II SA/Bd 204/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2022 r. znak: [...] Wójt Gminy S. odmówił skarżącej L. C. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym teściową J. C.. Uzasadniając odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia organ wskazał na: niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 615 ze zm, dalej powoływanej jako "u.ś.r."), ponieważ z przedłożonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności J. C. wynika, że jej niepełnosprawność powstała po 85 roku życia, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] sierpnia 2018 r.; oraz niespełnienie łącznie warunków, o których mowa w art. 17 ust. 1a u.ś.r., ponieważ wymagająca opieki teściowa skarżącej posiada dwójkę dzieci, które nie legitymują się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając, że wydano ją z naruszeniem zasady praworządności, ponieważ organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 17 ust. 1b u.ś.r., który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/18) uznany został za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę w zależności od wieku powstania niepełnosprawności podopiecznych. Ponadto, wskazała że stanowisko organu co do niespełnienia przez nią warunków do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad teściową, jest nieadekwatne do stanu faktycznego. Podniosła przy tym, że przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.) ustalają kolejność zobowiązanych w ten sposób, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności lub gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swojemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Przy czym, jak podkreśliła, jej teściowa ma dwoje dzieci: T. C. (męża skarżącej), który prowadzi działalność gospodarczą i nie jest w związku z tym w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi względem matki; oraz córkę I. B., która jest osobą schorowaną i mieszka w budynku nieprzystosowanym dla starszej, schorowanej osoby, co powoduje, że niemożliwym jest sprawowanie przez nią opieki nad matką. Ponadto, skarżąca wskazała, że jej teściowa ma też siostrę, która jest jednak w wieku 85 lat i również nie jest w stanie opiekować się J. C.. W związku z powyższym, jak wskazała skarżąca, jest ona jedyną osobą, która może opiekować się J. C. i w tym celu zrezygnowała z pracy zawodowej. Podniosła również stanowisko, że organy wydające decyzję w niniejszej sprawie winny kierować się zasadą równości wyrażoną w Konstytucji. Po rozpoznaniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Za nieuzasadnione Kolegium uznało oparcie decyzji odmownej o niespełnienie przesłanki, określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., która – jak podkreślił organ odwoławczy - z uwagi na wyrok TK stwierdzający niekonstytucyjność tego przepisu, nie może mieć zastosowania w sprawie. Niemniej jednak, SKO uznało, że z uwagi na treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz art. 128 k.r.o. skarżącej nie przysługuje wnioskowane świadczenie, ponieważ jest ona synową osoby wymagającej opieki i w związku z tym nie spoczywa na niej obowiązek alimentacyjny. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie: - art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez błędną wykładnię, polegającą na pominięciu prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy, przyjęciu że sprawowanie przez skarżącą opieki nad teściową nie jest wystarczające do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na okoliczność, że niepełnosprawna J. C. ma dzieci i rodzeństwo, na których spoczywa obowiązek opieki nad matką/siostrą; uznaniu, że potencjalny obowiązek alimentacyjny dzieci/siostry względem osoby wymagającej opieki bez względu na szczególne okoliczności wyprzedza obowiązek alimentacyjny synowej; nieuprawnionym przyjęciu, że przepisy u.ś.r. pozwalają organowi na ustalanie możliwości i formy realizacji obowiązku alimentacyjnego przez osobę zobowiązaną, a przez to wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla sądu powszechnego; - art. 7 i art. 8 oraz art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.") poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności odnoszącego się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej przez skarżącą i realnych możliwości sprawowania opieki przez dzieci i rodzeństwo J. C., a przez to nieuprawnione uznanie, że kryterium stopnia pokrewieństwa wyznaczające kolejność zobowiązania do alimentacji stanowi samo w sobie przeszkodę w nabyciu przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem strony; - art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonywującym wyjaśnieniem motywów wydanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła ponadto, że SKO nie odniosło się do tego czy dzieci i siostra J. C. są w stanie zapewnić jej opiekę przynajmniej na analogicznym poziomie, jak skarżąca i oceniło tę kwestię wyłącznie teoretycznie i w oparciu o kryterium pierwszeństwa zobowiązania do alimentacji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że skarżąca, jako synowa nie jest w ogóle obciążona obowiązkiem alimentacyjnym wobec teściowej, a zatem w sprawie nie było konieczne ustalanie przesłanek, jakimi kieruje się skarżąca starając się o świadczenie pielęgnacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zasadność wniesionej skargi w świetle wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, która określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przy czym stosownie do art. 17 ust. 1a uśr osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak wskazano zaś w art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jak wskazano zaś w art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Podkreślić należy jednocześnie, że obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w powołanych powyżej przepisach, to zobowiązanie polegające na dostarczaniu środków utrzymania, a w miarę potrzeby środków wychowania, który obciąża krewnych w linii prostej i rodzeństwo (art. 128 k.r.o.). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności podnieść trzeba, że organ odwoławczy zasadnie zakwestionował przyjęcie przez organ I instancji art. 17 ust. 1b u.ś.r. jako jednej z podstaw odmowy przyznania skarżącej żądanego świadczenia. Przytoczony przepis – jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji – był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, uznał go za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Mimo, że wyrok ten nie doprowadził do wyeliminowania niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, to jego treść – zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP – jest wiążąca i jako taka stanowi dla organów administracji oraz sądów administracyjnych istotną wskazówkę interpretacyjną, zwłaszcza wobec obowiązku wykładania przepisów ustaw zwykłych w duchu wartości konstytucyjnych. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. został przez organ I instancji wadliwie zastosowany jako jedna z podstaw odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Mimo to, Kolegium słusznie jednak uznało, że powyższa wada nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, albowiem o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad teściową J. C. przesądza okoliczność, iż na skarżącej nie ciąży obowiązek alimentacyjny wobec swej podopiecznej. W realiach sprawy skarżąca wystąpiła bowiem z wnioskiem o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną teściową J. C.. Bezspornym na gruncie sprawy jest to, że L. C. faktycznie sprawuje stałą i faktyczną opiekę nad wymagającą tego J. C.. Odmowa przyznania jej wnioskowanego świadczenia podyktowana była jednak tym, że skarżącej nie łączą z niepełnosprawną J. C. więzy pokrewieństwa i tym samym na L. C. nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem niepełnosprawnej teściowej. Co oczywiste, nie są one również osobami związanym relacją przysposobienia. Skarżącą i jej teściową łączą natomiast więzy powinowactwa. Zgodnie bowiem z art. 618 k.r.o. z małżeństwa wynika powinowactwo między małżonkiem a krewnymi drugiego małżonka. Obowiązek alimentacyjny między powinowatymi zachodzi jednak wyłącznie pomiędzy macochą lub ojczymem a pasierbem (art. 144 k.r.o.). W świetle przytoczonych wyżej regulacji, nie może więc budzić żadnych wątpliwości, że skarżącej nie obciąża obowiązek alimentacyjny wobec J. C.. Przepisy k.r.o. nie przewidują obowiązku alimentacyjnego synowej wobec teściowej, wynikającego z obowiązków synowej wobec swojego męża. Podkreślić należy również, że przepisy regulujące krąg osób zobowiązanych do alimentacji mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Prawodawca nie dopuszcza modyfikowania tego zbioru podmiotów poprzez jego rozszerzenie o osoby w przepisach k.r.o. niewymienione, ale związane bliskimi więzami faktycznymi. Brak po stronie skarżącej obowiązku alimentacyjnego wobec J. C., czynił więc niemożliwym przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowanej nad nią opieki, niezależnie od oceny pozostałych przesłanek warunkujących przyznanie tego świadczenia, w tym także realnych możliwości (lub braku możliwości) sprawowania opieki przez spokrewnionych z nią w linii prostej członków rodziny, co miałoby znaczenie wyłącznie w sytuacji gdyby uprawnienie do wnioskowanego świadczenia zależało od kolejności zobowiązania alimentacyjnego – co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny został bowiem wyraźnie ograniczony do osób zobowiązanych do alimentacji. Tym samym niezależnie od ustalenia tego czy ziściły się przesłanki z art. 17 ust. 1a u.