II SA/Bd 233/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. W dniu [...] października 2018 r. przeprowadzona została kontrola drogowa - utrwalona protokołem z kontroli z dnia [...] października 2018 r. nr [...] - pojazdu skarżącego A. R. tj. 4-osiowego ciągnika samochodowego z 6-osiowią naczepą ciężarową, którym to wykonywany był transport drogowy wagonu tramwajowego na trasie z przedsiębiorstwa [...] w B. do przedsiębiorstwa [...] w [...]. W wyniku przeprowadzonych w trakcie kontroli pomiarów stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych), że: – rzeczywista masa całkowita 10-osiowego pojazdu członowego wynosi 88 ton, zatem przekracza dopuszczalną masę całkowitą określoną krajowymi przepisami o warunkach technicznych pojazdów (40 ton) o wartość 48 ton (tj. o 120 %), – długość środka transportu wraz z ładunkiem wynosi 38,91 m, zatem przekracza dopuszczalną długość pojazdu członowego (16,50 m) o 22,41 m (tj. o 135,81 %), – szerokość środka transportu z ładunkiem wynosi 2,97 m, zatem przekracza dopuszczalną wartość (2,55 m) o 0,42 m (tj. o 16,47 %). Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., dalej powoływanej jako "utd") nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu: – dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, stanowiącego naruszenie ujęte pod lp. 10.2 załącznika nr 3 do ustawy prd, – dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów, którego dopuszczalna długość została przekroczona, stanowiącego naruszenie ujęte pod lp. 10.3 załącznika nr 3 do ustawy prd, – dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów, którego dopuszczalna szerokość została przekroczona, stanowiącego naruszenie ujęte pod lp. 10.4 załącznika nr 3 do ustawy prd. W uzasadnieniu organ wskazał, że poddany ww. kontroli środek transportu z ładunkiem był pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm., dalej powoływanej jako "prd"), a jego parametry odpowiadały wartościom przewidzianym dla zezwolenia kategorii VII, o którym mowa pod lp. 7 tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" stanowiącej załącznik nr 1 do tej ustawy. Kierujący nie posiadał w pojeździe zezwolenia kategorii VII. Okazał jedynie zezwolenie kategorii VI ważne od 10 października 2018 r. do 10 kwietnia 2019 r., które uprawniało do przejazdu po drogach krajowych pojazdu nienormatywnego m.in. o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t i długości nieprzekraczającej 30 t. W toku postępowania, w dniu [...] października 2018 r. skarżący doręczył organowi zezwolenie kategorii VII na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego z ładunkiem tramwaju o masie całkowitej 88 ton, na trasie z ul. [...] w B. na ul. [...] w [...]. Zezwolenie zostało wydane [...] października 2018 r. (na wniosek z [...] października) i uprawniało do przejazdu w okresie pomiędzy [...] października a [...] października 2018 r. W toku postępowania wyjaśniającego strona nie przedstawiła wymaganego w związku z wykonywanym przewozem drogowym zezwolenia kategorii VII; nie przedstawiła także żadnych faktów i dowodów pozwalających na wyłączenie jej odpowiedzialności z tytułu powstania stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: – przepisów postępowania poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżący miał wpływ na naruszenie jednocześnie przepisów prd oraz przepisów utd w postaci dopuszczenia do przewozu pojazdu nienormatywnego nieposiadającego stosownego zezwolenia, mimo iż przedsiębiorca wnioskował o jego wydanie, – naruszenie art. 92a ust. 1 utd poprzez bezzasadne nałożenie na przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej w wysokości [...] zł za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów, którego masa całkowita, szerokość i długość zostały przekroczone, podczas gdy za to samo naruszenie została na przedsiębiorcę nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł na podstawie art. 140ab prd, – naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez dwukrotne ukaranie przedsiębiorcy za ten sam czyn karą pieniężną na podstawie przepisów prd oraz przepisów utd. W piśmie z [...] lutego 2019 r. uzupełniającym odwołanie skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych poprzez: – niewyznaczenie rzeczywistej masy całkowitej i określenie wyłącznie sumy nacisków