II SA/Bd 188/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi M.N. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) oraz art. 81c ust. 2, w zw. z art. 81 i 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w toku prowadzonego postępowania w sprawie wykonania w lokalu położonym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania wraz z montażem kotła c.o. na paliwo stale bez wymaganego pozwolenia nakazał R. i M. C. solidarnie dostarczenie w terminie do dnia [...] kwietnia 2013 r. oceny stanu technicznego instalacji centralnego ogrzewania wraz z kotłem c.o. wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. M. w Ś., sporządzoną w oparciu o obowiązujące Polskie Normy i przepisy techniczno - budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zawierające: 1. inwentaryzację wykonanych robót obejmującą wykonane instalacje wraz z kotłem, układem grzewczym i wentylacją oraz wydzielone pomieszczenie (część graficzna i opisową), 2. określenie stanu technicznego wykonanych robót w oparciu o obowiązujące Polskie Normy i przepisy techniczno budowlane zawarte w ww. rozporządzeniu, 3. deklarację wytwórcy kotła o wykonaniu kotła zgodnie z obowiązującymi normami, 4. dokumenty potwierdzające dopuszczenie do stosowania w budownictwie wbudowane wyroby budowlane, 5. określenie wpływu wykonanych robót na stan techniczny budynku jako całości, 6. przedstawienie (w sposób graficzny i opisowy) sposobu usunięcia ewentualnie ujawnionych przez autorów ww. inwentaryzacji, niezgodności w wykonanych robotach z Polskimi Normami lub warunkami technicznymi określonymi w ww. rozporządzeniu, 7. opinię kominiarską o poprawności podłączenia kotła do przewodu kominowego oraz wentylacji pomieszczenia, w którym zainstalowano kocioł. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w wydzielonym w mieszkaniu pomieszczeniu znajduje się przewód kominowy, do którego podłączono kocioł c.o. na paliwo stałe. Organ podał również, że R. C. oświadczył, że instalacje wykonał w 2009 r. po uzyskaniu zgody M. N. - administratora budynku. Oświadczył również, że na wykonanie przedmiotowej instalacji nie występował o uzyskanie pozwolenia na budowę, ponieważ uważał, że mając zgodę administratora budynku nie musi o nie występować. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a p. C. nie posiadając takiego pozwolenia naruszyli art. 28 powołanej ustawy. Organ wyjaśnił również, że mocą art. 81c ust. 2 ww. ustawy, organ nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami ustawy może, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości robót budowlanych lub stanu technicznego nałożyć obowiązek, w drodze postanowienia dostarczenia, w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, co uczynił. Powyższe postanowienie zostało doręczone M. N. do wiadomości jako administratorowi budybku, która zaskarżyła je zażaleniem z dnia [...] listopada 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 134 k.p.a. oraz art. 81c ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, zobowiązany był zbadać, czy prawo wniesienia środka odwoławczego na rozstrzygnięcie organu I instancji przysługuje osobie składającej zażalenie. Dalej podał, że w myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Status strony wynika z przepisów prawa materialnego, a nie procesowego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan, w którym osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania czynności organu administracji. W takiej sytuacji osobie takiej nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy wskazał, że wobec złożonego przez M. N. zażalenia wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu ww. postanowienia i uprawdopodobnienia, że w przedmiotowej sprawie może występować w charakterze strony. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wyjaśniła, że jest współwłaścicielką i administratorką nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonym w Ś. przy ul. M., na dowód przedkładając zaświadczenie o administrowaniu budynkiem wydane przez Zarząd Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domów w Ś. Organ podał, że o statusie stron postępowania decyduje tytuł prawny do nieruchomości oraz wpływ planowanej lub zrealizowanej inwestycji na prawnie chronione uprawnienie lub interes prawny podmiotu posiadającego ten tytuł. Posiadanie interesu uwarunkowane jest zatem tytułem prawnym, do którego interes ten lub uprawnienie można odnieść. Dalej podał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustawa ta zawęża znaczenie pojęcia strony w stosunku do definicji tego pojęcia przyjętej w k.p.a. Organ stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że posiada akt własności czy też umowę o zarządzenie przedmiotową nieruchomością, a tytuł administratora nieruchomości nie uprawnia do występowania w charakterze strony. Biorąc powyższe pod uwagę, organ wskazał, iż nie miał podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. M. N. nie zgadzając się z dokonanym przez organ II instancji rozstrzygnięciem zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wskazując, że nie zgadza się z terminem wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem organu I instancji, uważając że jest on zbyt odległy, w związku z czym mieszkańcy budynku są narażeni na niebezpieczeństwo. Skarżąca wniosła o rozwiązanie sprawy przez Sąd. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżąca podtrzymała wniesioną skargę. Ponadto, w odpowiedzi na pytanie Sądu oświadczyła, że oprócz zaświadczenia Zarządu Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domu w Ś. ul. M. z dnia [...] grudnia 2006 r. nie posiada dokumentów potwierdzających, że jest zarządcą budynku przy ul. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że organy administracyjne prawidłowo stwierdziły, iż skarżąca nie może być stroną postępowania w sprawie instalacji, gdyż jako lokator jednego z lokali w budynku ul. M. nie ma interesu prawnego, by być stroną postępowania. Zgodnie z dyspozycją art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego rozumiane jest w ten sposób, że określonemu podmiotowi przysługuje konkretne uprawnienie wynikające z przepisów prawa materialnego, na podstawie którego można żądać od organu administracji publicznej określonej czynności i którego można dochodzić na drodze sądowej. Treścią interesu prawnego na gruncie prawa administracyjnego jest, co do zasady możliwość uzyskania przez określony podmiot merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy co do istoty. W wyroku z dnia 24 stycznia 2008 roku (sygn. akt II OSK 1921/06, Lex Polonica nr 1958400) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli norma prawna nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Dla oceny zachowania przez skarżącą interesu prawnego w sprawie przesądzające znaczenie miało ustalenie tytułu prawnego do nieruchomości. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, postępowanie zmierzające do oceny stanu technicznego budynku mieszkalnego, w którym skarżąca zamieszkuje i jest administratorem, nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącej, a jedynie na jej interes faktyczny. Wynika z tego, że skarżąca jest jedynie zainteresowana wynikiem wymienionego wyżej postępowania. W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa należy do zagadnień z zakresu ustawy Prawo budowlane. Podlega zatem przepisom tej ustawy. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wprowadził definicję legalną strony postępowania sprawie pozwolenia na budowę. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżąca nie wykazała, że jest którymś z podmiotów wymienionych w powyższym przepisie. Nie można na gruncie ocenianej sprawy przyjąć, że skarżąca jako administrator i lokator obiektu wykonuje faktycznie zarząd tą nieruchomością. Organ wzywał skarżąca do wykazania interesu prawnego, co okazało się bezskuteczne. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest lokatorem w obiekcie budowlanym objętym przedmiotowym postępowaniem. Nadto skarżąca nie wykazała, że jest zarządcą nieruchomości zawodowym. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez zarządców nieruchomości na zasadach określonych w niniejszej ustawie. Zarządcą nieruchomości jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu. Skarżąca nie wykazała, że legitymuje się stosowną licencją zawodową jako zarządca nieruchomości. Zarządca obiektu to również podmiot sprawujący trwały zarząd na mocy art. 43-50 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w imieniu którego działają osoby reprezentujące ten podmiot jako organy lub na podstawie udzielonych pełnomocnictw. Skarżąca nie wykazała, aby legitymowała się stosownym pełnomocnictwem z tytułu sprawowania trwałego zarządu. Dalej, zarządcą jest także osoba fizyczna lub prawna sprawująca zarząd na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Za zarządców można również uznać inne osoby, które na podstawie umów zawartych z właścicielem danego obiektu sprawują czynności wchodzące w zakres administrowania nieruchomością. Zarządcą nieruchomości będzie również osoba wyznaczona w trybie art. 203 k.c., który to przepis stanowi, że każdy ze współwłaścicieli może wystąpić do sądu o wyznaczenie zarządcy, jeżeli nie można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w istotnych sprawach dotyczących zwykłego zarządu albo jeżeli większość współwłaścicieli narusza zasady prawidłowego zarządu lub krzywdzi mniejszość. Z akt sprawy nie wynika, aby w ww. trybie został wyznaczony zarządca przedmiotowej nieruchomości, a nie jest nim na pewno skarżąca. Ustawa Prawo budowlane w art. 28 ust. 2 nie przewiduje możliwości prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia. Osoba fizyczna bez stosownego umocowania o tym, że jest zarządcą obiektu nie może być uznana za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podniesione w skardze spostrzeżenia, co do bezpieczeństwa nie stanowią podstawy do potraktowania skarżącej jako strony postępowania w świetle obowiązujących przepisów prawa. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.