II SA/Bd 216/11

Dnia 10 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 maja 2011 roku sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwo Rozrywkowe sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w[...], działając na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 roku: Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), po rozpatrzeniu wniosku firmy P.R. [...] sp. z o.o. w [...] z dnia 17 grudnia 2009 r. (wpływ do organu w dniu 21 grudnia 2009 r.) w sprawie przedłużenia Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa[...], które zostało Spółce udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] decyzją numer [...] z dnia [...] r., orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek strony w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa[...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540). Zgodnie z art. 118 tej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 129 ust. 2 tej ustawy postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach, a także w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielane były na okres 6 lat, przy czym w poprzednio obowiązującej ustawie przewidziano również instytucję przedłużenia zezwoleń stanowiąc, iż podmiot któremu wygasało zezwolenie mógł wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Do wniosku o przedłużenie zezwolenia stosowało się przepisy dotyczące udzielania zezwoleń (art. 36 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Mając zatem na względzie art. 129 ust 1 ustawy o grach hazardowych oraz art. 138 tej ustawy organ uznał, że zezwolenia udzielone na mocy poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mogą być przedłużane. W niniejszej sprawie postępowanie winno być umorzone z uwagi a treść przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono oraz, że zezwolenia te nie mogą być przedłużane, jak również biorąc pod uwagę fakt, iż postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (do takich należy również postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. W związku z tym, organ, powołując się na powyższe przepisy orzekł, że przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe i w związku z tym umorzył je w trybie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. [...] sp. z o.o. w [...] zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie i wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem strony. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: - art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie dotyczącej przedłużenia zezwolenia, - art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak prawidłowej podstawy prawnej, - art. 32 Konstytucji RP poprzez doprowadzenie do zróżnicowania podmiotów wobec obowiązującego prawa i nierównego traktowania podmiotów podobnych. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała na konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Strona odwołująca się wskazała, że "nie do zaakceptowania jest sytuacja prawna, gdzie niektóre podmioty mogą nadal prowadzić działalność przez okres kolejnych 6 lat, wyłącznie z tej przyczyny, że ich decyzja wygasła w odpowiednim momencie, a pozostałym podmiotom spełniającym identyczne warunki, prawa takiego się odmawia". W dniu [...] r. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją numer [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż odnosząc się do zakwestionowanej przez stronę poprawności wyboru przepisów prawa, na podstawie których rozstrzygnięto sprawę (min. poprzez zastosowanie w sposób nieuzasadniony regulacji prawnej, która dotyczyła wniosków o wydanie zezwolenia, nie zaś o przedłużenie - art. 129 ust. 2 ugh), należy wyjaśnić, iż w ocenie organu, w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, rozważenia wymaga zagadnienie wzajemnej relacji przywołanych w decyzji przepisów prawa (art. 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1) oraz kwestia zakresu hipotezy art. 129 ust. 2, w szczególności zaś to, czy przepis ten może być stosowany także w postępowaniach dotyczących przedłużenia wcześniej udzielonych zezwoleń. Organ powołał się na pogląd zaprezentowany przez WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 3.09.2010 r. w sprawie o sygnaturze l SA/Wr 350/10,, w którym sąd ten stwierdził, że przepisy: art. 138 i art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych mają odmienny charakter i pełnią różną rolę. Pierwszy z nich ustanawia materialnoprawny zakaz przedłużania - w aktualnym stanie prawnym - zezwoleń wydanych pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z 1992 r. Natomiast dyspozycja art. 129 ust. 2 ma jednoznacznie proceduralny charakter, skoro obliguje organy do umorzenia każdego postępowania o wydanie zezwolenia, które zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 2010 r. i do tej daty niezakończone. Innymi słowy, ujmując relację między obu przepisami można powiedzieć, że ustawodawca wskazał w art. 129 ust. 2 sposób zakończenia takich postępowań, jako logiczną konsekwencję zakazu przedłużania dawniej udzielonych zezwoleń, sformułowanego w art. 138. W ocenie organu, nie jest uprawnione stanowisko strony skarżącej ograniczające zakres zastosowania art. 129 ust. 2 wyłącznie do spraw, w których wnioskodawca ubiegał się po raz pierwszy o udzielenie zezwolenia jeszcze na podstawie przepisów ustawy z 1992 r., a jego żądanie nie zostało załatwione przez organy przed wejściem w życie ustawy z 2009r. "Przedłużenie zezwolenia", o którym była mowa w art. 36 ust. 3 i ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. należy traktować w przekonaniu organu jako swoisty skrót myślowy legislatora, ponieważ przepisy tamtej ustawy nie dawały żadnej podstawy do odmiennego traktowania - z punktu widzenia treści, okresu udzielania, a wreszcie warunków, jakie musiał spełnić podmiot ubiegający się zarówno o "pierwotne" zezwolenie, jak i o jego "przedłużenie". W szczególności podkreślono, że nie chodziło bynajmniej o automatyczne "przedłużenie" posiadanego wcześniej, a wygasającego zezwolenia, bez badania przez organy właściwe do ich udzielania, czy zainteresowany nadal spełnia wymogi uzyskania takiego ponownego zezwolenia. Zatem "pierwotne" ("pierwsze") zezwolenie oraz zezwolenie "przedłużone" należą zdaniem orzekającego organu do tej samej, jednorodnej kategorii "zezwolenia", którego otrzymanie - po dokonanej uprzednio weryfikacji zachowania przez stronę przesłanek normatywnych - warunkowało dopiero możliwość zgodnego z prawem prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podniesiono, że pogląd o rodzajowej tożsamości - na gruncie ustawy z 1992 r. - "pierwotnych" i "przedłużonych" zezwoleń był już zresztą prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 417/09)". Wywody w kwestii wzajemnej relacji wcześniej wymienionych przepisów ustawy o grach hazardowych z 2009 r. oraz zagadnienia zakresu zastosowania art. 129 ust. 2 tego aktu prowadzą w przekonaniu organu do dwóch końcowych wniosków, istotnych dla oceny zasadności zarzutów odwołania. Po pierwsze - wbrew odmiennemu zapatrywaniu spółki - stwierdzono, że przepis art. 129 ust. 2 ww. ustawy obejmuje swoją hipotezą także postępowania o "przedłużenie" zezwoleń wydanych na podstawie ustawy z 1992 r., niezakończone w 2009 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania podmiotów, wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, organ wyjaśnił, iż za punkt wyjścia trzeba przyjąć rozumienie zasady równości, które zostało ustalone w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Istotą tej zasady jest równe traktowanie wszystkich podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną). W uzasadnieniu jednego z orzeczeń Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "wszystkie podmioty (.. ) charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, tzn. wg jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących" (orzeczenie z 28 listopada 1995 r., sygn. K 17/95, OTK ZU nr 3/1995, poz. 18). Oznacza to jednocześnie dopuszczalność zróżnicowania sytuacji prawnej różnych podmiotów, (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1.03.2010 r. o sygn. akt l Sa/Gd 63/10). Podkreślono, że przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych stwarzały jedynie możliwość ubiegania się o przedłużenie zezwolenia i nie dawały gwarancji jego otrzymania, a uzyskanie przedłużenia zezwolenia podlegało bowiem tej samej procedurze, jak uzyskanie nowego zezwolenia i mogło ostatecznie prowadzić do sytuacji, że podmiot mógł nie uzyskać przedłużenia zezwolenia ze względu na niespełnienie na dzień złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia warunków wskazanych w art. 32 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] sp. z o.o. w [...] zaskarżając w całości powyższą decyzje wniosła o: - o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub o jej uchylenie, - zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, - rozważenie zawieszenia postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego: czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wystosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 352/10. Decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. numer [...] zarzucono w szczególności jej wydanie z naruszeniem: - art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r., Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 8 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych, ewentualnie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu, wbrew wymogom dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37; Dz.U.UE-sp.13-20-337 - dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm., dalej jako rozporządzenie), nie notyfikowano, mimo iż zawierał on przepisy techniczne, a zatem wydanie jej bez podstawy prawnej; - przepisu art. 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w zw. z § 10 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. (Dz.U. 02.100.908) w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów o wydawaniu zezwoleń, zamiast o ich przedłużaniu, w wyniku czego stronę ubiegającą się o przedłużenie posiadanego zezwolenia, wydanego w 2004 r. potraktowano jak podmiot, występujący o nowe zezwolenie, czego regulacje zawarte w ustawie o grach hazardowych nie przewidują; czym w konsekwencji naruszono przepis art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w nieuprawniony sposób różnicując podobne podmioty wobec prawa, oraz art. 2 Konstytucji RP naruszając zasadę ochrony praw nabytych. Zdaniem strony skarżącej, wskazywana jako podstawa prawna decyzji organu ustawa o grach hazardowych nie została notyfikowana Komisji Europejskiej, mimo że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE z 22.06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), które takiej notyfikacji wymagały i okoliczności tej nie zmienia także implementacja ww. dyrektywy do polskiego prawa krajowego dokonana Rozporządzeniem Rady Ministrów z 6.04.2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. 2004.65.597), gdyż wskazane tam wyłączenia od obowiązku notyfikacji nie znajdują oparcia w żadnym z przepisów dyrektywy nr 98/34. Nadto wskazano, iż stosowanie jakichkolwiek skrótów myślowych przez legislatora jest absolutnie niedopuszczalne, na co wskazuje wyraźnie wyrażona w § 10 Zasad techniki prawodawczej, najważniejsza z zasad, tj. zasada konsekwencji terminologicznej. Zdaniem skarżącej spółki, ustawodawca jest konsekwentny terminologicznie i wyraźnie odróżnia "wydawanie zezwoleń" od "przedłużania zezwoleń", na co wskazuje fakt, iż ustawa o grach i zakładach wzajemnych posługiwała się dwoma pojęciami, gdyż przewidywała zarówno "postępowanie w sprawie wydawania zezwoleń", jak i możliwość "przedłużania zezwoleń"; podczas gdy ustawa o grach hazardowych operuje tylko zwrotem "postępowanie w sprawie wydawania zezwoleń". W ocenie strony wynika z tego jednoznacznie, iż prawodawca w nowej ustawie regulującej działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie przewidział przedłużania zezwoleń, ponieważ ustawa ta przewiduje tylko postępowania w sprawie wydawania zezwoleń i te wszczęte, a niezakończone przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych nakazuje umorzyć. Jednakże właśnie z uwagi na konsekwencję terminologiczną ustawodawcy nie sposób według skarżącej przyjąć, iż to samo odnosi się do postępowań o przedłużenie zezwoleń. Zakładając bowiem racjonalność ustawodawcy oczekiwać by należało, że chcąc ten sam sposób postępowania zastosować do postępowań o przedłużenie zezwoleń, wskazałby to wyraźnie, wprowadzając w ustawie zapis, iż "postępowania o przedłużenie zezwolenia wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych nakazuje umorzyć". W konsekwencji zaskarżona decyzja w ocenie skarżącej doprowadziła do naruszenia wyrażonych w Konstytucji RP zasad równości wobec prawa, oraz ochrony praw nabytych, wyrażonych odpowiednio w przepisach art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP, bowiem podmioty prowadzące na podstawie takich samych zezwoleń, na tym samym rynku, taką samą działalność gospodarczą nie mogą być odmiennie traktowane w zależności od tego, w jakim terminie wygasały ich pozwolenia, tj. pod rządami "starej", czy "nowej" ustawy. Podkreślono