II SA/Bd 1441/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta M. T. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. UZASADNIENIE: Decyzją Prezydenta Miasta T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r, znak: [...] uznał za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone na rzecz osób uprawnionych: - A. D. i - J. D. w łącznej kwocie kwocie [...]zł. w okresie od [...].09.2015 do [...].09.2015 r., jednocześnie zobowiązując skarżącą: K. D. do zwrotu kwoty [...]zł. wraz z odsetkami. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r., skarżąca K. D. zwróciła się do Prezydenta Miasta T. /[...] Centrum Świadczeń Rodzinie w T./ o ponowne zaksięgowanie kwoty [...]zł na konto dłużnika R. D. oraz zwrot kwoty [...]zł jako sumy nienależnie wyegzekwowanej przez organ z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Niniejsze żądanie miało związek z wydaniem przez Prokuraturę Rejonową T. Centrum-Zachód w T. postanowienia z dnia [...].06.2018 r., o umorzeniu dochodzenia przeciwko skarżącej, podejrzanej o to, że w okresie od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] września 2016 r., jako przedstawiciel osób uprawnionych, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, poprzez niepodanie do wniosku o przyznanie świadczenia informacji o otrzymywaniu alimentów, wprowadziła w błąd pracownika [...] Centrum Pomocy Rodzinie co do informacji mającej istotne znaczenie dla uzyskania świadczenia, a następnie w podanym okresie pobrała nienależne świadczenie z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie [...] zł na szkodę [...] Centrum Świadczeń Rodzinie - wobec braku znamion czynu zabronionego. Prezydent Miasta T., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr.: [...], odmówił wznowienia postępowania z wniosku skarżącej z dnia [...].07.2018 r., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, znak: [...] z dnia [...].08.2016 r., dotyczącą ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych: A. i J. D., w łącznej kwocie [...]zł. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia uznał ww. pismo skarżącej za wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. (znak[...]). W ocenie organu pierwszej instancji strona nie wykazała żadnej przesłanki, uzasadniającej wznowienie postępowania, wymienionej w przepisie art. 145 k.p.a. W ocenie Prezydenta Miasta T., postanowienie Prokuratury T. Centrum-Zachód w T. z dnia [...] czerwca 2018 r. nie stanowi okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżąca wniosła o zwrot na jej konto bankowe kwot, wcześniej uznanych przez Prezydenta T., jako nienależnie pobranych. Wskazała, że w toku prowadzonego postępowania przesądowego zostały zweryfikowane wszystkie dokumenty oraz podpisy na dokumentach Poczty Polskiej. Przytoczyła stanowisko wyrażone w postanowieniu Prokuratury Rejonowej T. Centrum-Zachód w T. z dnia [...].06.2018 r., że decyzję o zwrocie nienależnie pobranych alimentów w wysokości [...] zł., wraz z ustawowymi odsetkami, należy uznać za wadliwą. Przytoczyła też stanowisko ww. Prokuratury, że z opinii biegłego grafologa nie wynika, iż podpisy na przekazach pocztowych, należą do skarżącej, gdy tymczasem decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń została oparta na podstawie wykazów odbioru przekazów pocztowych. Skarżąca zarzuciła, że organ nie zastosował się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawartych w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r., mocą której uchylono decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości. Wywodziła, że nie przeprowadzono ponownie analizy dokumentów i nie wystąpiono o dokumenty z podpisami. Skarżąca zakwestionowała fakt uprawomocnienia się decyzji i w konsekwencji niewystępowania podstaw do ich uchylenia. Zarzuciła, że gdyby nie jej dociekliwość, również zaskarżone postanowienie z dnia [...].08.2018 r., uprawomocniłoby się bez jej wiedzy, albowiem pomimo zmiany jej adresu, było skierowane na nieaktualny adres. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr.: [...], na podstawie art. 145, art. 145a i art. 145b, art. 149 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy zaskarżone postanowienie oparł o następujące ustalenia i rozważania: W niniejszym przypadku nie jest możliwe procedowanie w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, tak więc należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Rację ma Prezydent Miasta T., iż nie została spełniona żadna z przesłanek, uzasadniająca wznowienie postępowania. Mamy więc tutaj do czynienia z przeszkodą o charakterze materialnym. Jednakże objawił się jeszcze jeden - nie mniej ważny - aspekt formalny rozpatrywanej sprawy, który in genere rzutuje na prawa i obowiązki skarżącej, a który nie może być pominięty w sprawie. Jak słusznie podnosi się w judykaturze: "Samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez osobę nie wszczyna automatycznie postępowania. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości złożenia wniosku (...).Wyłącznie wtedy, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, lub gdy strona nie wskazuje przesłanek lub nie wskazuje terminu, uniemożliwiając organowi jego wyliczenie - organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a. albo art. 6la § 1 k.p.a.) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1446/16, LEX nr 2303831). Aby można było procedować w przedmiocie wznowienia postępowania decyzja, będąca jego przedmiotem musi stać się ostateczna. W dniu [...] sierpnia 2016 r. (znak[...]) Prezydent Miasta T. wydał decyzję, mocą której ustalił, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone osobom uprawnionym: A. D. i J. D. w kwocie [...]zł miesięcznie na każde dziecko, w okresie od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] września 2015 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi i w łącznej kwocie [...]zł podlegają zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami. Organ przyjął, że decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącej w wyniku tzw. fikcji doręczenia. Zdaniem tut. Kolegium, warunki te nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. Już sama forma pokwitowania ("żółta zwrotka") to wyłącza. Nie ma na niej bowiem miejsca na te adnotacje, które są konieczne, tj. informacje o zawiadomieniu adresata o pozostawieniu pisma; miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru. To powoduje, że decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie można uznać za doręczoną skutecznie. W konsekwencji, nie ma ona waloru ostateczności i nie może być objęta trybem wznowienia postępowania. Do problemu właściwego doręczenia decyzji ustalającej nienależnie pobrane świadczenia i żądania ich zwrotu, tut. Kolegium odniosło się już w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. (znak: [...]), wydanej w postępowaniu odwoławczym, toczącym się w przedmiocie umorzenia ustawowych odsetek za opóźnienie od należności głównej oraz rozłożenia na raty należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wątpliwości co do prawidłowości doręczenia decyzji stały się jednym z powodów, dla których tut. Kolegium skorzystało z przysługujących temu organowi uprawnień kasacyjnych. Wówczas skarżąca oświadczyła, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (nazywając je "sprzeciwem"). Zaznaczyła też, że nie został on rozpoznany. Wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2016r. o przywrócenie terminu do sprzeciwu i złożenie wyjaśnień, nie został Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu przekazany wraz z aktami sprawy, dotyczącej udzielenia ulg w spłacie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu został rozpoznany przez organ I instancji, jako niedopuszczalny. Ponowną prośbę o odpowiedź na pismo, zawierające wniosek o "przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu" skarżąca sformułowała kolejnym piśmie, opatrzonym datą [...] stycznia 2016 r. Niniejszym tut. Kolegium odniesie się do przesłanek wznowienia postępowania. Przesłanki zastosowania przedmiotowego trybu zostały wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. I tak, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 k.p.a.) oraz w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 145b § 1 K.p.a.). Jak wskazuje zatem przytoczone przepisy, wznowienie postępowania następuje wyłącznie po ziszczeniu się w/w przesłanek, sformułowanych w formie katalogu zamkniętego, których nie spełniają podane we wniosku o wznowienie przesłanki. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie wydanych przez organ odwoławczy i Prezydenta Miasta T. postanowień. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że rację ma Prezydent Miasta T., iż nie została spełniona żadna z przesłanek uzasadniająca wznowienie postępowania, dlatego jest przeszkoda o charakterze materialnym, a charakter formalny ma natomiast okoliczność, że możliwość procedowania w przedmiocie wznowienia postępowania uzależniona jest od ostateczności decyzji będącej jego przedmiotem. Stwierdziła, że decyzja z dnia [...].08.2016 r. została doręczona w formie tzw. doręczenia zastępczego. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji wraz z odwołaniem, który skarżąca złożyła, nie został Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu przekazany wraz z aktami sprawy, dotyczącej udzielenia ulg w spłacie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (decyzja z dnia [...].07.2017). Podniosła, że Prokurator Prokuratury Rejonowej T. Centrum-Zachód w T. w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].06.2018 r. stwierdził, że decyzje z dnia [...] i [...].08.2016 r., uznać należy za wadliwe, bo nie jest dopuszczalne orzekanie w jednej decyzji o nienależnie pobranych świadczeniach oraz o obowiązku ich zwrotu. Wyjaśniła, że oczekuje od Sądu dokonania oceny, czy są podstawy do wznowienia postępowania, albowiem w zaistniałej sytuacji, gdzie różne organy w różny sposób oceniają sprawę czuje się zagubiona. W dalszej części skargi skarżąca odniosła się do zachowania jej byłego męża, wskazując, że wiedział on, iż alimenty wypłaca Fundusz, a on powinien przekazywać pieniądze do komornika który następnie zwracałby Funduszowi, a mimo wszystko co jakiś czas wysyłał do niej pieniądze, co miało na celu utrudnienie jej normalnego funkcjonowania i opieki nad dziećmi, z którymi on nie utrzymuje kontaktu. Wskazała też na inne zachowania byłego męża, brak pomocy, generowanie dodatkowych problemów, zawiadamianie funduszu alimentacyjnego i prokuratury, o przekazywanych pieniądzach, pomimo, że te pieniądze te skarżąca mu w zwróciła. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie zachodzą poważne wątpliwości, jaki charakter miało pismo skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r., w którym zwróciła się do Prezydenta Miasta T. o ponowne zaksięgowanie kwoty [...]zł na konto dłużnika R. D. oraz zwrot kwoty [...]zł jako sumy nienależnie wyegzekwowanej przez organ z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W treści powyższego pisma skarżąca podnosiła merytoryczną argumentację mającą na celu zakwestionowanie zasadności decyzji w przedmiocie uznania że nienależnie pobrała ona świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Nie wskazywała przy tym, że wnosi o wznowienie postępowania, ani też nie powołała się na jakąkolwiek przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 k.p.a. Organ I instancji tymczasem bez wezwania skarżącej co do wyjaśnienia charakteru jej pisma, zakwalifikował je, jako wniosek o wznowienie postępowania. Jak wynika z orzecznictwa, okolicznością istotną z punktu widzenia zasadności takiej kwalifikacji byłby fakt ustatecznienia się decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r, stanowiącej o nienależnie pobranych świadczeniach z funduszu alimentacyjnego. Jak wynika bowiem z art. 145 § 1 k.p.a., możliwość wznowienia postępowania dotyczy tylko takiego postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną. Decyzjami ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie, o czym stanowi art. 16 § 1 k.p.a. Trzeba bowiem mieć na względzie, że tryb odwoławczy określony w przepisach k.p.a. ma pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym stwierdzenie nieważności, czy też wznowienie postępowania. Tok instancji, zgodnie z art. 15 k.p.a., jest regułą obowiązującą przy załatwianiu tych spraw. Dlatego też organ kwalifikujący pismo strony, jako wniosek o wznowienie postępowania musi mieć pewność, co do tego, że strona zrezygnowała z odwołania i dokonała wyboru trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji. Strona nie może wszak twierdzić, że ma otwarty termin do złożenia odwołania i korzysta z tego środka i jednocześnie twierdzić, że termin ten jest zamknięty i korzysta z trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznej. Pewność więc o zamiarze strony, co do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ nabywa w sytuacji, po pierwsze, kiedy decyzja do której odwołuje się strona jest ostateczna, a po wtóre, kiedy wola wznowienia postępowania wynika wprost z treści wniosku. W przedmiotowej sprawie ani jedna, ani druga sytuacja nie miała miejsca. W orzecznictwie podkreśla się, że każde pismo wniesione do organu odwoławczego przed upływem terminu do wniesienia odwołania powinno zostać rozpatrzone w trybie zwykłym, niezależnie od podniesionych w nim treści (vide: wyrok NSA z dnia 29.11.2012 r., sygn. akt II OSK 1362/11). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 2.10.2015 r., sygn. akt II OSK 286/14, złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie otwartym do wniesienia odwołania należy traktować jako odwołanie, a nie przyczynę uzasadniającą wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania dopuszczalne jest bowiem tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Również w doktrynie podkreśla się, że choć fakt ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia merytorycznie sprawy w postępowaniu wznowieniowym wskazuje na podobieństwo tej instytucji do odwołania, jednak zasadnicza różnica pomiędzy tymi środkami prawnymi polega na tym, że wznowienie postępowania może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji ostatecznych ( G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Tom II. Komentarz do art. 104- 269, lex 2010). Rzeczą organu odwoławczego rozpatrującego zażalenie w przedmiotowej sprawie (w którym strona nie nawiązuje zresztą w żaden sposób do problematyki wznowieniowej, lecz kwestii nienależnie pobranych świadczeń), było więc odniesienie się do trafności kwalifikacji pisma skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r., co wymagało jednak poczynienie ustalenia, czy decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r, stanowiąca o nienależnie pobranych świadczeniach, ustateczniła się, czy też nie. Tymczasem organ odwoławczy nie rozstrzygnął, w sposób wyczerpujący, czy ww. decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r., była ostateczna, ani w konsekwencji nie dokonał analizy prawidłowości kwalifikacji pisma strony. Jakkolwiek organ odwoławczy uznał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie ma waloru ostateczności, lecz ustalenie to oparł wyłącznie na ocenie formy jej pokwitowania ("żółta zwrotka"). Tymczasem, jak sam ustalił, skarżąca złożyła wniosek z dnia [...] listopada 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji wyczerpującą podstawą dokonania ustaleń w zakresie ostateczności decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. było zbadanie procesowego trybu rozpoznania wskazanego wniosku wraz zresztą z bliższym jego określeniem (jakiej w istocie dotyczy decyzji). Ewentualne zaniechania w przekazaniu organowi odwoławczemu przez organ I instancji środka zaskarżenia odnoszącego się do rozpoznania tego wniosku, nie mogło stanowić przeszkody w poczynieniu ustaleń, co do ostatecznego i wiążącego jego rozstrzygnięcia. W sytuacji bowiem, kiedy organ odwoławczy podjął wiedzę, co do złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tej decyzji i złożenia pisma, które mogło być zażaleniem na rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do ww. czynności, obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie ustaleń w ramach przedmiotowej sprawy, co do wskazanych okoliczności. Na organie ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli zgodnie z art. 7 k p a. Organ w świetle art. 77 § 1 k.p.a. jest obowiązany z urzędu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie jego całokształtu, ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Obowiązków tych organ odwoławczy nie wykonał, co uniemożliwiło prawidłowe rozpoznanie zażalenia skarżącej i skutkowało uwzględnieniem skargi. W tych warunkach przedwczesne były poczynione przez organy obu instancji rozważania w przedmiocie występowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a., przesłanek wznowienia postępowania i oparcie rozstrzygnięcia o powyższy przepis. Ewentualne, choć przedwczesne w niniejszej sprawie przyjęcie, że pismo skarżącej z dnia [...].07.2018 r., stanowiło wniosek o wznowienie postępowania, winno było skutkować stwierdzeniem braku ustawowej przesłanki do jego złożenia z powodu nieostateczności decyzji z dnia [...].08.2016 r., co oznacza niedopuszczalność analizowania przez organy wniosku pod kątem oparcia go o którąś z podstaw wznowienia, a w szczególności oparcie rozstrzygnięcia o konkluzję, że postanowienie Prokuratury T. Centrum-Zachód w T. z dnia [...] czerwca 2018 r. nie stanowi okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania. Należy też stwierdzić, że po wydaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., uchylił decyzją Prezydenta Miasta T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r, znak: [...]. Fakt ten przesądza o tym, że decyzja ta w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania nią zakończonego nie miała cechy ostateczności. Ponownie rozpoznając sprawę, organ poinformuje skarżącą o treści art. 145, art. 154 oraz art. 156 k.p.a. i zobowiążą ją do wyjaśnienia, czy jej pismo z dnia [...].07.2018 r., stanowi odwołanie, jego uzupełnienia, pismo procesowe, czy też wniosek o zastosowanie trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznej w postaci wznowienia postępowania, zmiany decyzji ostatecznej lub wniosku o stwierdzenie jej nieważności i dopiero w sytuacji wyraźnego wyjaśnienia skarżącej (po zapoznaniu jej z treścią przepisu art. 145, art. 154 oraz art. 156 k.p.a.), że zastosowanie trybu nadzwyczajnego dotyczy tylko decyzji ostatecznych, możliwa byłaby kwalifikacja jej pisma, jako wniosku o zastosowanie trybu nadzwyczajnego – w sytuacji rzecz jasna wyraźnego tego wyartykułowania. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.