II SA/Bd 232/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanowił: umorzyć postępowanie. Skarżąca złożyła po raz kolejny do tut. Sądu formularz PPF: z dnia [...] marca 2018 r. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności od dnia 19 sierpnia 2017 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z tego przepisu wynika więc, iż nie może być przyznane prawo pomocy w przypadku, gdy postępowanie w sprawie zostało zakończone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2005 r., sygn. akt II FZ 653/05, OSP z 2006/9/103). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie doszło do prawomocnego zakończenia prowadzonego postępowania, ponieważ wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę skarżącej na ww decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a orzeczenie uzyskało walor prawomocności od dnia 19 sierpnia 2017 r. Przyznanie stronie prawa pomocy jest więc bezzasadne i to niezależnie od jej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.