II SA/Bd 186/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Bydgoszcz - Południe na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia odrzucić skargę. Prokurator Rejonowy Bydgoszcz – Południe zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy "nr LVI/1217/18 z dnia 28 lutego 2018r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy w zakresie § 2 pkt 4 i 5, § 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3c, § 4 ust. 1, § 11a, § 13 ust. 3 i 4 tej uchwały", zarzucając uchwale istotne naruszenia naruszenie przepisów: - art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. , art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej "u.s.g.") w zw. z §118 i §143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r w sprawie zasad techniki prawodawczej, poprzez powtórzenie i modyfikację w § 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały definicji pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego z ustawy z dnia 07.07.1994 Prawo budowlane (Dz.U. 2019.1186) i samodzielnego lokalu mieszkalnego z ustawy z dnia 24.06.1994 r.o własności lokali Dz.U. 2019. 737 - art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 40 ust 1 u.s.g., polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej i nałożeniu w §3 ust 1 pkt 2 na właścicieli nieruchomości obowiązku uprzątania błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, podczas gdy zapis ustawy wskazuje na szerszy krąg adresatów normy tj. na właścicieli nieruchomości przyległych do drogi publicznej - art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 4 ust 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 40 ust 1 u.s.g., polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej i ograniczeniu dopuszczalności w §3 ust 3c mycia pojazdów wyłącznie do ich nadwozi. - art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 40 ust 1 u.s.g., polegające na zaniechaniu określenia adresata normy w §4 pkt 1, do którego należy wyposażenie nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów. - art. 7 Konstytucji RP, art. 4 ust 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 40 ust. 1 u.s.g. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zobowiązanie w § 11a uchwały właścicieli nieruchomości do ograniczania ilości powstawania odpadów komunalnych min. poprzez świadomy wybór produktów, wielokrotne używanie produktów i opakowań, stosowanie odświeżania, renowacji i napraw produktów, unikanie produktów nienadających się do recyklingu, zagospodarowanie odpadów biodegradowalnych . - art. 7 i art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 4 ust 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 40 ust. 1 u.s.g. polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej i określaniu w § 13 ust. 3 i 4 odległości usytuowania pomieszczeń inwentarskich, które to odległości określone zostały w ustawie z dnia 7.07.1994 Prawo budowlane i rozporządzenia z dnia 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych powodów Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności powołanej uchwały w zaskarżonej części. na podstawie art. 147§1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Miasto Bydgoszcz, reprezentowane przez radcę prawnego Roberta Jaroszewskiego, wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości. W pierwszej kolejności zarzucono, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2018 r. nr LVI/1217/18 jest uchwałą zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy, nie zawiera wymienionych w skardze przepisów – zmienia uchwałę tego organu nr XI/140/15 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy. W swojej treści przywołana w skardze uchwała wprowadza jedynie zmianę polegającą na dodaniu w § 13 ust. 10 pkt 6 i 7 do których skarga Prokuratora się nie odnosi. Organ wskazał, że prokurator skarży zatem niewłaściwa uchwałę, czego nie można sanować poprzez konkretyzacje aktu na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Na wypadek gdyby Sąd nie podzielił powyższej argumentacji, organ wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się negatywnie do poszczególnych jej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne wszczyna się i prowadzi na podstawie i w granicach skargi uprawnionego podmiotu. Jednym z obligatoryjnych elementów skargi, wiążących sąd administracyjny jest wskazanie w niej zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, albo ich części stanowiących przedmiot zaskarżenia. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący prokurator uczynił konkretną uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy nr LVI/1217/18 z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy w części obejmującej § 2 pkt 4 i 5, § 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3c, § 4 ust. 1, § 11a, § 13 ust. 3 i 4 tej uchwały. Prokurator co wymaga podkreślenia, będący wyspecjalizowanym organem władzy publicznej stojącym na straży praworządności wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanej części – zarzucając wskazanym przepisom uchwały istotne naruszenie prawa. Sąd zważył, że zasadnie Miasto Bydgoszcz wnosząc o odrzucenie skargi podniosło, że zachodzi sprzeczność pomiędzy określeniem zaskarżonej przez prokuratora uchwały, a jej rzeczywistą treścią. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaskarżoną uchwałą nr LVI/1217/18 z dnia 28 lutego 2018r. Rady Miasta Bydgoszczy zmieniła wcześniejszą uchwałę w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy. Wprowadzona zmiana do Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy, przyjętym uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy nr XI/140/15 z dnia 29 kwietnia 2015r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy polegała jednak wyłącznie na tym, że w § 13 w ust. 10 po pkt 5 dodano pkt 6 – 7 (§ 1 uchwały zmieniającej). Co istotne zatem, zaskarżona uchwała nowelizująca w istocie nie zmieniała nawet jakkolwiek treści stanowiących przedmiot skargi przepisów pierwotnej uchwały. A nadto oczywistym jest, że zaskarżona uchwała Nr LVI/1217/18 z dnia 28 lutego 2018r. zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Bydgoszczy nie ma w ogóle objętego skargą zakresu czyli "§ 2 pkt 4 i 5, § 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3c, § 4 ust. 1, § 11a, § 13 ust. 3 i 4". Składa się ona bowiem ze wskazanego wyżej § 1 oraz § 2 określającego, że wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Działając na zasadzie oficjalności, sąd administracyjny nie może ingerować w treść skargi profesjonalnego podmiotu tym bardziej jej modyfikować, w szczególności objąć na skutek takiej skargi kontrolą legalność innego aktu prawa miejscowego, niż zaskarżony. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 87 ust. 2 w z. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z Nr 78, poz. 483 ze zm.) akty prawa miejscowego stanowione przez organy jednostki samorządu terytorialnego są na obszarze działania tych organów, są źródłami prawa powszechnie obowiązującego. Przy czym w myśl art. 165 ust. 2 Konstytucji RP samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej. Z tych powodów, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przedmiotową skargę należało odrzucić - jako niedopuszczalną.