II SA/Bd 1397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Ł. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Z. Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1397/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skarżący w dniu [...] marca 2016 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku "z 16 marca 2016r." w terminie, bowiem nie został zawiadomiony o terminie rozprawy. Dopiero kontaktując się w dniu 29 marca 2016 r. z sekretariatem WSA w Bydgoszczy dowiedział się o wydanym wyroku oraz, że doszło do awizacji przesyłki z informacją o terminie rozprawy w dniach 9.02.2016 r. i 17.02.2016 r. Podkreślił, że nieprawdą jest że doszło do awizowania przesyłki. Od stycznia do marca 2016 r. był codziennie w miejscu zamieszkania. Wskazał, że przed domem znajduje się skrzynka pocztowa, która jest codziennie sprawdzana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: - zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, - dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Skarżący wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powołał się na brak wiedzy wyznaczonym terminie rozprawy i wydanym wyroku. Powyższe wynikało jego zdaniem z faktu, nie pozostawienia w jego skrzynce odbiorczej zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki zawierającej informację o terminie rozprawy. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przedmiotowy wniosek został złożony w terminie od dnia, w którym jak twierdzi skarżący dowiedział się o wydaniu wyroku (informacja telefoniczna 29.03.2016r.), zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Analiza wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 1 marca 2016r. w okolicznościach sprawy prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. Zgodnie z art. 141 § 1 P.p.s.a., w sprawach w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 1 marca 2016r. Termin do zgłoszenia przedmiotowego wniosku upłynął zatem dla skarżącego z dniem 8 marca 2016r. W aktach sprawy znajduje się dokument urzędowy (k.18), z którego jednoznacznie wynika, że adresowana do skarżącego przesyłka (nr [...]) polecona za potwierdzeniem odbioru, zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy wraz ze stosownymi pouczeniami, była awizowana dwukrotnie tj. w dniu 5.02. i 15.02.2016r., nie została podjęta w terminie, zatem nastąpił jej zwrot do adresata w dniu 23 lutego 2016r. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości podjęcia odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). Wobec powyższego należy stwierdzić, że zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 1 marca 2016r. należało uznać za skutecznie doręczone skarżącemu z dniem 19 lutego 2016r. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego dotyczące rzekomego niepozostawienia przez pracownika awiz informujących o przesyłce nie są przekonujące. Z dołączonej do akt przesyłki zaopatrzonej w zwrotne potwierdzenie odbioru jednoznacznie wynika, iż przesyłka pocztowa prawidłowo zaadresowana, zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy było dwukrotnie awizowana (w dniach 5 i 15 lutego 2016 r.), a zatem brak jest podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. W tym miejscu odwołać się można do stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w wyroku z dnia 30 kwietnia 1998r., sygn. akt III CZ 51/98 zapadłym na gruncie procedury cywilnej, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Osoba, która twierdzi, że doręczenia dokonano w innej dacie, tudzież w ogóle go nie dokonano - powinna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych okolicznościach o charakterze zobiektywizowanym, nie zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione. Wskazać należy, że jak wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu przesyłki sporządza doręczający, wskazując w nim placówkę pocztową operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia; zawiadomienie pozostawia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający: 1) dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis; 2) oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy. W świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia - jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie placówka pocztowa operatora: 1) sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej; w przypadku doręczenia, o którym mowa w art. 135 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, powtórne zawiadomienie pozostawia placówka pocztowa operatora w skrytce pocztowej adresata; 2) zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem. Wskazać należy, że Sąd dokonując, tak jak w niniejszej sprawie, oceny prawidłowości doręczenia, z natury rzeczy opierać się musi na treści akt postępowania, przyjmując w braku nasuwających się wątpliwości stan faktyczny wynikający ze ściśle określonej procedury doręczenia korespondencji sądowej. Wyjaśnić ponadto należy, że procedura doręczenia korespondencji opiera się na zaufaniu, jakim obdarza się osobę dostarczającą przesyłki. Dochowanie ustawowych wymogów oraz wiarygodność konkretnego doręczyciela weryfikować można jedynie za pomocą czynionych przez niego zapisków. Reasumując stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do odmówienia wiarygodności sporządzonej w powyższy sposób dokumentacji. Tym samym niedochowanie przez skarżącego należytej dbałości o własne interesy, w tym poprzez podjęcie kierowanej do niego przez sąd korespondencji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.