II SA/Bd 226/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 226/25, w zakresie wynagrodzenia za czynności podjęte w związku z pełnieniem funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 17 marca 2025 r., nr WSO.I.6250.1.257.2025.2 w przedmiocie unieważnienia paszportu postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Postanowieniem z 25 lipca 2025 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ustanowił - na postawie art. 78 i art. 79 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") - dla skarżącego D.P., którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie K.W. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2025 r. tut. Sąd oddalił skargę D. P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 17 marca 2025 r. w przedmiocie unieważnienia paszportu. Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2025 r. kurator – K. W. powołując się na art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 213 pkt 1 p.p.s.a. zwróciła się do tut. Sądu o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis powyższy przewiduje dwie sytuacje, w których możliwe jest uzupełnienie wyroku. Pierwsza sprowadza się do stwierdzenia, że sąd nie orzekł w sposób formalny lub merytoryczny co do wszystkich aktów lub czynności administracyjnych objętych skargą. Druga sytuacja uzasadniająca uzupełnienie wyroku wiąże się ze stwierdzeniem, że przepisy prawa nakładają na Sąd obowiązek zawarcia w wyroku danego orzeczenia, a Sąd - pomimo tego obowiązku - orzeczenia tego nie dokonuje (nie zamieszcza go w sentencji). Strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie takiego dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, niezależnie od tego, czy żądanie w tym zakresie było zawarte w skardze. W niniejszej sprawie kurator ustanowiony dla skarżącego nieznanego z miejsca pobytu, wniósł o uzupełnienie wyroku o orzeczenie w zakresie przyznania kosztów postępowania. Należy wskazać, że stosownie do art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika - zarówno będącego adwokatem albo radcą prawnym, albo i nie będącego pełnomocnikiem zawodowym - zalicza się zawsze poniesione przez stronę koszty sądowe. Zgodnie z kolei z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, a do wydatków, w myśl art. 213 pkt 1 p.p.s.a., należą w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Możliwość uzupełnienia wyroku o orzeczenie o kosztach warunkowana jest przede wszystkim tym, czy da się wskazać podstawę prawną obligującą Sąd do rozstrzygnięcia o kosztach w wyroku oddalającym skargę. Przepisu takiego w ustawie nie ma. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 (uwzględnienie skargi przez organ - przyp. Sądu). Zwrot kosztów postępowania, w tym wydatków, przysługuje stronie z urzędu w przypadku uwzględnienia skargi lub umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Obowiązek zawarcia orzeczenia w tym zakresie wynika zatem wprost z ww. przepisów. W tym przypadku możliwym jest zatem uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. o orzeczenie co do kosztów postępowania, jeżeli sąd administracyjny pominął takie orzeczenie w wyroku. W niniejszej sprawie skarga została jednak oddalona. W ocenie Sądu brak jest zatem podstawy żądania uzupełnienia wyroku o orzeczenie w zakresie wynagrodzenia kuratora. Jak wskazano, uzupełnienie wyroku jest możliwe w sytuacji, gdy przepisy prawa nakładają na Sąd obowiązek zawarcia w wyroku danego orzeczenia. W przypadku wyroku oddalającego skargę żaden przepis takiego obowiązku nie przewiduje. Przedmiotowe żądanie uzupełnienia wyroku oddalającego skargę o orzeczenie co do zwrotu kosztów kuratora, w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a., nie jest zatem zasadne. Powyższe nie oznacza oczywiście, że kuratorowi dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, działającemu w jej imieniu w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie przysługuje wynagrodzenie z tego tytułu. W tym zakresie jednak zostanie wydane odrębne postanowienie w trybie art. 224 p.p.s.a. Mając to na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. a contrarío.