II SA/Bd 150/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę IISA/Bd 150/05 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia [...] 2004 r. nr [...] Rada Miasta W. na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.) w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odrzuciła protest K. C. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w jednostce ewidencyjnej Miasta W., dla ulicy głównej K., na odcinku od ulicy K. do T. W proteście złożonym w ustawowym terminie do powyższego projektu wyłożonego do wglądu publicznego od 10 lipca do 1 sierpnia 2003 r. K. C. podniosła, iż w wypadku jego realizacji należąca do niej, położona u zbiegu ulic D. i W. posesja znajdzie się przy drodze stanowiącej obwodnicę miasta i narażona będzie na wzmożony hałas oraz szkody wywołane drganiami powodowanymi wzmożonym ruchem pojazdów. Z uzasadnienia uchwały nr [...] wynika, że budowa ulicy zbiorczej łączącej osiedle "P." i "Z." na odcinku od ulicy [...], do T. jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania układu komunikacyjnego miasta W. i nie ma możliwości alternatywnego przebiegu tej ulicy. Nadto podkreślono, że inwestycja ta jest jednym z głównych celów polityki przestrzennej miasta przyjętej w "S." zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta z dnia 20 marca 2000 r. oraz, iż projekt planu został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony przez wszystkie wymagane przepisami prawa instytucje i organy, również z zakresu ochrony środowiska. K. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą uchwałę domagając się stwierdzenia jej nieważności, bowiem jakkolwiek nie jest przeciwna wybudowaniu projektowanej ulicy Królowej Jadwigi, to nie zgadza się z przyjętym według wariantu I jej przebiegiem, który uniemożliwi funkcjonowanie ludzi w godnych warunkach oraz wykorzystywanie posiadanych nieruchomości w dotychczasowy sposób, obniży przy tym ich wartość. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego jako właściciela nieruchomości położonej przy ul. D. wskutek podjęcia tejże uchwały z naruszeniem: • art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji poprzez pozostawienie w mocy uchwały podjętej z naruszeniem zasady przyzwoitej legislacji oraz zasady równości obywateli wobec prawa na skutek zróżnicowania pozycji prawnej podmiotów w obrębie jednej klasy, zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa, jak również ochrony praw nabytych, • art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto podniosła, iż podczas sporządzania projektu planu naruszono przepisy art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w związku z art. 71 ust. 2 pkt 1 prawa ochrony środowiska (zgodnie z którym w zagospodarowaniu przestrzennym należy zwłaszcza uwzględniać wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia), art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (obligujący do badania spójności rozwiązań projektu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium) oraz przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (w zakresie odległości między planowanymi skrzyżowaniami na terenie zabudowanym dla projektowanej klasy drogi – na odcinku, na którym położona jest jej nieruchomość). Niezależnie od tego, zdaniem skarżącej, ustalenie dla terenu, na którym znajduje się jej nieruchomość (5MN/U) jako funkcji podstawowej – budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego o określonych parametrach przy odpowiednich rozmiarach działek budowlanych, z możliwością budowy usług, winno spowodować zamieszczenie w projekcie planu unormowania dopuszczającego dokonanie przekształceń istniejącej już zabudowy (poprzez przebudowę) oraz przeprowadzenie jej remontów. Przyjęcie zaś powierzchni działek pod zabudowę na maksimum 600 m2 będzie skutkowało utratą przez jej działkę przymiotu działki budowlanej. Projekt planu nie pozwalając w dotychczasowy sposób korzystać z nieruchomości narusza konstytucyjne prawo własności (art. 64). Wreszcie wg skarżącej uchwalenie trasy ulicy K. w proponowanej formie (I wariantu) oznaczać będzie wprowadzenie ruchu tranzytowego wewnątrz osiedla z wykorzystaniem drogi o wyższych parametrach od wymaganych, z przerzuceniem wynikających z tego