II SA/Bd 155/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia oświadczenia o wyborze imienia dla dziecka oraz nadania imienia z urzędu postanawia odrzucić skargę. Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2023 r. nr W. w przedmiocie odmowy przyjęcia oświadczenia o wyborze imienia dla dziecka oraz nadania imienia z urzędu doręczono skarżącemu M. W. w dniu [...] września 2023 r. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu z błędnym pouczeniem o prawie do wniesienia sprzeciwu. Pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. skarżący wniósł skargę wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. W. podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie trzydziestodniowego terminu liczonego od doręczenia stronie skarżącej skarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Termin, o którym mowa powyżej, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie zaś do art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej "k.p.a.") organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W treści zaskarżonej decyzji zawarto pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia sprzeciwu do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, pomimo że ww. decyzja nie jest decyzją opisaną w art. 138 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a właściwym środkiem zaskarżenia od przedmiotowej decyzji jest skarga. W niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu [...] września 2023 r. Oznacza to, że przedmiotowa skarga powinna zostać złożona w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego, tj. najpóźniej do dnia [...] października 2023 r. To jednak nie nastąpiło, bowiem skarga została nadana przez skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu [...] lutego 2024 r. Jest zatem spóźniona. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd dostrzega, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] błędnie pouczył stronę o prawie wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zamiast o możliwości wniesienia skargi od decyzji w terminie 30 dni. Treść tego pouczenia nie uchyla jednak skutków spóźnionego złożenia skargi, ponieważ tryb, a zatem termin i sposób wniesienia środka zaskarżenia, wiążąco określają przepisy p.p.s.a. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że pouczenie nie może kreować terminu do wniesienia środka zaskarżenia (zob. wyr.: NSA z 14 lutego 2017, II OSK 1363/15, z 9 grudnia 2016 r., II OSK 702/15, z 13 października 2016 r. II FSK 2438/14, z 7 września 2016 r. II FSK 2125/14, post. WSA: z 20 października 2017 r. II SA/Bk 755/17, z 27 grudnia 2017 r. II SA/Go 1152/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niemniej jednak skarżący może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi od decyzji. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy. W niniejszej sprawie skarżący nie wniósł jednak takiego wniosku. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje do jej odrzucenia.