II SA/Bd 1421/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Bd 83/13 oddalającym skargę W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia odrzucić skargę z dnia 5 grudnia 2015r. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013r. (sygn. akt II SA/Bd 83/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowieniem z dnia 22 października 2015r. (sygn. akt II SA/Bd 1086/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego powyższym wyrokiem. Postanowienie doręczono skarżącemu [...] listopada 2015r. Pismem datowanym na 2 grudnia 2015r., nadanym 5 grudnia 2015r., W. B. wniósł do tutejszego Sądu kolejną skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, w której wskazał sygn. akt II SA/Bd 1086/15 wskazując, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego "prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2015r. sygn. akt II SA/Bd 1087/15". Skarżący wskazał, że w postępowaniu zakończonym wskazanym wyrokiem zaistniała przesłanka nieważności, o której mówi art. 271 pkt 2 P.p.s.a. ponieważ był pozbawiony możliwości działania i należytej reprezentacji przez pełnomocnika, radcę prawnego K. P.. Zaistniała też przesłanka nieważności określona w art. 273 pkt 1 P.p.s.a. z uwagi na fakt podania nieprawdziwej wysokości jego domu [...] w sporządzonej analizie nasłonecznienia, doszło do wprowadzenia w błąd WSA, gdyż wysokość domu to [...]. Skarżący wskazał, że termin wniesienia skargi został zachowany albowiem 15 września 2015r. zostało wydane orzeczenie potwierdzające zawinione zachowanie radcy prawnego, które otrzymał 17.10.2015r.. Termin trzymiesięczny należy zatem liczyć od dnia otrzymania przez skarżącego orzeczenia, którego kopię przedłożył jako dowód w sprawie. Z tych powodów skarżący wniósł o "1. wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2015r. sygn. akt II SA/Bd 108 /15" 2. zmianę powyższego wyroku przez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta M. [...]" oraz zasadzenie kosztów. W odpowiedni na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, we wskazanym terminie w piśmie z 9 marca 2016r. (k.22) skarżący doprecyzował, że jego skarga z 2 grudnia 2015 r. dotyczy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. II SA/Bd 83/13 poprzez uchylenie decyzji SKO z [...] grudnia 2012r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta M. [...]. Decyzja ta bowiem jest objęta wadą prawną nieuwzględnioną przez organ i sąd. Wojewoda nie sprawdził dogłębnie podstawionej analizy nasłonecznienia w tym wysokości [...], która jest sfałszowana. Urząd Wojewódzki wprowadził w błąd WSA, który wydał niekorzystne dla skarżącego orzeczenie, oparte na poświadczeniu nieprawdy przez inwestora. W piśmie wniesionym w 18 marca 2016r. W. B., dodatkowo odnosząc się do uprzedniego wezwania, wskazał "dotyczy skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. II SA/Bd 1086/15 zakończonej postanowieniem z dnia 22 października 2015r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. II SA/Bd 83/13". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 powołanej ustawy. Z cytowanego art. 270 P.p.s.a. wynika, że możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania została ograniczona wyłącznie do tych orzeczeń sądowych, które mają cechę prawomocności, a więc nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 887/11). W myśl art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się do dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienia możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W niniejszej sprawie analiza składanych pism prowadzi do stwierdzenia, ze skarżący domaga się w istocie ponownie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013r. w sprawie o sygn. II SA/Bd 83/13, którym oddalono jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta M. [...] z [...] października 2012r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu. Wszystkie podejmowane przez skarżącego czynności zmierzają do wzruszenia powyższego wyroku i ponownego rozpoznania sprawy celem uzyskania orzeczenia, zgodnego z żądaniem pierwotnej skargi. W odniesieniu do przywoływanych w sprawie podstaw wznowieniowych, na podstawie analizy akt sprawy II SA/Bd 83/13 podkreślenia wymaga, że w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę z dnia 23 kwietnia 2013r. W. B. był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego K. P., który został skutecznie zawiadomiony o terminie rozprawy. Zważyć przyjdzie, iż skarżący był osobiście obecny na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013r. (vide protokół z rozprawy k. 104 akt sądowych). Zważyć przyjdzie nadto, że postanowieniem z dnia 22 października 2015r. sygn. II SA/Bd 1086/15 tutejszy Sąd odrzucił skargę W. B. z [...] sierpnia 2015r. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem. Jako podstawę wznowieniowa skarżący wskazywał nienależyte, nieprofesjonalne zachowanie radcy prawnego, naruszenie art. 64 zasad etyki zawodowej, niedopełnienie warunków umowy, przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 9 listopada 2015r. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego inicjująca niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2015 r. Oznacza to, że została ona wniesiona w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 22 października 2015r. (sygn. II SA/Bd 1086/15). Wobec niejednoznacznej treści pisma Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia przedmiotu zaskarżenia, i we wskazanym terminie (pismo z 9 marca 2016r.) skarżący doprecyzował jednoznacznie, że jego skarga o wznowienie dotyczy sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem z 23 kwietnia 2013r. (sygn. II SA/Bd 83/13). W tym miejscu wskazać należy, że przywołanie w kolejnym piśmie z dnia 21 marca 2016r. także sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 22 października 2015r. (sygn. II SA/Bd 1086/15), nastąpiło już po terminie do uzupełnienia braków skargi wskazanym przez Sąd, nadto pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wskazać bowiem należy, że z art. 270 P.p.s.a wynika jednoznacznie, że w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia jedynie postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w dniu 5 grudnia 2015r., podczas gdy orzeczenie kończące sprawę toczącą się pod sygn. II SA/Bd 1086/15 uzyskało przymiot prawomocności dopiero od dnia 10 grudnia 2015r. Oznacza to, że gdyby skarga o wznowienie, niezależnie od jej treści i argumentacji, dotyczyć miała sprawy zakończonej postanowieniem tutejszego Sądu z 22 października 2015r., podlegałaby już z tej tylko przyczyny odrzuceniu, jako przedwczesna i niedopuszczalna. W dalszej kolejności należało przystąpić do badania dopuszczalności i terminowości skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego kierowanej wobec prawomocnego wyroku z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. II SA/Bd 83/13. Sąd zważył, że wbrew wywodom skarżącego i przywołania podstaw wznowieniowych określonych w art. 271 pkt 2 i 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ponowna skarga W. B. z 5 grudnia 2015r. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie spełnia ustawowych wymogów. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W skardze o wznowienie wniesionej z 5 grudnia 2015r. skarżący wskazał, że zaistniała przesłanka nieważności, o której mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ był pozbawiony możliwości działania i należytej reprezentacji przez swojego pełnomocnika radcę prawnego K. P.. Jednocześnie podniósł, że termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie został zachowany albowiem 15 września 2015r. zostało wydane orzeczenie potwierdzające zawinione zachowanie radcy prawnego, a orzeczenie to otrzymał 17 października 2015r. i od tego dnia należy liczyć termin do wniesienia skargi o wznowienie. Powyższe stanowisko skarżącego jest niezasadne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. W myśl art. 183 § 2 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi: 1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; 3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona; 4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; 5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw; 6) jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W ocenie Sądu ta formalnie powołana przez skarżącego podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżący błędnie utożsamia użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem jego pełnomocnika. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet w sytuacji gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi, do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Tak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie sądowym (zob. np. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1160/04). Niezależnie od powyższego zważyć przyjdzie, że trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy podstawa jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy (art. 277). Z protokołu rozprawy, która w sprawie II SA/Bd 83/13 odbyła się 23 kwietnia 2013r. wynika, że skarżący był na niej obecny, podtrzymał argumentacje skargi i przedstawił swoje stanowisko, podkreślając, że działka będzie zacieniona przez projektowana inwestycję, inwestor błędnie określił wysokość jego budynku, a działania organów naruszają art. 7 Konstytucji RP. Skarżący był również obecny przy ogłoszeniu wyroku w tej sprawie, a przewodniczący pouczył go trybie sporządzenia uzasadnienia wyroku i jego zaskarżenia. Skarżący nie uprawdopodobnił także aby w sprawie zaistniała przywołana jako podstawa wznowieniowa przesłanka z art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a., czyli tego, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. Skarżący nie wskazał jakiegokolwiek dowodu np. orzeczenia właściwego organu lub sądu stwierdzającego aby którykolwiek z dokumentów stanowiących podstawę orzekania sądu był dokumentem podrobionym lub przerobionym. Skarżący ogranicza się do powielania swych twierdzeń co do wadliwości sporządzonej w toku postępowania administracyjnego analizy nasłonecznienia i z tego wywodzi wyłącznie wprowadzenie organu nadzorczego oraz sądu w błąd. Podkreślenia wymaga, iż nie stanowi to ustawowej podstawy wznowieni postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto należy podnieść, że w myśl art. 285 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada - chroniona. Wobec powyższego na podstawie przepisu art. 280 § 1 P.p.s.a skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu.