II SA/Bd 1558/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr). po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze sprzeciwu T. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz wnoszącego sprzeciw T. P. kwotę 500 (pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] p. T. P. ul. [...], [...] B., obejmujące budowę dwóch budynków handlowo-usługowych ([...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz pylonem reklamowym, do realizacji na działkach nr [...] i w części na działkach nr [...] w miejscowości Ł., ul. [...], obręb [...], gmina Ł.. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. odwołanie wniósł K. L., właściciel i współwłaściciel sąsiednich działek nr [...] i nr [...], zarzucając organowi I instancji pominięcie go w sprawie jako strony przedmiotowego postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Starosta T. przeniósł ww. pozwolenie na budowę udzielone [...] p. T. P. ul. [...], [...] B. na rzecz Z. B., który do wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodę T. P. na przeniesienie pozwolenia na budowę. W następstwie rozpatrzenia ww. odwołania K. L., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od powyższej decyzji T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sprzeciw, domagając się uchylenia decyzji organu II instancji i wskazując na brak podstaw do zastosowania 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 64b § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływanej jako "ppsa") do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 art. 50, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że legitymację do wniesienia skargi określono w art. 50 ppsa przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna) (por. postanowienie NSA z 20 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 1925/18 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z powyższego wynika, że legitymacja do wniesienia skargi (sprzeciwu) - poza przypadkiem wyszczególnionych przez ustawodawcę podmiotów posiadających legitymację formalną - jest związana z wymogiem posiadaniem przez skarżącego interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96 - dostępny jw.). Interes prawny istnieje zatem wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83 – dostępny jw.). Wniesienie skargi (sprzeciwu) przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 ppsa przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi wtedy, gdy ów brak legitymacji skargowej jest ewidentny. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy zważyć należy, że choć wnoszący sprzeciw T. P. jako inwestor, na rzecz którego zostało wydane w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym pozwolenie na budowę (decyzja z dnia [...] sierpnia 2021 r.), zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego miał status strony tego postępowania, to jednak po przeniesieniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. udzielonego mu pozwolenie na budowę na rzecz Z. B., T. P. utracił interes prawny w sprawie na rzecz Z. B.. W następstwie przeniesienia pozwolenia na budowę Z. B., jako następca prawny T. P., wstąpił w jego miejsce w sferę stosunków prawnych i procesowych wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę. Tym samym T. P. przestał legitymować się interesem prawnym opartym na normie prawa materialnego, z której mógłby on wywieść określone prawa lub obowiązki, co oznacza, że nie ma on legitymacji do wniesienia sprzeciwu, o której mowa w art. 50 ppsa. Jednocześnie należy podkreślić, że statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jak wynika z akt sprawy, T. P. nie może także oprzeć na prawie rzeczowym do gruntu inwestycyjnego (własność, użytkowanie wieczyste). W tym stanie rzeczy, uznając że T. P. w sposób oczywisty nie ma interesu prawnego do wniesienia sprzeciwu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 i w zw. z art. 64b § 1 ppsa orzekł o odrzuceniu wniesionego w sprawie sprzeciwu. O zwrocie T. P. uiszczonego wpisu Sąd orzekła na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i art. 225 w zw. z art. 64b § 1 ppsa.