negatywnych następstw na właścicieli sąsiadujących z nią nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie wywodząc, iż jakkolwiek nieruchomość należąca do skarżącej położona jest w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to w wyniku jego realizacji krawędź jezdni znajdująca się obecnie w odległości około 6 m od budynku zostanie odsunięta o przynajmniej 10 metrów, a odpowiednie technologie i zabezpieczenia przed przenikaniem hałasu nie powinny pogorszyć w tym zakresie sytuacji nieruchomości, w konsekwencji czego wniosek skarżącej zakwalifikowany jako protest nie został uwzględniony. Z odpowiedzi na skargę poza tym wynika, że zadaniem projektowanej drogi jest przejęcie ruchu komunikacji miejskiej międzyosiedlowej i jednocześnie odciążenie drogi krajowej nr 10, a nie pełnienie roli obwodnicy, zaś przyjęty wariant jej przebiegu jest optymalny ze względów: komunikacyjnego, ekonomicznego i społecznego. Przyjęte w projekcie rozwiązania są właściwe pod względem ochrony środowiska oraz zgodne ze "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Włocławka". Sklasyfikowanie projektowanej ulicy jako ulicy głównej ruchu przyspieszonego nie decyduje o dopuszczeniu ruchu tranzytowego. W odpowiedzi na skargę stwierdzono także, że zawężona do 40 m ulica w swoich liniach rozgraniczających zabezpieczy możliwość realizacji wszystkich niezbędnych elementów jak: jezdnie, chodniki, ścieżki rowerowe, pasy zieleni izolacyjnej, pasy włączeń i wyłączeń, a projekt narzuca jedynie podstawową funkcję określonego terenu, gdyż szczegóły realizacyjne budowy ulicy będą wynikać z jej projektu technicznego i szczegółowych uzgodnień prowadzonych na tym etapie. Podniesiono również, że budynki, podobnie jak nieruchomość skarżącej, znajdujące się na obszarze oznaczonym na planie symbolem 5MN/U, położone poza linią zabudowy będą mogły być nadal użytkowane i remontowane, a wprowadzenie usług i to wyłącznie nie powodujących uciążliwości dla środowiska, zwiększy wartość rynkową nieruchomości. Reasumując w odpowiedzi na skargę stwierdzono, że projektowana ulica jest dla miasta niezbędna, a w projekcie planu ograniczono do minimum naruszenie interesów jednostki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). Z kolei w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), będącego przepisem szczególnym, podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć tego rodzaju uchwałę do sądu administracyjnego dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia przyczyn naruszenia. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego skargi było pisemne zwrócenie się przez skarżącą do Rady Miasta W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z odrzucenia uchwałą nr [...] jej protestu z dnia 7 sierpnia 2003 r. od sprzecznego, wg jej oceny, z jej interesem /////////// projektu planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. dot. ulicy głównej K.. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych stanowiskiem, termin do wniesienia skargi zacząłby biec dopiero od dnia zawiadomienia strony przez organ o nieuwzględnieniu jej żądania, bądź gdy zawiadomienia takiego nie było – po upływie dwóch miesięcy określonych w art. 35 § 3 kpa. Skarżąca jednak nie wykazała, aby ze wspomnianym wezwaniem zwróciła się do organu samorządowego, natomiast wniosła skargę bezpośrednio do Sądu bez wyczerpania trybu przewidzianego we wskazanym wyżej przepisie. Tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu. Skarga do sądu administracyjnego w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje tylko w przypadku uchwały odrzucającej zarzut. Ustawa ta nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu uchwały o odrzuceniu protestu. Wojewódzki Sąd Administracyjny badając dopuszczalność skargi, za podstawę bierze rodzaj podjętej uchwały – odrzucającej protest bądź zarzut (nawet w przypadku wątpliwości co do prawidłowości zakwalifikowania pisma jako protest a nie zarzut). W przedstawionej sprawie zaskarżona uchwała dotyczy odrzucenia protestu, co z mocy art. 23 i 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powoduje, iż jest ona niedopuszczalna. Z powyższego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec o jej odrzuceniu.