osi pojazdu, co wyłącza możliwość nałożenia kary za naruszenie wskazane pod lp 10.2 załącznika nr [...] do utd, – oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów dokonanych wagami [...] użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta oraz niezgodnie z postanowieniami dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznym tych typów przyrządów, a także użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta w zakresie głębokości wnęk, w których umieszczone zostały wagi w dniu kontroli, – oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów długości pojazdu, którego długość jest większa niż zakres pomiarowy zastosowanego do jej ustalenia przyrządu - przymiaru wstęgowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając decyzję organu I instancji za zgodną z prawem, a zarzuty odwołania za bezzasadne. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2020 r., wydanym w następstwie skargi A. R. na ww. decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł o uchyleniu wskazanej decyzji organu II instancji, stwierdzając że w sprawie nie wyjaśniono czy wykorzystane podczas ważenia pojazdu wnęki, w których umieszczone były wagi [...] seria III, są zgodne z wymogami producenta tych wag dotyczącymi głębokości wnęk na stanowisku pomiarowym (tj. czy zachowano wymiar zagłębienia: 39mm +/-4 mm) i, że w konsekwencji ta kwestia wymaga wyjaśnienia w sprawie. Jednocześnie Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skarżącego. W tym zakresie WSA w Bydgoszczy stwierdził, że niezasadny jest zarzuty podwójnego ukarania strony za ten sam czyn, wskazując na brak w aktach sprawy i w dokumentach przedstawionych przez skarżącego dokumentu stwierdzającego, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji za to samo zachowanie wymierzono skarżącemu prawomocną decyzją administracyjną karę pieniężną na podstawie przepisów prd, a także wyrażając jednocześnie stanowisko, że wymierzenie kary pieniężnej na podstawie dwóch różnych ustaw, tj. utd i prd nie narusza zakazu podwójnego karania, gdyż wymierzana na podstawie przepisów utd kara dotyczy naruszenia przez skarżącego jako przewoźnika drogowego, a więc podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, obowiązków lub warunków przewozu drogowego i ma na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych utd, a wymierzana na podstawie prd kara wymierzana jest za przejazd pojazdu nienormatywnego i ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. W obu wypadkach nie zachodzi więc tożsamość chronionego interesu prawnego, gdyż inny jest cel obu regulacji. Sąd uznał również za niezasadny zarzut skarżącego odnośnie błędnego ustalenia długości pojazdu w skutek pomiaru przeprowadzonego przy użyciu przymiaru wstęgowego, którego zakres był mniejszy niż długość sprawdzanego pojazdu, podkreślając że przepisy prawa nie wskazują metody dokonywania pomiaru długości, że powszechnie znanym faktem jest dokonywanie pomiarów przedmiotów miarami mniejszymi niż sam przedmiot i że dokumentacja (zdjęcia) sporządzona w trakcie kontroli obrazująca sposób dokonywania pomiaru nie daje podstaw do uznania, że popełniony został błąd przy pomiarze, a także sam skarżący nie wskazał, że rzeczywiście taki błąd w sprawie wystąpił. Co do natomiast kwestii samej czynności zważenia pojazdu, Sąd podkreślił, że ważenie pojazdu na gruncie przepisów utd jest czynnością ściśle techniczną i, że w tym zakresie nie zostały ustanowione normy powszechnie obowiązujące, lecz czynność ta regulowana jest po prostu w instrukcjach obsługi określonych urządzeń (wag) – w sprawie w Instrukcji Obsługi [...] Seria III, a następnie stwierdził że niezasadny jest zarzut skarżącego, że przy pomocy użytej wagi co do zasady nie można było dokonać pomiaru masy całkowitej pojazdu. Ze wskazanego przez skarżącego stwierdzenia w instrukcji obsługi, że waga jest "urządzeniem ważącym kołowo i osiowo" (pkt 1.1. Instrukcji) nie wynika w żaden sposób, że nie jest możliwe przy pomocy tego urządzenia wyznaczenie masy całkowitej pojazdu. Ze stwierdzenia tego wynika tylko tyle, że wagę można użyć do zmierzenia nacisku wywieranego przez koło lub przez oś pojazdu. Wbrew stanowisku skarżącego – jak podkreślił Sąd - możliwe jest połączenie dwóch wag w celu ważenia osi (por. pkt 4.2 Instrukcji Obsługi [...] Seria