ś.r. – nad czym w sprawie de facto pochylił się niepotrzebnie organ I instancji – skarżąca i tak nie mogłaby otrzymywać świadczenia pielęgnacyjnego na swoją teściową, ponieważ nie mieści się w ustanowionym przez ustawodawcę katalogu podmiotów, którym świadczenie to może być przyznane. Wprawdzie w części orzecznictwa sądów administracyjnych wyrażany był dawniej pogląd przeciwny, w ramach którego przyjmowano, że w pewnych stanach faktycznych możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz innych, niż objęte obowiązkiem alimentacyjnym, członków szeroko rozumianej rodziny, jeżeli faktycznie sprawują oni opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i z tego tytułu rezygnują z zatrudnienia. Stanowisko powyższe zostało jednak odrzucone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 5/13, w której przyjęto, że osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. Uzasadniając tę tezę NSA wskazał, że wpływ na kształtowanie rozwiązań prawnych dotyczących określenia uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego bez wątpienia miało orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w tym wyrok z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt P 23/05 (OTK ZU-A 2006, nr 10, poz. 151), jak i wyroki z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt P 41/07, w których Trybunał nie zakwestionował, jako niekonstytucyjnego wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę i podopiecznym. Wręcz przeciwnie, wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. NSA podkreślił przy tym, że cechą relewantną podmiotów potencjalnie uprawnionych do tego świadczenia jest rezygnacja z zatrudnienia dla wywiązania się z szeroko rozumianego obowiązku alimentacyjnego. Celem tych regulacji jest bowiem to, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w związku z wykonaniem ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny. W rezultacie nie można zatem – tak jak uczyniła to skarżąca na gruncie odwołania oraz skargi – powołując się na ogólne zasady konstytucyjne, wyprowadzać wniosków, że prokonstytucyjna wykładnia art. 17 u.ś.r. pozwala przyjąć, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobie niezobowiązanej do alimentacji, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną. Wprawdzie przytoczona uchwała dotyczy stanu prawnego obowiązującego do 1 stycznia 2013 r. kiedy to przepisy nie przewidywały odpowiednika obecnego rozwiązania ujętego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., ale w związku z powiązaniem tego przepisu z kręgiem osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, w ocenie składu orzekającego stanowisko zajęte w tej uchwale pozostaje aktualne na gruncie rozpoznawanej sprawy. Podkreślić należy zresztą, że aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych również nawiązuje do stanowiska przyjętego w powyższej uchwale i zdecydowanie wyklucza możliwość tak daleko idącej korekty wykładni językowej art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne osobom, na których nie ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny (por. wyroki NSA: z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 475/21; z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 712/21; z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 804/21 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.). Skoro zatem przepisy art. 17 ust. 1 art. 17 ust. 1a u.ś.r., przez odesłanie do przepisów k.r.o., jednoznacznie wskazują krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji wobec podopiecznego (jedyny wyjątek przewidziano w przypadku opiekuna faktycznego dziecka), to skarżącej – jako synowej J. C., a zatem osobie niezobowiązanej wobec niej do alimentacji – nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowanej nad nią opieki. Treść ww. przepisów, nie może być bowiem uzupełniona przez inne rozumienie zakresu podmiotowego obowiązku alimentacyjnego, niż to, które wynika z k.r.o. Z powyższych względów podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, należy uznać za niezasadne. Skutku nie mogły odnieść w związku z tym również zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), które w znacznej części dotyczyły niewłaściwego ustalenia przez organ stanu faktycznego, a w szczególności niewyjaśnienia realnych możliwości sprawowania opieki nad niepełnosprawną J. C. przez jej dzieci oraz siostrę. Podkreślić należy jednak, po raz wtóry, że bezcelowym byłoby w okolicznościach sprawy ustalanie spełnienia warunków z art. 17 ust. 1a u.ś.r. czy też wnikliwe badanie przez organ możliwości zapewnienia opieki przez rodzeństwo oraz siostrę niepełnosprawnej J. C., skoro i tak skarżąca nie znajduje się w kręgu podmiotów uprawnionych do świadczenia wnioskowanego na J. C., co determinowało konieczność wydania wobec niej decyzji odmownej. Powyższy stan rzeczy Kolegium wyjaśniło stronie na gruncie zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na przepisy mające w sprawie zastosowanie, sposób ich wykładni oraz motywy wydanego przez organ rozstrzygnięcia – co w ocenie Sądu było w okolicznościach sprawy wystarczające i przekonujące. W związku z tym Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, należy stwierdzić, że organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował mające zastosowanie przepisy prawa, uznając w konsekwencji, że w realiach sprawy – tj. w sytuacji gdy na skarżącej nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem jej teściowej - uzasadnionym było wydanie decyzji odmownej i konwalidując tym samym niedociągnięcia decyzji wydanej przez organ I instancji (której rozstrzygnięcie mimo wszystko było jednak właściwe) w zakresie precyzyjnego wskazania właściwej podstawy prawnej decyzji i uzasadnienia powodów odmowy przyznania świadczenia. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.