II SA/Bd 1470/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi H. Z. i R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy C., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o planowaniu) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny na działce o nr [...] położonej w miejscowości T., gmina C. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 16 listopada 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia 9 czerwca 2010 r., H. i R. Z. wystąpili do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny. Analizując złożony wniosek, oraz ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., uchwalonego uchwałą nr XXIII/226/01 Rady Gminy w Cekcynie z dnia 7 lutego 2001 r., organ stwierdził, że nie zachodzi okoliczność wynikająca z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu, dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem oraz, że dla terenu tego gmina C. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z brakiem planu miejscowego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje, jak wskazał organ, stosownie do przepisu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu, w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Oceniając zasady zagospodarowania terenu objętego wnioskiem oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów szczególnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, organ stwierdził, że na można w sprawie ustalić warunków jego zabudowy, z uwagi na brak zmiany sposobu użytkowania znajdującego się na nim obiektu. W myśl bowiem przepisu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej powoływanej jako prawo budowlane) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, zdrowotne, sanitarno-higieniczne, ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń. Zgodnie zaś z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 24 maja 2007 r. o sygn. akt II SA/Gd 643/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2005 r. o sygn. akt IV SA 5062/03 obecnie obowiązujące ustawy nie wyłączają z pojęcia lokalu mieszkalnego domów letniskowych (rekreacyjnych). Wprawdzie przepisy wykonawcze do prawa budowlanego, w szczególności rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie MI z dnia 12 kwietnia 2002 r.) posługują się pojęciem budynków rekreacji indywidualnej służących do okresowego wypoczynku, niemniej jednak uwzględniając zakres tych przepisów, jako regulatora kwestii techniczno-budowlanych, należy uznać, że nie mogą one wpłynąć na ocenę funkcji budynków rekreacji, jako tożsamych z funkcją mieszkalną. Organ zaznaczył również, że w treści rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynki rekreacji indywidualnej w zakresie wymagań dotyczących warunków technicznych zrównane zostały całkowicie z budynkami mieszkalnymi. Podkreślając zatem, że w sprawie nie wystąpiła możliwość zrealizowania zamierzenia budowlanego, a przez to i zmiany zagospodarowania terenu, organ uznał, że nie ma w niniejszym postępowaniu przedmiotu, który mógłby zostać poddany procesowi uzgodnień. W związku z powyższym, organ odstąpił od realizacji art. 53 ust 4. ustawy o planowaniu. Stwierdzając brak możliwości realizacji wnioskowanej inwestycji i braku przedmiotu, dla którego należy ustalić wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ odstąpił również od przeprowadzenia analizy w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) i w konsekwencji od realizacji obowiązków wynikających z art. 9 ust. 2 i 3 wskazanego rozporządzenia. Od powyższej decyzji H. i R. Z. wnieśli odwołanie, zarzucając naruszenie art. 4 prawa budowlanego odnoszącego się do konstytucyjnej zasady poszanowania prawa własności, i domacaj się ustalenia, iż spełnione zostały warunki umożliwiające wydanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na użytkowanie tegoż budynku, jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu odwołania strony wskazały, że decyzją z dnia [...] Wójt Gminy C. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku letniskowego na działce nr [..], w miejscowości T. Zgodnie z postanowieniami decyzji inwestor nie miał obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Do dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku, budynek użytkowany był okresowo, jako miejsce rekreacji i wypoczynku. Z uwagi na okoliczność, że odwołujący zamierzają przenieść się na stałe i zameldować w tym budynku, złożony został przez nich w niniejszej sprawie wniosek o zmianę sposobu jego użytkowania. Zdaniem odwołujących odmowa zmiany sposobu użytkowania budynku pozbawia ich prawa swobodnego dysponowania własnym majątkiem oraz prawa do zameldowania w nim na pobyt stały. Powołując się na art. 4 prawa budowlanego, stwierdzili że prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie w drodze odpowiednich przepisów powszechnie obowiązujących. Tymi przepisami ich zdaniem są przepisy ustawy Prawo budowlane oraz ewentualnie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego w gminie C brak. W ocenie odwołujących budynek, na który uzyskali pozwolenie na budowę w 1999 r., spełniał od samego początku warunki określone dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych zarówno w ustawie Prawo budowlane, w tym wynikające z definicji takiego budynku zawartej w art. 3 ust. 2a ustawy, jaki i w przepisach wykonawczych, w tym w rozporządzeniu MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odwołujący zaznaczyli, że ustawa Prawo budowlane wymienia szereg kategorii budynków i budowli, m.in. właśnie budynki mieszkalne jednorodzinne (kat. I), oraz inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk (kat. III). Przepis § 3 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. również wymienia kategorie budynków, rozróżniając m.in. budynki mieszkalne jednorodzinne (§3 pkt 4 lit. b), i budynki rekreacji indywidualnej tj. budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku (§3 pkt 7). W ocenie odwołujących, ze wskazanych przepisów wynika, że budynkiem letniskowym może być tylko budynek niewielki, porównywalny do niewielkiego budynku gospodarczego i nie większy niż dwustanowiskowy garaż, oraz budynek przeznaczony wyłącznie do okresowego wypoczynku. Odwołujący podkreślili, iż w przedmiotowym postępowaniu Wójt Gminy C. nie dokonał oceny, czy ich budynek jest, w myśl obowiązujących przepisów prawa, budynkiem letniskowym, budynkiem rekreacji indywidualnej czy budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Podnieśli również, że jeżeli jak twierdzi organ I instancji, ich budynek jest z mocy prawa budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, to jako jego użytkownicy, winni być oni obciążeni podatkiem od nieruchomości odpowiednim dla budynków mieszkalnych, a nie jak dotychczas wyższym podatkiem z tytułu posiadania nieruchomości letniskowej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż z wniosku złożonego w tej sprawie przez odwołujących wynika, że zamiarem ich jest zmiana funkcji znajdującego się na działce nr [...] budynku, z funkcji letniskowej, czyli pobytu okresowego na funkcję mieszkalną, czyli pobyt całoroczny. W piśmie załączonym do wniosku z dnia 16 listopada 2009 r. odwołujący podali, że wybudowany dom jest całoroczny, wyposażony w instalacje elektryczną, sanitarną i grzewczą. Badając więc wniosek odwołujących, należało zdaniem organu rozważyć okoliczności, czy w sprawie ma miejsce zmiana sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Powołując się na przepis art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu organ zaznaczył, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w przypadku braku planu miejscowego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z uwagi na okoliczność, że pojęcie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zostało normatywnie określony wyłącznie w art. 71 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, koniecznym było odniesienie wniosku odwołujących do zawartej w tym przepisie definicji zmiany sposobu użytkowania. Zdaniem organu, wnioskowana przez odwołujących zmiana funkcji budynku z letniskowej na mieszkalną nie mieści się w zakresie przesłanek zmiany sposobu użytkowania obiektu, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Powołując się na wskazane przez organ I instancji orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych organ wyjaśnił, iż w sprawie nie można mówić o zmianie sposobu użytkowania wnioskowanego budynku przez zamiar jego wykorzystywania do całorocznego zamieszkiwania, albowiem niezmieniona została funkcja mieszkalna przedmiotowego budynku. Dodatkowo organ podkreśli, że w obecnym stanie prawnym nie ma ograniczeń w zakresie wykorzystywania budynków rekreacyjnych do całorocznego zamieszkiwania, ze względu na brak ograniczeń w przepisach prawa posiadania więcej niż jednego budynku oraz, że o zaliczeniu konkretnego budynku do odpowiedniej kategorii budynków nie decyduje niniejsze postępowania, lecz kwestia ta regulowana jest przepisami prawa budowlanego. Organ zaznaczył także, że ocenie organu nie podlega również kwestia faktycznego użytkowania budynku, jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż sprawa ta należy do kompetencji organów podatkowych. Z uwagi więc, że w sprawie nie można ustalić warunków zabudowy dla wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania budynku, z uwagi na niezmienienie funkcji mieszkalnej obiektu, należało - jak podsumował organ odwoławczy - decyzję organu I instancji należało uznać za prawidłową. Na powyższą decyzję H. i R. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia z uwaga na naruszenie art. 5 ust. 2, art. 4 i art. 71 ust. 5 prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż stosownie do treści art. 5 ust. 2 prawa budowlanego, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska. Zmiana sposobu użytkowania obiektu nie jest zaś uzależniona od woli czy działań podjętych przez jego użytkowników, lecz wymaga zastosowania odpowiedniego trybu zmiany sposobu użytkowania obiektu, który przewidziany jest w art. 71 prawa budowlanego. Konieczne jest więc przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu, zgłoszenie takiego zamiaru organowi oraz załączenie do zgłoszenia odpowiedniej dokumentacji. Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadza postępowanie, w wyniku którego, w razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 71 ust. 5 prawa budowlanego, może wnieść sprzeciw w drodze decyzji i tym samym uniemożliwić zmianę sposobu użytkowania obiektu. Skarżący podnieśli również, że zgodnie z § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), budynki dzieli się ze względu na podstawową funkcję użytkową, a przynależność do określonej kategorii określa się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych. W Klasyfikacji Środków Trwałych nie wymienia się wprost domów letniskowych, zaś budynki mieszkalne definiuje się jako obiekty budowlane, w których co najmniej połowa powierzchni jest wykorzystywana do celów mieszkalnych i nie są one budynkami krótkotrwałego zakwaterowania; wymienia się w tej grupie między innymi budynki jednorodzinne, bez wskazania ich definicji. Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz.U. Nr 112, poz. 1316) klasa budynków mieszkalnych jednorodzinnych obejmuje zaś m.in. samodzielne budynki takie jak domy letnie, domki wypoczynkowe, itp. W ocenie skarżących prawidłowe zakwalifikowanie budynku wymaga zbadania nie tylko dokumentacji budowlanej obiektu, danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, ale przede wszystkim okoliczności związanych z jego faktycznym użytkowaniem. Należało więc przeprowadzić czynności dowodowych pozwalających na pełne ustalenie, w jakim charakterze budynek był wykorzystywany w okresie, którego dotyczy zaskarżone orzeczenie, tego jednak zaniechano w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, zdaniem skarżących, organ nie miał podstaw prawnych do przesądzenia, iż przedmiotowy budynek to budynek letniskowy, a nie mieszkalny nadający się do zamieszkania przez cały rok i w ten sposób wykorzystywany. W ocenie skarżących organ ograniczył się jedynie do analizy wynikających z ewidencji gruntów i budynków, a pominął okoliczności związane z faktem, iż dom letniskowy może być zaliczony do budynków mieszkalnych, co skutkuje innym opodatkowaniem takiego obiektu. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ zaznaczył, że opisana we wniosku skarżących z dnia 16 listopada 2009 r. zmiana wykorzystywania budynku nie jest zmianą sposobu użytkowania tego budynku oraz, że powołane przez skarżących w skardze przepisy prawa budowlanego nie mają zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą one innego procesu inwestycyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa i ocenia czy ich skutki powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia Zgodnie z treścią przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z przytoczonego przepisu wynika, że w przypadku braku planu miejscowego, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, zmiana sposobu użytkowania budynku wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się, stosownie do treści przepisu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Oceniając czy w przedmiotowej sprawie miała miejsce zmiana sposobu użytkowania budynku, stanowiąca ustawowy warunek ustalenia warunków zabudowy w sytuacji braku planu miejscowego, należy podkreślić, iż przytoczony przepis art. 71 ust. 1 prawa budowlanego nie zawiera pełnej definicji pojęcia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, niemniej jednak, jak słusznie stwierdza się w wyroku NSA z dnia 27 września 2002 r. o sygn. akt IV SA 2147/00, brzmienie tego przepisu oddaje główne intencje ustawodawcy w zakresie określenia granic reglamentacji ze strony organów administracji publicznej i nie może być ono pomijane przy ocenie, czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu. Fakt wyeksponowania pewnych zachowań dotyczących obiektu budowlanego lub jego części świadczy przede wszystkim o tym, że nie można każdego zachowania właściciela, wprowadzającego nawet korektę w substancji budynku lub jego części, czy też jej wykorzystywania, traktować jako czynności uzależnionej od zgody organu administracji publicznej, jako zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 prawa budowlanego. Uwzględniając więc ustawowy zakres pojęcia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 ust. 1 prawa budowlanego) oraz treść wniosku skarżących z dnia 16 listopada 2009 r., który zainicjował przedmiotowe postępowanie, wyznaczając wraz z pismem uzupełniającym z dnia 9 czerwca 2010 r. jego zakres, a w którym to strony zwróciły się do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania, znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości T., budynku letniskowego na budynek mieszkalny, należy wskazać, iż orzekające w sprawie organy administracyjne prawidłowo uznały, że niemożliwym jest ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia, z uwagi na brak zmiany funkcji mieszkalnej przedmiotowego obiektu, jako w okolicznościach niniejszej sprawy ewentualnej podstawy zmiany sposobu użytkowania obiektu. Wskazać należy, za WSA w Warszawie (wyrok z dnia 21 lutego 2005 r. o sygn. akt IV SA 5062/03), że cyt. "pojęciem budynku letniskowego posłużono się w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (t.j. Dz.U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.), gdyż wówczas istniał zakaz posiadania więcej niż jednego lokalu mieszkalnego. Budynek mieszkalny położony na terenie wsi lub na terenach przeznaczonych do rekreacji, służący właścicielowi i jego bliskim, ówczesny ustawodawca nazwał budynkiem letniskowym tylko dlatego, aby nie popadać w kolizję z istniejącym wówczas zakazem posiadania więcej niż jednego budynku mieszkalnego. Przypomnienie to konieczne zaś jest dlatego, aby wskazać, że posługujące się ówczesnym nazewnictwem zapisy planów zagospodarowania przestrzennego, dopuszczające zabudowę letniskową, w istocie określały zabudowę terenów rekreacyjnych budynkami służącym celom mieszkaniowym. Obecnie obowiązujące ustawy nie wyłączają z pojęcia lokalu mieszkalnego domów letniskowych (rekreacyjnych), nie zawierają też zakazu posiadania wielu domów mieszkalnych. Wprawdzie przepisy wykonawcze do prawa budowlanego, w szczególności rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie posługują się pojęciem budynków rekreacji indywidualnej służących do okresowego wypoczynku, uwzględniając jednak zakres tych przepisów jako regulatora kwestii techniczno-budowlanych, nie mogą one wpłynąć na ocenę funkcji budynków rekreacyjnych jako tożsamej z funkcją mieszkalną". Ponadto, jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 24 maja 2007 r. o sygn. akt II SA/Gd 643/06, w treści w/w rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynki rekreacji indywidualnej w zakresie wymagań dotyczących poszczególnych warunków technicznych, zrównane zostały całkowicie z budynkami mieszkalnymi. Przedmiotowy budynek letniskowy niewątpliwie jest budynkiem mieszkalnym, jest to bowiem obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach, przeznaczeniem którego jest zaspokojenie ludzkich potrzeb mieszkaniowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1884/98). Uznając zatem na tle wskazanych wyżej przepisów prawnych i przytoczonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych oraz okoliczności faktycznych sprawy, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła zmiana funkcji mieszkalnej budynku skarżących, ani też nie dokonano przeróbek substancji budynku, które wymagałyby pozwoleń organów, czy też zgłoszenia robót, jako że wymagania techniczne są takie same co do budynków letniskowych i mieszkalnych, a budynek skarżących spełnia, jak podkreślają sami skarżący, wszystkie wymagania budynku mieszkalnego, Sąd stwierdza, że w przypadku budynku skarżących nie nastąpiła zmiana sposobu jego użytkowania w rozumieniu wynikającym z treści art. 71 prawa budowlanego, powodująca konieczność ustalenia, w drodze decyzji, warunków jego zabudowy, o czym słusznie przesądziły orzekające w sprawie organy obu instancji. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.