II SA/Bd 1458/17

Dnia 10 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 roku sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Ś. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody K.-P. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...].01.2017 r. A. S. złożyła wniosek do Starosty Ś. o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalizacją na terenie działki nr [...] w B. wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością i decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z [...] października 2016r., wydaną przez Wójta Gminy B.. W dniu [...] lutego 2017 r., [...] Starosta Ś. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w B. (w odległości mniejszej niż 3,0 m od granic działek nr [...]) Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie 21 dni od daty otrzymania postanowienia. Obowiązek dotyczył m. in. dostosowania projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] października 2016r. W dniu [...] lutego 2017 r. wpłynął do organu wniosek inwestora o zawieszenie postępowania. Stosownie do zapisów art. 98 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Starosta Ś. pismem [...]. 123.2017 z dnia [...] lutego 2017 r. wystąpił do stron postępowania administracyjnego o zajęcie stanowiska w sprawie zawieszenia postępowania, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. P. z dnia [...] maja 2017 r. A. S. wystąpiła z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego, dołączając do wniosku 4 egzemplarze projektu budowlanego, uzupełnione o elementy wymienione w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r. oraz zmieniając zakres planowanej inwestycji na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z planowaną lokalizacją na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym B. , jednostce ewidencyjnej B. . Strona załączyła też decyzję o warunkach zabudowy nr [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., wydaną przez Wójta Gminy B. i wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Starosta Ś. podjął zawieszone postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego . Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] (znak: [...]) Starosta Ś. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami: centralnego ogrzewania, wodociągową z istniejącego przyłącza do sieci gminnej, kanalizacyjną do istniejącego szczelnego zbiornika bezodpływowego, elektryczną z wewnętrzną linią zasilającą (wiz) do złącza kablowo-pomiarowego, z planowaną lokalizacją na terenie działki nr [...] (w odległości mniejszej niż 3,0 m od granic działek nr [...]) w obrębie ewidencyjnym B., jednostce ewidencyjnej B. , w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. W odwołaniu od powyższej decyzji B. C. stwierdził, iż nie wyraża zgody na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości mniejszej, niż 3 m od granicy nieruchomości. B. C. wskazał, że wybudowanie całorocznego domu jednorodzinnego przy tak wąskiej działce i bliskości granicy z jego działką, nie będzie spełniać dotychczasowej roli domków letniskowych. Podkreślił również, że działki były kupowane jako działki rekreacyjne. Skarżący oświadczył także, że nie miał możliwości zapoznać się z projektem zabudowy domu jednorodzinnego, którego spór dotyczy. Wojewoda K. - P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego objętego zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwukondygnacyjnego, podpiwniczonego, przykrytego dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci 20°, o powierzchni zabudowy 75,38 m˛, zlokalizowanego na działce nr [...] (działka ma szerokość około 12 m) w odległości mniejszej niż 3 m, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od granic nieruchomości sąsiednich. Zatwierdzony decyzją projekt budowlany obejmuje również możliwość realizacji prac rozbiórkowych części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni 33,20 m˛. Organ odwoławczy ustalił również, że dla wskazanej jako miejsce realizacji inwestycji, działki ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości B., gmina B., Wójt Gminy B. wydał w dniu [...] kwietnia 2017 r., decyzję nr [...] (znak [...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej we wsi B., obręb B., gm. B., gdzie w pkt 5 "Warunków i wymagań w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" wskazano, że "organ wydający niniejszą decyzję nie ustala nieprzekraczalnych linii zabudowy dla odległości planowanej do realizacji inwestycji od granicy z działkami sąsiednimi, ale dopuszcza - ze względu na szczupłość działki, możliwość lokalizacji projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi lub w odległości 1.5 m od granicy z sąsiednimi działkami". Dokonując analizy projektu budowlanego pod kątem zgodności z ustaleniami decyzji Wójta Gminy B. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak [...].BM) ustalającymi warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce m 335/2 położonej we wsi B., obręb B., gm. B., organ odwoławczy stwierdził, iż zachowane zostały wszystkie parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem zgodnie z treścią § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 (tj. 3 m), lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Zatem ze względu na szerokość działki inwestora (ok. 12 m), zarówno przepis prawny, jak i decyzja o warunkach zabudowy dopuszczają lokalizację budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Treść § 12 ust 4 wskazuje, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w wyżej opisany sposób, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zdaniem Wojewody, organ I instancji zasadnie zapewnił udział w prowadzonym postępowaniu właścicielom sąsiednich działek nr 335/4 i nr [...]