II SA/Bd 175/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. S.-S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Bd 175/13) w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2011 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącej P. S. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny J. S.-S. złożyła do protokołu wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 954/11 Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P. S., a postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. o tej samej sygnaturze uzupełnił ww. wyrok poprzez przyznanie radcy prawnemu J. S.-S. zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 759/12 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 175/13 Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę P. S. uchylając zaskarżoną decyzję organów pierwszej jak i drugiej instancji w pkt 1 oraz stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w pkt 2. W wyroku tym Sąd nie orzekł o kosztach postępowania. Pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. radca prawny J. S.-S. wniosła o uzupełnienie ww. wyroku o orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Jednocześnie wyjaśniła, że stosowny wniosek o zasądzenie kosztów postępowania został złożony w toku postępowania, a koszty te nie zostały opłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zaznaczyć również należy, iż wedle § 2 cytowanego art. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do art. 250 p.p.s.a. adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Art. 210 § 1 ww. ustawy wskazuje natomiast, iż strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów postępowania, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi stosownego wniosku o zasądzenie tych kosztów. Dodatkowo zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163 poz.1349) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej wniosła o uzupełnienie wyroku z dnia 26 marca 2013 r. o rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego, powołując się na wcześniej złożony wniosek o zasądzenie tych kosztów oraz na fakt, iż koszty te nie zostały uiszczone. W aktach sprawy znajduje się wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego złożony do protokołu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r., jednak wniosek ten został już przez Sad rozpoznany poprzez wydanie stosownego postanowienia z dnia 18 stycznia 2012 r. Wobec powyższego, żądając zasądzenia kosztów postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pełnomocnik skarżącej winna złożyć stosowny wniosek wraz z nieodłącznym oświadczeniem o nieuiszczeniu kosztów w całości lub w części przed zamknięciem rozprawy tj. do dnia 26 marca 2013 r., czego nie uczyniła. Nie można bowiem wykluczyć, iż od złożenia poprzedniego oświadczenia o braku uiszczenia kosztów, sytuacja ta uległa zmianie. Wobec powyższego Sad uznał, iż wnioskodawca uchybiła obowiązkowi wyrażonemu w art. 210 p.p.s.a. i dlatego orzekł jak w sentencji postanowienia.