II SA/Bd 171/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy garażu blaszanego oddala skargę II SA/Bd 171/09 Uzasadnienie Decyzją z [...] – [...] Starosta A. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa po rozpatrzeniu zgłoszenia A. K., wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku garażu blaszanego w C. przy ul. N., działka nr [...] objętego zgłoszeniem z dnia 29 października 2008 r., ponieważ ww. budowa wymaga uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych oraz pozwolenia na budowę, bowiem budowa uznana przez inwestora za podlegającą zgłoszeniu nie jest zwolniona w tym przypadku z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję A. K. złożył odwołanie wywodząc, że sprawa dotyczy nie budynku, lecz obiektu budowlanego, a sąsiedzi nie sprzeciwili się zamierzonemu umiejscowieniu obiektu i domagał się uchylenia ww. decyzji i wyrażenia zgody na postawienie garażu w zaplanowanym miejscu. Wojewoda K. decyzją z [...] – [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że uzasadnienie organu I instancji jest prawidłowe i nie budzi zastrzeżeń. O tym, kiedy wymagane jest pozwolenie na budowę, lub zgłoszenie decyduje treść art. 29 i art. 30 ustawy – Prawo budowlane. Żadna z przesłanek wymienionych w art. 29 i 30 Prawa budowlanego, zwalniająca od uzyskania pozwolenia na budowę nie zaistniała. Odwołując się do orzecznictwa stwierdził, że garaż blaszany jako obiekt budowlany wymaga pozwolenia na jego postawienie. W złożonej skardze A. K. wywodził, że Wojewoda wydał decyzję w oparciu o nieistniejące i nieobowiązujące akty prawne, naruszając jego konstytucyjne prawo do własności, poprzez ograniczenie możliwości podjęcia niezależnej decyzji zagospodarowania działki. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zobowiązania Starosty do wydania postanowienia zgodnego z wyrokiem Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślenie tej ostatniej kwestii w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne, mając na uwadze treść wypowiedzi skarżącego trakcie rozprawy sądowej. Dodać także należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika zaś, że skarżący zgłosił zamiar robót budowlanych na własnej działce zmierzających do postawienia blaszanego garażu. Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 12 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. poprzez pozwolenie na budowę należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Inwestycje na których realizację nie jest wymagane pozwolenie na budowę mają miejsce w przypadkach określonych w ww. przepisach art. 29-31 ustawy Prawo budowlane lub w przypadkach przewidzianych przepisami szczególnymi. Żadna z przesłanek wskazanych tymi przepisami (tj. art. 29 - 31) w niniejszej sprawie nie zachodzi. W świetle utrwalonego orzecznictwa jest bowiem poza sporem, że garaż blaszany stanowi obiekt budowlany w znaczeniu art. 3 pkt 1 lit. b - ustawy Prawo budowlane (vide np. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2007 r. - II OSK 1443/06, czy z dnia 8 czerwca 1998 r. IV SA 1240/96, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – II SA/Ol 956/07). Wielokrotnie także podkreślano, że jego usytuowanie nie będzie wymagało pozwolenia na budowę jedynie wówczas, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wynikające z art. 29 ust. 1-2 ustawy Prawo budowlane. Analiza akt sprawy, w szczególności zaś oświadczeń skarżącego zawartych w zgłoszeniu jak i w poszczególnych pismach, w tym także w skardze prowadzi do nieodpartego oczywistego wniosku, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazana w przywołanych przepisach zwalniających od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności przedmiotowy garaż, nie jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych (pkt 24 w ust.1 art. 29), nie jest także tymczasowym obiektem budowlanym wskazanym w pkt 12 ust. 1 art. 29, czy wskazanym w pkt 25 ust. 1 art. 29, ani też budynkiem gospodarczym wskazanym w pkt 2 ust. 1 art. 29. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, że zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o nieobowiązujące prawo, co jest zarzutem oczywiście chybionym, albowiem w chwili wydania zaskarżonej decyzji obowiązywały przywołane zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w niniejszym uzasadnieniu przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity – Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), w szczególności zaś przepisy art. 29- 31 tej ustawy. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego o naruszeniu jego "prawa do własności". W związku z tym ostatnim zarzutem godzi się zauważyć, że osoba dysponująca prawem własności - czego nikt skarżącemu nie odmawia - może z niego korzystać "w graniach określonych przez ustawy" (art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny). Jedną zaś z tych ustaw są przywołanie powyżej przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy uznawszy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dniu jej wydania prawa, tym samym uznając, iż brak przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - na podstawie art. 151 skargę oddalono.