z. F. wniósł o ustalenie odszkodowania wskutek obniżenia wartości wskazanej powyżej nieruchomości z tytułu posadowienia urządzeń przesyłowych gazociągu na podstawie decyzji Starosty B. z dnia [...]. Odpowiadając na ten wniosek Starosta Brodnicki, pismem z dnia [...] wyjaśnił uczestnikowi Z. F., że jego wniosek z [...] jest bezpodstawny z uwagi na fakt, że decyzją z dnia [...] orzeczono już na rzecz uczestnika odszkodowanie za udostępnienie nieruchomości oraz szkody zaistniałe na skutek czasowego zajęcia części działki. W dniu [...] Starosta B. decyzją nr [...], powołując się na art. 128, 129, 130, 132 w związku z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r, Nr 102, poz.267 ze zm.) dalej jako u.g.n., odmówił wydania decyzji ustalającej odszkodowanie za obniżenie wartości wyżej wskazanej nieruchomości, co do części której Starosta B. decyzją z dnia [...] ograniczył sposób korzystania z nieruchomości. Organ I instancji stanął na stanowisku, że kwestia odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz za szkody powstałe na skutek czasowego jej zajęcia została rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia [...]. Na powyższą decyzję Starosty B. z dnia [...], uczestnik Z. F. wniósł odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia na jego rzecz odszkodowania w wysokości określonej w załączonym do wniosku operacie szacunkowym sporządzonym w dniu [...] przez rzeczoznawcę majątkowego H. O. W uzasadnieniu odwołania Z. F. podniósł, że organ I instancji wadliwie przyjął, że ustalenie i wypłata mu odszkodowania w kwocie [...] zł zamyka możliwość skutecznego domagania się przez niego odszkodowania za rzeczywistą szkodę, którą poniósł w efekcie posadowienia na jego nieruchomości urządzeń przesyłowych gazociągu. Decyzją z dnia [....] nr [...], Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty B. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawało, czy Starosta B. orzekł już o odszkodowaniu za zmniejszenie wartości nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu jej korzystania. Zdaniem Wojewody, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można było powyżej kwestii przesądzić. Wojewoda podniósł, iż z treści decyzji Starosty B. z dnia [....] ustalającej odszkodowanie, jak również z jej uzasadnienia, a także sporządzonego na jej potrzeby operatu szacunkowego nie wynika, by kwestia obniżenia wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu jej korzystania była analizowana. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, iż obowiązkiem Starosty było szczegółowe zbadanie i wyjaśnienie, czy odszkodowanie, o które ubiega się uczestnik Z. F. objęte było już decyzją z dnia [...] ustalającą odszkodowanie. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody, doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Wojewoda postawił także zarzut, iż ustawa o gospodarce nieruchomościami, nie przewiduje możliwości wydania decyzji "odmawiającej wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania". Wskazując na powyższe Wojewoda uznał, iż konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadnia uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Spółka P. złożyła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) naruszenie art. 7 k.p.a., przez przyjęcie, iż Starosta B. w uchylonej decyzji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; b) naruszenie art. 8 k.p.a., przez przyjęcie, iż Starosta B. w uchylonej decyzji nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; c) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., przez przyjęcie, iż Starosta B. w uchylonej decyzji nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego; d) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji Starosty B. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy postępowanie wyjaśniające było przeprowadzone prawidłowo i wyczerpująco, co w konsekwencji powinno prowadzić do uchylenia decyzji Starosty B. i umorzenia postępowania w pierwszej z instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez: a) naruszenie art. 128 ust. 4 u.g.n. poprzez przyjęcie, że decyzja Starosty B. z dnia [...] ustalająca odszkodowanie za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n., nie obejmuje również kwoty odpowiadającej zmniejszeniu się wartości nieruchomości na skutek tych zdarzeń; b) naruszenie art. 129 ust. 5 w zw. z art. 124 i 128 ust. 4 u.g.n. poprzez ich błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że możliwe jest wydanie dwóch odrębnych decyzji ustalających odszkodowanie za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n., tj. odrębnej dla odszkodowania za szkody powstałe wskutek tych zdarzeń oraz odrębnej dla kwoty odpowiadającej zmniejszeniu się wartości nieruchomości na skutek tych zdarzeń; Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie strony skarżącej kwestia ustalenia, czy Starosta B. orzekł już o odszkodowaniu, o które ubiega się uczestnik Z. F. nie wymaga już przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i ustalenie to mogło zostać dokonane przez Wojewodę jako organ drugiej instancji w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy. Cytując obszerne fragmenty uzasadnienia decyzji Starosty B. z dnia [...] skarżąca spółka wskazywała na bezzasadność zarzutu Wojewody, jakoby w treści tej decyzji nie odniesiono się w żaden sposób do kwestii zmniejszenia wartości nieruchomości. Motywy tego rozstrzygnięcia jednoznacznie potwierdzają bowiem, że decyzja o ustaleniu odszkodowania z dnia [...] obejmuje również kwotę odpowiadającą zmniejszeniu wartości nieruchomości, o którą zgodnie z art. 128 ust. 4a u.g.n. powiększa się odszkodowanie. Potwierdza to także treść operatu szacunkowego z dnia [...] stanowiącego podstawę do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, w którym określono, iż przedmiotem wyceny jest m.in. wartość szkód z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości w pasie technologicznym (B. Część podstawowa pkt 2 i 4.3 operatu). Dlatego też, w ocenie skarżącej, całkowicie niezrozumiałe są twierdzenia Wojewody [...], jakoby kwestią sporną i wymagającą zbadania było to, czy Starosta B. w decyzji z dnia [...] orzekł już o odszkodowaniu za zmniejszenie wartości nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu jej korzystania. Skarżąca spółka podniosła, że jeżeli w sprawie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 k.p.a., nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy uprzednio rozpoznanej przez organ I instancji. Skarżąca spółka zwróciła również uwagę na zakres i charakter odszkodowania należnego właścicielowi w trybie art. 128 u.g.n. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012r. (I OSK 302/11, LEX nr 1120672) wskazano, że odszkodowanie to nie obejmuje w szczególności utraconych przez właściciela zysków, utraty wartości pozostałej części nieruchomości, kosztów przeprowadzki w inne miejsce, doznanych uciążliwości itp. Odszkodowanie za wywłaszczenie części nieruchomości może być rekompensatą tylko za ten grunt, a nie za spadek wartości pozostałej części. Zgodnie z podstawową zasadą postępowania wywłaszczeniowego jaką jest zasada jednorazowego wypłacenia odszkodowania w ściśle określonym terminie, odszkodowanie ustalane przez organ na podstawie art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n. stanowi jedną całość obejmującą szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa m.in. w art. 124 u.g.n., a które jedynie ulega stosownemu powiększeniu o kwotę odpowiadającą zmniejszeniu wartości nieruchomości, jeśli oczywiście takie zmniejszenie nastąpi. Jednocześnie skarżąca spółka podzieliła stanowisko Wojewody, że wydanie przez Starostę B. decyzji merytorycznej w postaci odmowy wydania decyzji o wypłacie odszkodowania nastąpiło bez podstawy prawnej, albowiem ustawa o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje takiego rodzaju rozstrzygnięcia sprawy. Niedopuszczalne jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. To czyni kolejne postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i wymaga umorzenia postępowania. Dlatego też Wojewoda, jako organ odwoławczy powinien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu I instancji w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wnika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia posŧępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Konsekwencją tego jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tylko zaistnienie tych warunków uzasadnia orzekanie kasacyjne. Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 208/99, niepubl.; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 430/99, niepubl.). Skorzystanie z tej możliwości musi być wyjątkowe, gdyż istotą postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym jest orzekanie reformatoryjne. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. Dlatego też przy rozważaniu zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. właściwy organ winien mieć na względzie art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy stwierdzony przez organ odwoławczy zakres postępowania dowodowego przekracza uprawnienia dowodowe tego organu, wyznaczone w art. 136 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 1237/96, POP 1998, z. 3, poz. 92). Przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 1680/01, niepubl.). Jednocześnie organ odwoławczy winien ograniczyć się tylko do wskazania tych przyczyn i ewentualnie okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W decyzji kasacyjnej, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy nie może przesądzać o istocie sprawy, ani w jakikolwiek sposób narzucać organowi pierwszej instancji treści rozstrzygnięcia. Ingerencja w postaci zaleceń co do sposobu załatwienia konkretnej sprawy, rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., I SA 2127/98, niepubl.). Odnosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że nie wystąpiły w niej przesłanki uzasadniające