. Po dokonanej analizie organ odwoławczy uznał, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. Ponadto stwierdził, że projekt budowlany został opracowany zgodnie z wymaganiami ustawy prawo budowlane i rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że zostały spełnione wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor złożył stosowny wniosek o pozwolenie na budowę, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany ma wymaganą formę, jest kompletny i został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzania projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a projekt budowlany uzyskał niezbędne opinie, i jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i warunkami techniczno - budowlanymi. W odniesieniu do wskazanego w odwołaniu zarzutu - braku możliwości zapoznania się z projektem zabudowy domu jednorodzinnego, którego spór dotyczy, organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta Ś. pismem z dnia 9 czerwca zawiadomił strony o zebraniu dowodów i materiałów w sprawie oraz poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Ś. przy ul. [...], pokój nr [...], w godzinach od 730 do 1530, w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie doręczenia, z którego wynika, iż B. C. odebrał przedmiotowe zawiadomienie w dniu [...] czerwca 2017 r. w związku z czym należy stwierdzić, iż zarzut ten jest bezzasadny, bowiem skarżący od chwili odebrania zawiadomienia do momentu wydania zaskarżonej decyzji (tj. do dnia [...] czerwca 2017 r.) miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w tym z projektem budowlanym i projektem zagospodarowania działki. W skardze do sądu B. C. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem art. 3 pkt 20 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 - Prawo budowlane oraz art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie faktu, iż planowana inwestycja stanowi zakłócenie korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i ich rekreacyjnego celu. Zdaniem skarżącego, organy administracji pominęły treść art. 144 kodeksu cywilnego, albowiem otoczenie planowanej inwestycji stanowią działki rekreacyjne z niską zabudową domków letniskowych, przy czym wszystkie działki były kupowane jako działki rekreacyjne i tak są wykorzystywane. Sąsiednie nieruchomości służą do wypoczynku, do kontaktu z przyrodą, służą turystyce i odpoczynkowi po pracy. Wyrażenie zgody na budowę dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego w ocenie skarżącego kłóci się nie tylko z dotychczasową zabudową i stanowi obejście prawa, nie zasługując na ochronę, ale również będzie zacieniać jego nieruchomość, czego organ nie wziął pod uwagę. Organy administracji publicznej realizując swoje uprawnienia, zdaniem skarżącego winny działać na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z treści art. 7 kpa. Skarżący podkreślił ponadto, że interes prawny może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej z gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego. Taką normę mogą stanowić art. 140 k.c. i art. 144 k.c., a pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów prawa cywilnego, tym bardziej, że art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, a projekt inwestora takiego poszanowania nie zapewnia. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w przekonaniu skarżącego należą także przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności, gdyż przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10, wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06 czy wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11. Nie można więc wykluczyć normy wynikającej z art. 144 kc jako obowiązującej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym jego interes prawny i ochrona interesów jako osoby trzeciej, znajduje swój wyraz w przepisach prawa materialnego, które mogą być naruszone w ramach toczącego się postępowania. Rekreacyjna zabudowa, zdaniem skarżącego nie ma znaczenia dla organu, a planowane przedsięwzięcie ma wpływ na jego nieruchomość - zacienia ją, zawilgaca, ogranicza jej walory przyrodnicze i wypoczynkowe. Zabudowa dwukondygnacyjna na tak małej działce, w sposób bezpośredni pozostaje w sprzeczności z otoczeniem i będzie miała negatywny wpływ bezpośrednio na nieruchomość skarżącego, bo 1,5 m odległości budynku od granicy, jego zdaniem nie jest żadną odległością. W. i charakter planowanej zabudowy powoduje, że mamy do czynienia z oddziaływaniem stałym i permanentnym, którego nie można ograniczyć ani znieść. Dodatkową kwestią, zdaniem skarżącego jest obniżenie wartości jego nieruchomości i faktycznego zawężenia możliwości jej wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem, gdyż teren działki bezpośrednio przyległy do planowanego domu jednorodzinnego utraci dla niego wszelkie znaczenie - wpływa na rodzaj nasadzeń i sposób jej zagospodarowania. Skarżący podkreślił również, iż eksponuje się ekologiczne i zdrowe otoczenie, a posadowienie tej inwestycji kłóci się z dotychczasową zabudową i przeznaczeniem terenu, przy czym kwestie te w ogóle nie były przedmiotem badania organu. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zarówno decyzja zaskarżona jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji naruszają prawo w stopniu wskazanym w powołanych wyżej przepisach. Zgodnie z art. 35 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017r.,poz. 1332, dalej. p.b.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (...). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane). Art. 35 ust. 5 ustawy stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ uznał przedłożony przez inwestora projekt budowlany za spełniający wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Sąd tego stanowiska nie podziela, dostrzegając też naruszenia przepisów proceduralnych . Inwestor zgłosiła wniosek o pozwolenie na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku, przedstawiając stosowną decyzję warunkach zabudowy i projekt budowlany niedostosowany do złożonego wniosku. W trakcie postępowania, uzyskała kolejną decyzję o warunkach zabudowy ale na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jednocześnie składając nowy wniosek o pozwolenie na budowę. Zmiana żądania obejmująca wniosek o całkowicie innym zakresie przedmiotowym, stanowi nowe żądanie. Czym innym jest rozbudowa, przebudowa nadbudowa istniejącego obiektu, a czym innym budowa nowego obiektu budowlanego. Jest to zupełnie inny przedmiot sprawy administracyjnej. Nie można więc było zmodyfikować wniosku w tym samym postępowaniu. Jedno postępowanie nie może obejmować dwóch przedmiotów sprawy administracyjnej. Jeśli inwestor zrezygnowała z pierwotnego zamiaru prowadzenia inwestycji jako rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejącego obiektu budowlanego, organ powinien postępowanie w tym przedmiocie umorzyć a zmodyfikowany wniosek potraktować jako nowy wniosek wszczynający nowe postępowanie. W rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęto z wniosku o pozwolenie na inną inwestycję niż tę, o której rozstrzygnął organ w decyzji. To natomiast implikowało naruszenia innych przepisów postępowania, chroniących gwarancje procesowe występujących w sprawie stron postępowania. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia prawa materialnego przez akceptację niespójnego i niekompletnego projektu budowlanego. W aktach sprawy znajduje się projekt budowlany zawierający dokumenty sporządzone dla pierwotnego zamierzenia. Załączony projekt zagospodarowania działki dotyczy rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejącego budynku i obejmuje usytuowanie nowego obiektu w miejscu istniejącego. Nie ma natomiast projektu zagospodarowania działki dla nowego obiektu. Nie wiadomo więc gdzie ma być usytuowany obiekt i jaki będzie jego wpływ na działki sąsiednie. Nie wiadomo również czy jego budowa wymaga rozbiórki istniejącego obiektu. Nie ma też w decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki istniejącego obiektu, pomimo określenia terminu rozbiórki istniejących obiektów budowlanych. Dodatkowo, przedłożony opis techniczny odnosi się do analizy zakresu i możliwości częściowej rozbiórki obiektu pod planowaną rozbudowę, przebudowę i nadbudowę obiektu. Podobnie, ekspertyza techniczna stanu konstrukcji i elementów budynku nawiązuje do rozbudowy, przebudowy i nadbudowy. W tych okolicznościach należy uznać, że zgromadzona dokumentacja jest niepełna i sprzeczna z nowym wnioskiem, wobec którego nie wszczęto nowego postępowania ani nie informowano stron o tym fakcie. Oceniając zatem zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z przepisami prawa, sąd uznał, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem przepisów prawa materialnego. Organ nie dokonał bowiem właściwego zbadania okoliczności wymienionych w art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Stosownie do tego przepisu, w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji. Zakres sprawdzenia jest inny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu, a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega pełnej weryfikacji - zarówno pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w braku miejscowego planu), a także wymaganiami ochrony środowiska, jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego może zatem nastąpić wyłącznie po sprawdzeniu przez organ przede wszystkim zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym na danym terenie porządkiem planistycznym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji na dokonanie takiej analizy nie pozwala, bo nawet nie wiadomo gdzie obiekt ma być usytuowany w związku z brakiem odpowiedniego projektu zagospodarowania terenu. Natomiast sam projekt budowlany zawiera dokumenty dla dwóch różnych inwestycji. Nie spełnia zatem wymogów zawartych w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W tych warunkach decyzja jest wadliwa a w konsekwencji także jej uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Doszło też do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W rozpoznawanej sprawie strony były informowane o wszczęciu postępowania o innym przedmiocie, niż przedmiot ostatecznego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Ś.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ doprowadzi do usunięcia stwierdzonych wad postępowania i podejmie czynności pozwalające na właściwe zweryfikowanie wniosku inwestora pod względem materialnoprawnym.