II SA/Bd 21/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi Gminy F. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego drogi gminnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz strony skarżącej 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W, na podstawie art. 81 c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a., nałożył na Wójta Gminy F obowiązek dostarczenia do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) we W ekspertyzy stanu technicznego drogi gminnej nr [...] K – Z na odcinku od Domu Pomocy Społecznej do Al. Ks. J. P (od km 0+000 do km 1+000), określającej zarówno aktualny stan techniczny drogi, jak i sposób likwidacji występujących nieprawidłowości, ze szczególnym uwzględnieniem jej odwodnienia, w terminie do [...] listopada 2011r. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, Prezydent Miasta W, pismem z dnia [...] lipca 2009r. Nr [...], wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie funkcjonowania drogi gminnej K – Z, z uwagi na nieustanne podtapianie przyległej do drogi nieruchomości, należącej do B R (ul. D [...]). Jak ustalono, Gmina F nie jest w posiadaniu żadnej dokumentacji projektowej, ani dokumentacji dotyczącej utrzymania drogi. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. Nr [...], PINB we W zobowiązał Wójta Gminy F do dostarczenia we wskazanym terminie, określonej dokumentacji dotyczącej stanu technicznego przedmiotowej drogi gminnej. Jak wynika z pisma z dnia [...] stycznia 2010r., stanowiącego odpowiedź na powyższe postanowienie, odwodnienie lewej strony drogi jest w stanie zadowalającym, odwodnienie natomiast strony prawej, jest w stanie złym i nie spełnia swojej funkcji. Z uwagi na okoliczność złego stanu odwodnienia prawej strony drogi, brak jakiejkolwiek dokumentacji technicznej oraz faktyczne uwarunkowania terenu (szerokość pasa terenu pomiędzy granicami prywatnych działek a brzegiem jezdni asfaltowej wynosi od 0,09m do 2,10m), PINB we W, decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Nr [...], nakazał Wójtowi Gminy F rozwiązanie problemu odwodnienia prawej strony drogi poprzez zmianę pochylenia poprzecznego jezdni z dwustronnego na jednostronne. Powyższa decyzja zaskarżona została przez Wójta Gminy F, w związku z czym niezbędne stało się opracowanie ekspertyzy stanu technicznego drogi, określającej sposób (sposoby) usunięcia występujących nieprawidłowości, aby doprowadzić obiekt do właściwego stanu technicznego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Wójt Gminy F, reprezentowany przez pełnomocnika. Jak wynika z uzasadnienia zażalenia, przedmiotowa droga objęta jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta W, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta W z dnia [...] listopada 2011r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] stycznia 2006r.), w § 48 ulica publiczną zbiorczą, ul. D, oznaczoną na planie symbolem 9-KL, o szerokości w liniach rozgraniczających 20m, jezdnia szerokości 7,0m, po obu stronach jezdni chodnik, powyższe, w świetle art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oznacza, że to Gmina Miasto W jest właścicielem przedmiotowej drogi, w związku z czym, Gmina F w ogóle nie powinna być uczestnikiem niniejszego postępowania. Z uwagi na powyższe, właściwym miejscowo organem nadzoru budowlanego winien być Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W, a nie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. Prowadzenie postępowania przez organ niewłaściwy jest podstawą stwierdzenia nieważności postępowania (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) Wnoszący zażalenie wskazał, iż ustalenie strony podmiotowej niniejszego postępowania jest zasadniczą kwestią, która winna zostać wyjaśniona w pierwszej kolejności, bowiem kwestia ta warunkuje wszystkie inne zagadnienia w sprawie. Jak wynika z dalszej części zażalenia, organ pierwszej instancji naruszył art. 81 c ust. 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez brak ustalenia która gmina jest właścicielem lub zarządcą drogi w świetle przepisów prawa, a wobec tego tylko podmiotu można żądać dostarczenia dokumentów, o których mowa w art. 81 c Prawa budowlanego. Ponadto, jak wskazano, Wójt Gminy F dostarczył już wykonaną przez inżyniera ocenę stanu technicznego drogi, przy czym ocena ta nie wzbudziła żadnych wątpliwości, te bowiem pojawiły się dopiero po uchyleniu przez organ drugiej instancji decyzji z dnia [...] stycznia 2011r. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B, na podstawie art. 123 w związku z art.138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. oraz art. 81 c ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia drugiej instancji, zarządca przedmiotowej drogi gminnej nr [...] K – Z na odcinku od Domu Pomocy Społecznej do Al. Ks. J. P, nie posiada dokumentów dotyczących powstania drogi, przy czym podkreślono, że do chwili wszczęcia postępowania przez nadzór budowlany, droga ta nie posiadała książki obiektu budowlanego ani dokumentów z kontroli jej utrzymania, w tym ocen lub ekspertyz. Wójt Gminy F. zobowiązany postanowieniem PINB z dnia [...] listopada 2011r., dostarczył opracowanie stanowiące ocenę stanu technicznego drogi, z treści którego wynika, iż droga ta powstała w latach 1963-1970, jako inwestycja towarzysząca budowie elektrowni I stopnia wodnego we W. Droga zlokalizowana jest na terenie Gminy F, na działkach o numerach geodezyjnych [...], 25 i [...] przy granicy z miastem W, obejmując odcinek o długości 2,42 km nawierzchni bitumicznej (grubości 6-8 cm) i szerokości 5,50 m. Przekrój poprzeczny drogi posiada spadek daszkowy o wartości śr. 2%. Odwodnienie drogi natomiast następuje za pomocą istniejących spadków zapewniających spływ wody do przydrożnych rowów. Jak wynika z opracowania stanowiącego ocenę stanu technicznego drogi, infrastruktura odwadniająca po prawej stronie jest w złym stanie technicznym i nie spełnia swoich funkcji. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii geodety, pas południowy, oddzielający drogę do granic działek prywatnych wynosi od 0,70 m do 2,60 m. W pasie tym znajdują się różne urządzenia podziemne (kable, przyłącza). Z uwagi na powyższe, PINB we W, decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. nakazał Wójtowi Gminy F usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w utrzymaniu drogi. Powyższa decyzja jednak została uchylona i sprawę ponownie przekazano organowi pierwszej instancji, który zobowiązany został do uwzględnienia okoliczności, iż nie jest możliwe wykonanie rowu odwadniającego drogi po stronie graniczącej z terenem miasta. Zarządca przedmiotowej drogi, jak wskazał organ odwoławczy, nie wykazuje żadnej inicjatywy w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do należytego stanu technicznego, z uwagi na co, zasadne stało się zobowiązanie Wójta Gminy F do wykonania ekspertyzy stanu technicznego drogi gminnej nr [...] K – Z na odcinku od Domu Pomocy Społecznej do Al. Ks. J. P. Jak wskazał WINB, uprzednio przedstawiona ocena techniczna okazała się niewystarczająca dla przedmiotu sprawy. Ekspertyza techniczna, jak podkreślono, posiada wyższą rangę od oceny technicznej. Powinna zostać wykonana przez uprawnioną osobę, najlepiej rzeczoznawcę budowlanego i zawierać m.in. ocenę elementów konstrukcyjnych obiektu, badanie podłoża gruntowego, określenie głównych przyczyn uszkodzeń oraz nieprawidłowości obiektu, a także propozycje i sposoby napraw ujawnionych nieprawidłowości. Odnośnie argumentów zawartych w zażaleniu organ wskazał, że sporna droga położona jest w obrębie ewidencyjnym Z, gm. F. i zaliczona jest do kategorii dróg gminnych, co potwierdza "Opinia geodezyjna" z dnia [...] grudnia 2010r. oraz wpisy znajdujące się w Książce obiektu budowlanego z dnia [...] października 2009r., a także "Ocena stanu technicznego drogi" ze stycznia 2010r. Ponadto, Uchwałą Rady Gminy F Nr [...] z dnia [...] maja 2003r. zaliczono przedmiotową drogę od kategorii drogi gminnej publicznej Gminy F. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Gmina F, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła zakwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 21, art. 28, art. 77 i art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 c ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Jak wynika z uzasadnienia, organ pierwszej instancji zobowiązany został decyzją uchylającą decyzję nakazującą Wójtowi Gminy F modernizację przedmiotowej drogi, do ustalenia stanu prawnego drogi. Droga, jak wskazał skarżący, powstała w latach 60-70 XX wieku, przy budowie tamy we W, jako ul. D, nadal stanowiąc fragment tej ulicy. Ul. D, wraz z odcinkiem stanowiącym drogę gminną K-Z, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta W, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. Wszelkie