II SA/Bd 1429/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P P - H na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji przeznaczonej do zgazowania odpadów postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] udzielił [...] sp. z o.o. [...] na czas oznaczony tj. od [...].2006 r. do [...] 2015r., pozwolenia zintegrowanego dla Zakładu Utylizacji Odpadów w [...], gmina [...], znajdującego się na terenie działki nr ewid.[...] W dniu [...] 2008 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego decyzją nr [...], na wniosek [...] sp. z o.o. [...] uzasadniony zamiarem nabycia tytuły prawnego do instalacji eksploatowanej na terenie Zakładu Utylizacji w [...], orzekł o przeniesieniu na wnioskodawcę praw i obowiązków wynikających z pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] 2005 r. udzielonego [...] sp. z o.o. [...]. Ustalenia pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] 2005 r. zostały również na wniosek [...] sp. z o.o. [...], w oparciu art. 155 kpa, zmienione przez Marszałka Województwa decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] m.in. poprzez zmianę zakresu unieszkodliwianych odpadów (pkt III.3.4.), i ograniczenie ich wyłącznie do odpadów z grupy 0,2. Wnioskiem z dnia [...] 2009 r. [...] sp. z o.o. [...] (dalej powoływanemu jako spółka) wystąpiło do Starosty Powiatowego w [...] o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji przeznaczonej do zgazowania odpadów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego i spalania paliwa gazowego powstałego podczas zgazowania, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], powiat [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Starosta [...] decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...], na podstawie m.in. art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., pkt 5 ppkt 3 załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002r., udzielił spółce wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła organizacja ekologiczna - Stowarzyszenie [...]. Podnosząc szereg szczegółowych uwag do udzielonego pozwolenia zintegrowanego, w tym m.in. zarzut nierozpatrzenia okoliczności objętych przepisem § 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sytuacji gdy na terenie Zakładu mamy do czynienia z instalacją istniejącą i projektowaną, stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niewyjaśnienie w dostateczny sposób okoliczności pozwalających na prawidłowe ustalenie organu właściwego w sprawie. Następnie decyzja SKO z dnia [...] 2011 r., na skutek uwzględnienia skargi spółki, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 446/11. Sąd w szczególności nie podzielił poglądu SKO, że wobec zmiany stanu prawnego koniecznym stało się ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, który powinien rozpatrzyć wniosek spółki według nowych przepisów, które nie obowiązywały w chwili wydania decyzji przez organ I instancji. Zdaniem Sądu, nie było żadnych przeszkód do dokonania przez organ odwoławczy oceny właściwości rzeczowej i miejscowej organu w sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami, a także do zbadania przez organ odwoławczy, czy w stosunku do instalacji będącej przedmiotem pozwolenia nie zachodzą przesłanki określone w § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 nowego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. derogującego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., na które powoływał się organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z ww. wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2010 r. i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji, uznając, że właściwym organem do rozstrzygnięcia wniosku spółki był Marszałek Województwa [...], a nie Starosta [...]. Na powyższą decyzję spółka wniosła pismem z dnia [...] 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Po rozpatrzeniu skargi Spółki na powyższą decyzję, WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1197/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2010, [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd zakwestionował stanowisko Kolegium w zakresie właściwości w sprawie marszałka województwa. Sąd Sąd stwierdził także, że skoro zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w dniu [...] 2012 r., SKO zobligowane było przy ocenie organu właściwego w sprawie uwzględnić zmianę stanu prawnego – wejście w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Sąd zwrócił uwagę, że Kolegium nie zweryfikowało właściwości rzeczowej organu biorąc pod uwagę czynniki charakteryzujące skalę przedsięwzięcia, w tym rodzaj przedsięwzięcia istniejącego i planowanego, parametry i progi instalacji istniejącej i planowanej, ich rodzaj powiązania oraz okoliczność, czy mamy do czynienia z nową instalacją, czy z rozbudową bądź przebudową instalacji istniejącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] sp. z o.o. [...], kwestionując go w zakresie w jakim uchyla decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2010 r., [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. II OSK 2961/14, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji w części punktu 1 zakresie, w którym uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2010, [...] i w tym zakresie przekazał sprawę WSA do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że sąd wojewódzki nie wskazał, jakie przepisy naruszył Starosta [...], które by uzasadniły uchyleniu wydanej przez ten organ decyzji. NSA uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 2 Ppsa, podnosząc, że WSA w Bydgoszczy nie dostrzegł, że uchylając także decyzję organu I instancji eliminuje niewątpliwie korzystną dla skarżącej Spółki decyzję, której ta Spółka nie domagała się wzruszenia wnosząc skargę. NSA stwierdził, że doszło również do naruszenia przepisu art. 141 § 2 zd. 2 P.p.s.a., wedle którego jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wytyczne, jakie znalazły się w motywach wyroku Sądu I instancji, odnosiły się zaś wyłącznie do SKO w [...], nie zaś do Starosty [...]. Na koniec NSA wskazał, że ponownie rozpoznający skargę Sąd I instancji winien rozważyć zasadność odstąpienia od zakazu reformationis in peius, a gdyby doszedł do przekonania, że w sprawie brak jest takich powodów, aby odstąpić od zakazu sformułowanego w art. 134 § 2 Ppsa, uwzględni ewentualność umorzenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejszej postępowanie należało umorzyć, z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Wyjaśnić przy tym należy, że z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1197/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2010 r., [...]. Wyrok ten został następnie uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016, sygn. II OSK 2961/14, w części w jakiej uchylał decyzję organu I instancji. Oznacza to, że w mocy pozostało orzeczenie tut. Sądu w części uchylającej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 ja 2012 r. W tej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku, wiążącym Sąd I instancji na mocy art. 190 p.p.s.a., obowiązkiem tut. Sądu było ponowne rozważenie czy zaistniały przesłanki do zakwestionowania prawidłowości decyzji organu I instancji, a tym samym do odstąpienia od zakazu reformationis in peius (zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego). Wyjaśnić należy w związku z tym, że na mocy art. 134. § 2. p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Okolicznościami uzasadniającymi stwierdzenia nieważności decyzji, w myśl art. 156 § 1 k.p.a. jest: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wskazać trzeba w związku z tym, że w ocenie Sądu decyzja Starosty [...] z dnia [...] 2010 r., [...] nie zawiera wad, o których mowa w powyższym przepisie. W szczególności stwierdzić należy, że kwestia właściwości Starosty w sprawie została już przesądzona w pozostającej w mocy części wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2014 r., sygn II SA/Bd 1197/17. Sąd w omawianym wyroku wskazał również w sposób jasny na istnienie podstawy prawnej do orzekania w niniejszej sprawie. Nie doszło również przy wydawaniu decyzji I instancyjnej do rażącego naruszenia prawa. Nie zachodziły też pozostałe przesłanki określone w pkt 3-7 § 1 omawianego przepisu. W tej sytuacji, wobec braku powodów do odstąpienia od zakazu reformationis in peius, wydanie wyroku w części dotyczącej prawidłowości decyzji I instancyjnej stało się zbędne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.