zastosowanie przez organ odwoławczy trybu przewidzianego w art.138 § 2 k.p.a. w odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] nie wskazał w sposób jednoznaczny przyczyn wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja wskazuje jedynie na pewne ogólne reguły procesowe o znaczeniu uniwersalnym. Podnoszony zarzut, iż stan faktyczny winien być ustalony w sposób bardziej rzetelny, w żaden sposób nie łączy się ze wskazaniem, na czym ewentualnie polega nierzetelność dotychczasowych ustaleń. Co więcej, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na brak logicznego związku i zgodności z treścią podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji zaskarżonej wskazano bowiem, że organ I instancji nie zbadał, czy w niniejszej sprawie "organ orzekł już o odszkodowaniu za zmniejszenie wartości nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu jej korzystania". Zdaniem Wojewody istnieją przesłanki wskazujące, że "zarówno z treści decyzji ustalającej odszkodowanie z dnia [...] jak i sporządzonego na jej potrzeby operatu szacunkowego nie wynika, by kwestia obniżenia wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu jej korzystania była analizowana." Z powyższego, nader ogólnikowego stanowiska organu odwoławczego nie wynika w sposób jednoznaczny, czy organ formułuje zastrzeżenia co do zakresu ustalonych w sprawie istotnych okoliczności, czy też co do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej przez organ pierwszej instancji. Przy założeniu, że chodzi o pierwszą z wymienionych sytuacji, organ odwoławczy nie może poprzestać na nakazaniu ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego bez wskazania konkretnych czynności dowodowych, które miałyby być w sprawie wykonane i okoliczności, które wymagają udowodnienia. Jeżeli organ odwoławczy dostrzegł brak przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu w sprawie, to powinien wskazać te okoliczności i formułując zalecenia dla organu pierwszej instancji dać temu wyraz poprzez precyzyjne określenie rodzaju i sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego, w zakresie określonym w art. 138 § 2 k.p.a. Przyjmując natomiast, że zastrzeżenia organu odwoławczego dotyczą (niewłaściwej) oceny okoliczności faktycznych sprawy przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy winien skorzystać z kompetencji merytoryczno-reformacyjnych przewidzianych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, iż okoliczności wymagające przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, zdają się wynikać z już ustalonego stanu faktycznego sprawy. W sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania co do zasadności odmiennego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie znajduje prawnego uzasadnienia. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na długi okres, w jakim prowadzone jest postępowanie w sprawie wniosku Z. F. z dnia [...] w kontekście zarówno zasady szybkości postępowania administracyjnego oraz uwzględniając zakres kompetencji organu odwoławczego określonych przez przepisy art. 136 i art. 138 § 1 k.p.a., w ocenie Sądu, Wojewoda [...] powinien ze szczególną ostrożnością i starannością rozpatrzyć przedmiotową sprawę, dążąc do jej możliwie najszybszego zakończenia. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda dokona, w myśl art. 77 § 1 k.p.a., wszechstronnej i wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego koncentrując się na kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii - a mianowicie, czy decyzja Starosty B. z dnia [...] ustalająca odszkodowanie za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n. obejmuje również kwotę odpowiadającą zmniejszeniu wartości nieruchomości na skutek tych zdarzeń. W tym kontekście organ odwoławczy dokona również oceny ustaleń i wniosków wyciągniętych przez organ pierwszej instancji, a nadto ustosunkuje się w sposób wyczerpujący do argumentacji odwołania, a swe stanowisko należycie uzasadni mając na względzie wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Organ odwoławczy winien mieć przy tym na uwadze, iż nie może on tylko ograniczyć się do kontroli decyzji organu l instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. Wydanie decyzji kasacyjnej stanowi bowiem wyjątek i dopuszczalne jest jedynie w tej sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, co powinno jednoznacznie wynikać z uzasadnienia decyzji organu II instancji. O ile natomiast Wojewoda uzna, iż przesądzenie kwestii wymaga zastosowania art.138 § 2 K.p.a. (czyli uchylenia decyzji Starosty B. i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania), zobowiązany będzie to wykazać w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Nadto, w zależności od wyników powyższej analizy Wojewoda dokona oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji z punktu widzenia jego materialnoprawnej podstawy. Mając na względzie wszystko powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.