III). W instrukcji wprost także wskazano, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć Masę Całkowitą Pojazdu (Waga Brutto) – pkt 6.3.1. Instrukcji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że w sprawie kontrola drogowa miała miejsce dnia [...] października 2018 r. i została udokumentowana protokołem z kontroli nr [...], że z uwagi na okres obowiązywania w Polsce stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii z powodu COVID-19 bieg terminu niniejszego postępowania uległ zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. i, że tym samym wskazany w art. 92c ust. 1 pkt 3 (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej powoływanej jako "utd") 2-letni okres przedawnienia upływał 3 grudnia 2020 r. Wskazując na związanie organu oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wydanym w sprawie wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r., oparte na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), organ II instancji podkreślił, że stosując się do wskazań ww. wyroku dotyczących uzupełnienia materiału dowodowego celem zweryfikowania czy wymiar wnęk, w których umieszczone były wagi, na których zważono przedmiotowy pojazd, odpowiadał wymogom producenta tych wag dotyczącym głębokości wnęk na stanowisku pomiarowym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. uzupełnił materiał dowodowy o pismo Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r., którym to ww. zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. o udzielnie informacji jaka była głębokość wnęki na stanowisku ważenia pojazdów usytuowanym w ciągu Al. [...] w B. przed modernizacją przeprowadzoną w 2019 r. i pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...] września 2020 r., o czym zawiadomił skarżącego, pouczając go m.in. o prawie do wypowiedzenia się w wyznaczonym terenie co do zebranych dowodów i materiałów, który to nie złożył wyjaśnień. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. udzielając pismem z dnia [...] września 2020 r odpowiedz na ww. pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r., wskazał, że nawierzchnia zatoki postojowej zlokalizowana przy ul. [...] w B. została wykonana zgodnie z potrzebami w zakresie ważenia pojazdów, że dodatkowym elementem wyposażenia nawierzchni były wnęki pod wagi przenośne wykonane w oparciu o kątownik 40 mm x 40 mm i, że szczegóły dotyczące punktów do osadzania wag (m.in. [...] 10 C seria III) uzgadniane były na bieżąco podczas realizacji zadania i wynikały z gabarytów urządzeń (wag) wykorzystywanych przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego. Z powyższego wynika - jak stwierdził organ II instancji – że zagłębienia (wnęki) posiadały wymiar 40 mm, a zatem mieściły się w dopuszczalnym zakresie określonym przez producenta w instrukcji obsługi wag [...] 10 C seria III tj. 39 mm +/- 4 mm, co oznacza że wagi zostały umieszczone we wnęce, której głębokość była dostosowana do wymogu producenta wag. W sprawie podczas ważenia kontrolowanego pojazdu zachowano również procedurę ważenia za pomocą dwóch wag, określoną w pkt 7.2 instrukcji obsługi wag. Ponadto organ II instancji podkreślił, że inne zarzuty skarżącego, nie zostały podzielone przez WSA w Bydgoszczy, który wskazał na niezasadność zarzutów dotyczących podwójnego ukaraniu za ten sam czyn, błędnego ustalenia długości pojazdu w skutek pomiaru przeprowadzonego przy użyciu przymiaru wstęgowego, którego zakres był mniejszy niż długość sprawdzanego pojazdu, nieprawidłowości zważenia pojazdu, jak również niemożności dokonania użytą wagą pomiaru masy całkowitej pojazdu. W tym stanie rzeczy organ II instancji, powołując stosowne przepisy prawa, stwierdził, że nałożona w sprawie kara pieniężna odpowiada prawu. Wskazał że parametry kontrolowanego pojazdu (rzeczywista masa całkowita, długość) nie mieściły się w dopuszczalnych wartościach dla posiadanego zezwolenia kategorii VI, i że w związku z tym, biorąc pod uwagę wartości nominalne dopuszczalnych parametrów skarżący dopuścił się naruszeń określonych pod lp. 10.2, lp. 10.3 i lp. 10. 