II SA/Bd 20/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę domagając się umorzenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego. W wykonaniu zarządzenia z dnia 6 marca 2013 r. Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącą do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wskazanie czy skarga z dnia 12 grudnia 2012 r. dotyczy: a) decyzji Burmistrza i Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (w imieniu którego działał Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]), b) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], c) innego aktu – jeśli tak należy wskazać organ, który go wydał oraz datę i numer aktu lub przesłać jego kserokopię. Powyższe wezwanie do sprecyzowania skargi zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 18 marca 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji – k. 43). Na podstawie akt sprawy ustalono, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi zgodnie z wezwaniem w ustawowym, siedmiodniowym terminie, który w stosunku do skarżącej upłynął z dniem 25 marca 2013r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541).