przy tym, iż wskazywana przez organ okoliczność, iż przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie dawały gwarancji uzyskania przedłużenia zezwolenia, a jedynie stwarzały możliwość ubiegania się o nie, jest tutaj bez znaczenia, gdyż spełniając identyczne warunki, jak podmiot którego pozwolenie wygasało wcześniej, z góry skazany był na umorzenie postępowania; czym innym jest bowiem stworzenie prawnej możliwości (ekspektatywy) uzyskania określonego prawa, a czym innym faktyczne zezwolenie na jego wykonywanie - w tym ostatnim wypadku badana jest tylko sprawa spełnienia prawem przewidzianych wymogów do jego uzyskania i w przypadku niespełnienia takich warunków, podmiot ubiegający się o zezwolenie nie uzyskuje go. Strona skarżąca wobec tego stwierdził, że została pozbawiona w ogóle możliwości ubiegania się o uzyskanie takiego zezwolenia (w tym przypadku jego przedłużenia). W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Zwrócono uwagę, że w przedmiotowej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracji stanowiła jednoznacznie brzmiąca norma prawna zawarta w art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. W zaistniałym stanie faktycznym wypełniona została hipoteza tej normy i zgodnie z jej dyspozycją postępowanie winno zostać umorzone o czym organ władczo rozstrzygnął - i w tym względzie decyzja organu pierwszej, jak i drugiej instancji jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania, iż postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uznając brak przesłanek do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, wynikających z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 216/11, na podstawie art. 131 ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, iż skarżąca spółka, wnioskiem z dnia 17 grudnia 2009 r. (wpływ do organu w dniu 21 grudnia 2009 r.) wystąpiła o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa[...], w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie, regulująca te kwestie nowa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) przesądzająca w art. 144 o utracie mocy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Z kolei przepis art. 118 tej ustawy zawiera regulację, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W tym stanie prawnym i faktycznym, skoro postępowanie z wniosku skarżącej nie zostało zakończone, prawidłowo orzekający w sprawie organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Do takiego rozstrzygnięcia był zobligowany przepisem art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który stanowi, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Nowa ustawa nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie poprzednio obowiązującej regulacji. Art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowi wprost, że zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, nie mogą być przedłużane. Oznacza to brak materialnoprawnej podstawy dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Ustawodawca formułuje też ogólną zasadę, że postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się (art. 129 ust. 2), a udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia (art. 117 ust. 1). Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy główny akcent położył na art. 129 ust. 2 ustawy jako podstawę rozstrzygnięcia. Ten element został zakwestionowany przez skarżącą, która zwróciła uwagę, że sprawa dotyczyła przedłużenia zezwolenia, a nie ubiegania się o udzielenie zezwolenia, zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o powołaną podstawę. Zarzut skarżącej jest o tyle trafny, że złożyła wniosek o przedłużenie zezwolenia, a nie wydanie nowego zezwolenia, by zaistniały wprost przesłanki do umorzenia na podstawie na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy. Należy jednak zwrócić uwagę, że w okolicznościach prawnych rozpoznawanej sprawy nie było materialnoprawnego oparcia w obowiązujących przepisach dla załatwienia wniosku; możliwe było ewentualne potraktowanie złożonego wniosku jako wniosku o wydanie nowego zezwolenia. Zatem tu znajduje się źródło powołanej oceny podstawy prawnej zgłoszonego żądania. Nie zmienia to jednak faktu, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organ nie mając materialnoprawnego oparcia w obowiązujących przepisach dla załatwienia sprawy o przedłużenie zezwolenia, zobligowany był postępowanie umorzyć. Takie samo rozstrzygnięcie