4 załącznika nr 3 do prd. Podniósł też, że organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Organ odwoławczy nie dopatrzył się też przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 pkt 1 utd, zaznaczając że treść zlecenia transportowego i listu przewozowego, wskazują że w sprawie nie było żadnych podstaw by przypuszczać, że parametry pojazdu mieszczą się w granicach posiadanego zezwolenia kategorii VI, co oznacza, że skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mógł przewidzieć. Jednocześnie podkreślił, że skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się jej uchylenia i uchylenia poprzedzającej ją decyzji z dnia 28 stycznia 2019 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie lub alternatywnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu proceduralnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 3 prd poprzez jego niezastosowanie w sprawie, przejawiające się - decydującym o przedawnieniu karania – wydaniem i doręczeniem skarżonej decyzji po upływie dwuletniego terminu określonego w ww. przepisie. Skarżący podkreślił w uzasadnieniu skargi, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 utd wyklucza możliwość nałożenia kary na podmiot wykonujący przewóz drogowy w sytuacji, w której od dnia ujawnienia naruszeń minął okres ponad 2 lat. Taki stan rzecz zaistniał w sprawie, gdyż kontrola pojazdu skarżącego dająca początek sprawie przeprowadzona została w dniu [...] października 2018 r., co oznacza, że dwuletni okres przedawnienia karania mijał o godz. 24:00 w dniu [...] października 2020 r. (art. 57 § 3a kpa), niemniej w związku z tym, iż w okresie od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] maja 2020 r. bieg terminu przedawnienia karania uległ zawieszeniu, co było skutkiem regulacji szczególnych obowiązujących na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w związku ze stanem pandemii, finalnie przedmiotowy dwuletni termin należy wydłużyć o 54 dni, a więc w konsekwencji upłynął on w dniu 4 grudnia 2020 r. Wprawdzie zaskarżona decyzja wydana została w dniu 3 grudnia 2020 r., jednak jej doręczenie stronie nastąpiło dopiero w dniu 7 grudnia 2020 r., co oznacza zdaniem skarżącego, że dwuletni termin na rozstrzygnięcie sprawy został wyraźnie przekroczony o 3 dni. Skarżący podkreślił, że decyzja administracyjna wywołuje skutki prawne nie od dnia jej wydania, lecz dopiero od dnia jej doręczenia adresatowi, co wynika art. 110 § 1 kpa. Dlatego też brak wadliwości decyzji z dnia 3 grudnia 2020 r. zapewniłoby zarówno jej wydanie, jak i doręczenie stronie najpóźniej w dniu 4 grudnia 2020 r., kiedy to upływał dwuletni termin określony w art 92c ust. 1 pkt 3 utd. Doręczając zaskarżoną decyzję pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 grudnia 2020 r. organ II instancji spowodował więc nieusuwalną wadę rozstrzygnięcia powodującą konieczność jego wyeliminowania. Organ II instancji naruszył więc w sprawie, jak podsumował skarżący, przepis art 92c ust. 1 pkt 3 utd i przepis art. 110 § 1 kpa. Na poparcie powyższego stanowiska skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r. o sygn. akt Il GSK 997/15. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie karania, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, gdyż istotnym w dacie liczenia dwuletniego terminu jest dzień podpisania, a więc wydania decyzji, a nie dzień doręczenia decyzji stronie, gdyż w tym ostatnim przypadku doszłoby do naruszeniu ww. normy i powodowałoby to, że faktycznie termin dwuletni byłby krótszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesiona w sprawie skarga koncentruje się wyłącznie wokół kwestii końca biegu dwuletniego okresu przedawnienia, o którym mowa w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, dla nałożenia kary pieniężnej w odniesieniu do naruszeń prawa stwierdzonych w trakcie kontroli przedmiotowego pojazdu, utrwalonej protokołem z kontroli z dnia [...] października 2018 r. tj. tego czy miarodajna jest tutaj data wydania zaskarżonej decyzji, czy też jej doręczenia skarżącemu. Zgodnie z art. 92 ust. 1, ust. 3 i ust. 7 utd (w brzmieniu obowiązującym na dzień stwierdzenia naruszenia) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z uwzględnieniem że suma kar pieniężnych, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Stosownie natomiast do art. 92c ust. 1 pkt 3 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Nie budzi wątpliwości, że ustawodawca w cytowanym art. 92c ust. 1 pkt 3 utd wprowadził materialnoprawny termin przedawnienia obowiązku organu nałożenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Początkiem biegu tego terminu jest dzień ujawnienia naruszenia. W sprawie jest poza sporem, że ujawnienie stwierdzonych w sprawie naruszeń miało miejsce w dniu [...] października 2018 r., tj. w dniu którym przeprowadzona została przedmiotowa kontrola drogowa, której ustalenia zostały opisane w sporządzonym w tym samym dniu protokole z kontroli nr [...]. Zgodnie z art. 57 § 3a kpa terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień. Dwuletni okres przedawnienia karania upływał zatem z dniem [...] października 2020 r. W rozpoznawanej sprawie zachodzi jednak szczególna sytuacja spowodowana wprowadzeniem w Polsce od dnia 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego, a później od dnia 20 marca 2020 r. stanu epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia odpowiednio z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U. z 2020 r. poz. 433 ze zm.) i z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej powoływanej jako: "ustawa z dnia 2 marca 2020 r.) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został wprowadzony do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. w dniu 31 marca 2020 r., na mocy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 568), niemniej skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, uznać należy, że jego skutki obejmują również terminy, których bieg obejmuje okres od 14 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r., skoro stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od dnia 14 marca 2020 r., zaś stan epidemii od dnia 20 marca 2020 r. (patrz: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1190/20 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Wskazać należy, jak trafnie zauważa się w orzecznictwie, że wykładnia językowa przepisu art. 15zzr, ale także 15zzs prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści przepisu - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie przepisu - stanu epidemii - obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Przemawia to za przyjęciem, że intencją ustawodawcy było nadanie przepisowi art. 15zzr ust. 1 ustawy charakteru retroaktywnego (patrz: wyrok WSA w Opolu z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 177/21 i przywołane w nim: postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II FZ 540/20; postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt II GZ 360/20; wyroki: WSA w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 319/20; WSA we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SAB/Wr 507/20; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 372/20; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 800/20; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 725/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 576/20 - dostępne jw.; jak też: A. Dauter-Kozłowska, Uchylenie wstrzymania bądź zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym w trakcie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, lex/el). Przepis art. 15zzr został uchylony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz U. z 2020 r. poz. 875), ogłoszoną w Dzienniku Ustaw w dniu 16 maja 2020 r. Ponadto stosownie do art. 68 ust. 2 ww. ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa z dnia 16 maja 2020 r. została ogłoszona w Dzienniku Ustaw w dniu 16 maja 2020 r., zatem 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy upłynęło w dniu 23 maja 2020 r. Oznacza to, że bieg terminu przedawnienia został w sprawie zawieszony na 71 dni, tj. od dnia 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie. W zaskarżonej decyzji organ błędnie wskazał, tak samo zresztą jak skarżący w skardze, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r., tj. na 54 dni. Wobec powyższego wydłużenie ww. dwuletniego terminu upływu okresu przedawnienia (11 października 2020 r.) o 71 dni trwającego okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia, oznacza, że ostatecznie dwuletni terminu przedawnienia upływał 21 grudnia 2020 r. Skoro więc zaskarżona decyzja wydana została 3 grudnia 2020 r., a następnie doręczona skarżącemu w dniu 7 grudnia 2020 r., to nawet przyjmując stanowisko skarżącego – którego Sąd nie podziela – że miarodajna dla załatwienia sprawy administracyjnej jest data doręczenia