II SA/Bd 1468/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ż. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] orzekł o zatrzymaniu T. Ż. prawa jazdy. W decyzji tej zawarto pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Skarżący T. Ż. w jednym piśmie z dnia 9 listopada 2015 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy: - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] orzekającą o skierowaniu T. Ż. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Skarga została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygnaturą II SA/Bd 1466/15, - decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] orzekającą o zatrzymaniu prawa jazdy. Skarga została zarejestrowania w tut. Sądzie pod sygnaturą II SA/Bd 1468/15, - na decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] orzekającą o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. W piśmie z dnia 22 stycznia 2016. skarżący wyjaśnił, że skarży decyzję SKO w [...] nr [...]. Skarga została zarejestrowania w tut. Sądzie pod sygnaturą II SA/Bd 1467/15. Wniósł także o zwolnienie z wpisu i innych kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] orzekającą o zatrzymaniu prawa jazdy podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Cechą dwuinstancyjności postępowania jest to, że organ drugiej instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji. Ze wskazanych powyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję wydaną przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego (odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od decyzji wydanej przez organ I instancji lub na decyzję, wydaną w postępowaniu, które na mocy przepisów szczególnych jest jednoinstancyjne. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych wynika, iż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. W związku z powyższym, w tych okolicznościach skarżący nie był uprawniony, by skutecznie złożyć skargę na decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. Skarga na decyzję organu I instancji, z pominięciem postępowania przed organem odwoławczym, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sąd, na podstawie art. 247 ppsa odstąpił zatem od merytorycznego jego rozpatrywania. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 ppsa, a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541).