musiało zapaść gdyby nawet traktować wniosek skarżącej jako wniosek o wydanie nowego zezwolenia. W tych okolicznościach w ocenie sądu nie doszło do naruszenia prawa skutkującego podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Najistotniejszy w sprawie jest fakt, że rozstrzygnięcie organu ma charakter formalny. Jest to decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, dlatego też odnosząc się do podnoszonego zarzutu braku notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, to również nie należy usuwać z pola widzenia faktu, że sprawa dotyczy rozstrzygnięcia formalnego. Obowiązek notyfikacji dotyczy przepisów technicznych, a przez przepisy techniczne należy rozumieć m.in. specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, których przestrzeganie jest obowiązkowe w przypadku np. świadczenia usług. Takiego charakteru nie ma przepis derogujący poprzednią ustawę i wprowadzający nowe regulacje. Nie ma go również przepis nakazujący zaniechanie merytorycznego załatwienia wniosków, które zostały złożone przed wejściem w życie nowej ustawy i nie zostały do tego momentu rozpoznane. Stąd nie ma podstaw do przypisywania wymienionym przepisom charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a tylko takie w myśl art. 8 tej dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 11 powołanej dyrektywy "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przewozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usług lub ustanawiania dostawcy usług. Reasumując należy stwierdzić, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia podnoszonych przez skarżącą poszczególnych norm Konstytucji RP. Podnieść bowiem należy, że art. 2 i art. 7 Konstytucji RP wyrażają zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę praworządności a podjęte ustawowe regulacje mieściły się granicach przywołanych wyżej norm konstytucyjnych. Dodatkowo wskazać należy, że nie można podzielić stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia zasady ochrony praw nabytych, czy też interesów w toku. Należy bowiem podkreślić, iż w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania był wniosek o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie można zatem stwierdzić, iż skarżąca w sposób arbitralny została pozbawiona praw, które uzyskała na podstawie decyzji administracyjnej, bądź też nałożono na nią, jako na posiadacza zezwolenia nowy obowiązek, którego wcześniej przepisy nie określały. Z tych samych powodów nie można podzielić stanowiska skarżącej odnośnie ochrony interesów. Wyjaśnić przy tym należy, iż wprawdzie art. 36 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r., o grach i zakładach wzajemnych umożliwiał podmiotowi, któremu wygasa zezwolenie wystąpienie z wnioskiem o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat, jednakże nawet w takim wypadku organ orzekał o wydaniu zezwolenia, tak jakby było udzielane po raz pierwszy. Przepis ten nie stanowił bowiem nakazu wydania zezwolenia przez organ, a jedynie określał uprawnienie strony do wystąpienia ze stosownym wnioskiem w okresie obowiązywania wcześniejszego zezwolenia. Przy czym na marginesie należy wskazać, iż ustawa o grach hazardowych nie narusza zasady zaufania obywateli do państwa, jak również zasady ochrony praw nabytych, gdyż zgodnie z art. 117 tej ustawy udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Jak wskazano zaś wyżej strona skarżąca w przedmiotowej sprawie nie nabyła jeszcze uprawnień, które podlegałyby ochronie. Podkreślenia wobec tego wymaga, że w rozpoznawanej sprawie zabrakło materialnoprawnej podstawy dla rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku, zatem problem konstytucyjności art. 129 ust. 2 ma charakter drugorzędny. Strona przez sam fakt złożenia wniosku nie nabyła żadnych uprawnień, które podlegałyby ochronie, a które polegałyby na zagwarantowaniu jej otrzymania takiego zezwolenia. Podnoszone w piśmie procesowym argumenty dotyczące poczynienia przez skarżącą nakładów związanych z ubieganiem się o zezwolenie takiej oceny nie mogą zmienić. Należy zauważyć, iż złożenie wniosku o przedłużenie zezwolenia nie jest równoznaczne z koniecznością jego uwzględnienia przez organ. W każdym zaś razie nie może oznaczać, iż ustawodawca nie ma prawa zmienić regulacji w taki sposób, że zmieni reguły uzyskiwania zezwoleń i wprowadzi nowe rozwiązania. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.