instalacje położone w pasie przy ul. B we W stanowią własność jednostek organizacyjnych W. Powyższe oznacza, że ul. D w całości znajduje się w zarządzie miasta W, na okoliczność tą nie miało wpływu podjęcie przez Radę Gminy w F uchwały w 2002r. o zaliczeniu części ul. D jako drogi gminnej K-Z. Sporządzona opinia geodezyjna nie wskazuje granicy pomiędzy Włocławkiem a Gminą F i nie może być dowodem co do tytułu własności przedmiotowej drogi. Skarżący wskazał, iż ul. D na dzień [...] grudnia 1998r. była we władaniu Miasta W, zatem z mocy prawa, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawę reformującą administrację publiczną, właścicielem drogi stało się Miasto W. Okoliczność ta nie została wyjaśniona przez prowadzące postępowanie organy, a ma znaczenie o tyle kluczowe, że warunkuje właściwość organu prowadzącego postępowanie. Skarżący zakwestionował konieczność dokonania ekspertyzy technicznej stanu technicznego drogi gminnej K-Z. Sporządzona już bowiem opinia zalecała prosty, naturalny sposób odwodnienia ulicy K-Z, poprzez odbudowę rowów, czyszczenie przepustów, uzupełnienie i odbudowę pobocza, zmiana natomiast pochylenia poprzecznego jezdni stanowi nadinterpretację organu. Jak ponadto wskazano w skardze, ustawa prawo budowlane nie graduje rangi pojęć "ocena techniczna" i "ekspertyza". W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte uprzednio stanowisko. Dodał również, że zebranych dokumentów w przedmiotowej sprawie wynika, że właścicielem spornej drogi jest Skarb Państwa, a zarządcą Gmina F. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2012r. pełnomocnik skarżącej gminy podtrzymując argumentację skargi nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ w udzielonej odpowiedzi na skargę. W powyższym piśmie wyjaśniono, że przedmiotowa droga została wymieniona w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Komunikacji ( Dz.U. Nr 35 , poz. 179 z 1986r.) jako droga relacji S. G. – K. i została zaliczona do kategorii drogi wojewódzkiej o ówczesnym nr [...]. Droga ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich ( Dz. U. Nr 60, poz. 1071) i stosownie do treści przepisu art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872) stała się drogą powiatową z mocy prawa . Na podstawie protokołu zdawczo- odbiorczego z dnia [...] stycznia 1999r. została przyjęta przez Zarząd Powiatu W i aktualnie posiada nr [...]. Na potwierdzenie swoich twierdzeń, strona skarżąca załączyła kopię protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] stycznia 1999r. wraz z wykazem z dnia [...].12.1999r. oraz kopię pisma powiatowego Zarządu Dróg we W z dnia [...] sierpnia 2011r. Organ, ustosunkowując się do powyższego pisma strony skarżącej, uzupełnił akta sprawy o wypis z rejestru gruntów uzyskany ze Starostwa Powiatowego we W (z dnia [...] grudnia 2012r.) dotyczący działek geodezyjnych, na których zlokalizowana jest droga gminna, a której zarządcą jest Gmina F, oraz treść uchwały nr [...] Rady Gminy Fa z dnia [...] maja 2003r. w sprawie zaliczenia przedmiotowej drogi do kategorii dróg gminnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. dotyczące nałożenia na Wójta Gminy F., na podstawie art. 81 c ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane obowiązku wykonania ekspertyzy stanu technicznego drogi gminnej nr [...] K. – Z. – na odcinku od Domu Pomocy Społecznej do Al. Ks. J. P. ( od km 0+ 000 do km 1+ 000), określającej zarówno aktualny stan techniczny drogi, jak i sposób likwidacji występujących na tym obiekcie nieprawidłowości, ze szczególnym uwzględnieniem odwodnienia drogi, w terminie do [...] listopada 2011r. Przepis w oparciu, o który organy nadzoru budowlanego nałożyły na skarżącą obowiązek stanowi, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, informacji lub udostępnienia dokumentów: 1) związanych z prowadzeniem robót, przekazywaniem obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymaniem i użytkowaniem obiektu budowlanego; 2) świadczących o dopuszczeniu wyrobu budowlanego do obrotu albo jednostkowego zastosowania w obiekcie budowlanym ( ust. 1). Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia ( ust.2). Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organy budowlane ujawnią zaistnienie uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych, czy stanu technicznego obiektu, czy stanu robót budowlanych, a przedłożona przez stronę ocena techniczna lub ekspertyza winna ujawnione wątpliwości usunąć, czy to w kierunku wykluczenia niewłaściwego stanu robót, obiektów, czy jakości materiałów budowlanych, czy potwierdzenia, że stan techniczny robót budowlanych, obiektów, czy wyrobów odbiega od wymagań norm dotyczących warunków techniczno-budowlanych, czy od wymagań jakościowych wyrobów i wymaga podjęcia przez organ budowlany stosownych, przewidzianych prawem kroków. Stąd również wykładnia celowościowa, a nie tylko gramatyczna, prowadzi do wniosku, że art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego daje uprawnienie do nałożenia obowiązku złożenia ekspertyzy czy oceny technicznej ( por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., sygn. II OSK 177/06- LEX nr 340191). Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że organ miał podstawy ku temu, aby zastosować przepis art. 81 c ustawy prawo budowlane w celu wykonania ekspertyzy przez zarządcę drogi z uwagi na jej zły stan techniczny. Podkreślić jednak należy, że stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. jest wyłącznie uczestnik procesu budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ( teza wyroku NSA z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1407/05 -LEX nr 321507). W związku z powyższym, organy nadzoru budowlanego w pierwszej kolejności powinny ocenić, kto będzie w przedmiotowej sprawie uczestnikiem procesu budowlanego, a więc podmiotem odpowiedzialnym za należyty stan techniczny spornego odcinka drogi. Ustalenia w powyższym zakresie będą miały wpływ na ustalenie podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 81 c ustawy Prawo budowlane oraz organu właściwego do prowadzenia postępowania. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowa droga jest droga publiczną. Istota natomiast przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny jaką funkcję pełni powyższa droga w sieci drogowej w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007, Nr 19, poz.115 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o drogach publicznych drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie drogi powiatowe i drogi gminne. Z akt sprawy administracyjnych wynika, że sporna droga położona jest na granicy terenu Miasta W. i Gminy F. Z uwagi na usytuowanie powyższej drogi i funkcję jaką ona pełni w sieci drogowej , można przyjąć , że spełnia ona definicję drogi powiatowej określonej w art. 6a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który to przepis stanowi, że do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż krajowe i wojewódzkie (stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą). Brak jest natomiast dowodów na to, czy rzeczywiście sporna droga została zaliczona do kategorii dróg powiatowych, ponieważ stosownie do art. 6a ust. 2 powyższej uchwały zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów, a w miastach na prawach powiatu - opinii prezydentów miast. Z ustaleń organu nie wynika, aby stosowna uchwała o zaliczeniu przedmiotowej drogi do kategorii dróg powiatowych była podjęta. Na tej jednak podstawie nie można z cała pewnością przyjąć, tak ja uczyniły to organy nadzoru budowlanego, że będzie to droga gminna. W ustaleniach organów istnieje szereg nieścisłości, które należy wyjaśnić. Po pierwsze organ pominął w swoich ustaleniach zupełnie podnoszony w pismach procesowych złożonych w postępowaniu administracyjnym i później sądowym zarzut nie uwzględnienia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. Bezsporne jest, że Rada Miasta W dniu [...] listopada 2005r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. w zakresie obszaru położonego pomiędzy ulicami: L., D. wraz z K., zachodnią granicą posesji Domu Pomocy Społecznej oraz Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego a granicą terenów leśnych ( Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...]stycznia 2006r. , Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 2.1 powyższej uchwały ustalono, że granice obszaru objętego miejscowym planem wyznaczają m.in. granice działek wzdłuż ulicy D. Natomiast w § 48.1 powyższego aktu prawa miejscowego ustalono, że: Wyznacza się teren oznaczony na rysunku planu symbolem 9-KL* o funkcji ulicy publicznej zbiorczej- ul. D". W ust. 2 powyższego przepisu dokonano szczegółowych ustaleń dotyczących terenu 9-KL* jak szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, czy minimalna szerokość jezdni po obu jej stronach. Z powyższego wynika, że sporna ulica D, będąca drogą publiczną, objęta została ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. Ponadto również z załącznika nr 2 do pisma Urzędu Miasta W z dnia [...] lutego 2010r. ( k- 17 akt administracyjnych) stanowiącego Wyrys miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W, objętego powyższą uchwałą wynika, że granica terenu objętego sporządzeniem planu (wg. legendy- czarna gruba przerywana linia) obejmuje zasięgiem ul. D. Powyższe może oznaczać, że sporna droga położona jest w granicach administracyjnych miasta W. W takiej sytuacji zastosowanie znalazłby przepis art. 19 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi ( ust. 1). Zasadą jest zgodnie z art. 19 ust. 2 powyższej ustawy, że zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 8, są dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2) wojewódzkich - zarząd województwa; 3) powiatowych - zarząd powiatu; 4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Wyjątek wynikający z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych przenosi obowiązki zarządu drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi na prezydenta miasta. Przepis ten bowiem stanowi, że w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W takim stanie rzeczy nie będzie miała wpływu przy ustalaniu zarządcy drogi Uchwała Rady Gminy F z dnia [...] maja 2003r. nr [...] w sprawie zaliczenia drogi publicznej nr [...] ujętej pod poz. [...] załącznika nr 1 wykazu do drogi gminnej ( k- 38 akt sądowych). Usytuowanie spornej drogi w granicach administracyjnych miasta powoduje z mocy ustawy przejęcie zarządu nad droga gminną przez prezydenta miasta. Ustalenia zatem w zakresie przebiegu granic administracyjnych miasta W mają istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem późniejszym od uchwały o zaliczeniu spornej drogi publicznej do kategorii dróg gminnych. Mogły zatem na przestrzeni dwóch lat nastąpić zmiany administracyjne miasta. Ponownie rozpatrując sprawę organ ustali ponadto wpływ na jej wynik kopii protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] stycznia 1999r. o przejęciu spornej drogi przez Zarząd Powiatu oraz pisma powiatowego zarządu Dróg we W z/s w J z dnia [...] sierpnia 2011r. (załączniki do pisma procesowego skarżącej Gminy z dnia [...] lutego 2012r. ) w związku z wymienieniem przedmiotowej drogi nr [...] relacji S G -K w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Komunikacji ( Dz. U. Nr 35, poz. 179 z 1986r.), jako drogi wojewódzkiej. Ma rację strona skarżąca wywodząc, że droga ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich ( Dz. U. Nr 60, poz. 1071) i stosownie do treści przepisu art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872) stała się drogą powiatową z mocy prawa. Przepis ten mianowicie stanowi, że z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich, stają się drogami powiatowymi. Zdaniem pełnomocnika, droga ta na podstawie protokołu zdawczo- odbiorczego z dnia 22 stycznia 1999r. została przyjęta przez Zarząd Powiatu W. i aktualnie posiada nr [...]. Jest to inny nr drogi niż tej o nr 4626085, która została zaliczona do kategorii dróg gminnych w uchwale Rady Gminy F z dnia [...] maja 2003r. W związku z powyższym nie mają na tym etapie postępowania uzasadnienia argumenty organu poparte ustaleniami dokonanymi na podstawie Książki obiektu budowlanego założonej w dniu 3 stycznia 2009r. przez Urząd Gminy F., ocena stanu technicznego drogi gminnej K. –Z. ze stycznia 2010r. opracowanej przez inż. D. K. oraz opinia geodezyjna z dnia 2 grudnia 2010r. wykonana przez uprawnionego geodetę H. Ł. Nawet jeżeli sporna droga jest droga gminną, to jej zarządcą może być prezydent miasta. W świetle powyższego, ponownie rozpoznając sprawę organ ustali zarządcę spornej drogi, mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku , a przed wydaniem orzeczenia oceni , czy jest właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie organ nie ustalił dokładnie stanu faktycznego, czym naruszył art. 7 i art. 77§ 1 kpa. W ocenie Sądu powyższe uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy . Wobec powyższego na podstawie art.135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a oraz art. 152 i art. 205 tej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.