decyzji stronie, a nie jej wydania, to nie ulega wątpliwości, że w sprawie nie upłynął dwuletnie termin przedawnienia, a zatem nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. W sprawie nie byłoby także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, gdyby przyjąć - jak nieprawidłowo założył to organ II instancji i skarżący - że bieg terminu przedawnienia ulegał zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r., kiedy to został wprowadzony do ustawy 2 marca 2020 r. przepis art. 15zzr ust. 1 pkt 3, co oznaczałoby, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia trwałby 54 dni tj. od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. W takim wypadku wydłużenie dwuletniego terminu przedawnienia o 54 dni (okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia), powodowałoby że ostatecznie dwuletni terminu przedawnienia upływałby 4 grudnia 2020 r. Jako, że zaskarżona decyzja wydana została 3 grudnia 2020 r., to także w tej sytuacji, założonej wyłącznie celem odniesienia się do zaprezentowanego w skardze stanowiska, nie nastąpiłoby przedawnienie karania, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. Z treści art. 110 kpa, na który powołał się w skardze skarżący dla wykazania upływu terminu przedawnienia, nie można bowiem wywieść w sposób uprawniony wniosku, że decyzja niedoręczona jest decyzją nieistniejącą w sensie prawnym. Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 kpa nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał; jest on związany tą wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, "o ile kodeks nie stanowi inaczej", czyli że związanie od chwili doręczenia lub ogłoszenia nie jest związaniem bezwzględnym. Wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia decyzji mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana. Data podpisania decyzji jest miarodajna dla oceny podstawy prawnej i faktycznej decyzji. Przepisy kpa nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia. Określenie w art. 107 § 1 kpa daty wydania decyzji jako niezbędnego elementu jej treści ma przeciwdziałać sytuacji, w której za datę wydania decyzji należałoby uznać datę doręczenia jej stronie lub stronom. Bez tego elementu (daty) w postępowaniach administracyjnych, w których uczestniczyłoby wiele stron, powstałaby konieczność przyjęcia kilku różnych dat wydania decyzji; trudno bowiem założyć, aby w praktyce doręczenie stronom decyzji nastąpiło w tym samym czasie. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia i podpisania, nie zaś doręczenia decyzji stronie. Nie można zatem podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona (niezakończone zostało postępowanie administracyjne). W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Istota zaś przepisu art. 110 kpa sprowadza się do tego, aby organ administracji publicznej od chwili doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie nie dokonywał samowolnie i bez woli i wiedzy stron zmian w decyzji ani też nie uchylał takiej decyzji i zastępował ją innym rozstrzygnięciem (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - LEX/el. 2021 - komentarz, stan prawny: 1 marca 2021 r., inne wydania (30) oraz przywołane w nim orzeczenia sądów administracyjnych). Skoro więc to nie doręczenie, lecz podpisanie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem i skoro decyzja istnieje już w tym momencie, to tym samym to data wydania decyzji, a nie jej doręczenia, jest miarodajna dla ustalenia daty załatwienia sprawy administracyjnej, a tym samym dla określenia końca biegu dwuletniego okresu przedawnienia. Wobec tego nawet przyjęcie daty 4 grudnia 2020 r., jako daty upływu okresu przedawnienia, w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji w dniu 3 grudnia 2020 r., stanowi o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. To nie data doręczenia decyzji, lecz data jej wydania decyduje bowiem o dacie załatwienia sprawy administracyjnej w kontekście biegu dwuletniego okresu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 3212/17 – dostępny jw.). Wobec powyższego jedyny podniesiony w skardze zarzut naruszenia w sprawie art. 92 c ust. 1 pkt 3 udst i art. 110 § 1 kpa nie zasługiwał na uwzględnienie. Jednocześnie należy podkreślić, że o przedmiocie sprawy wypowiedział się już WSA w prawomocnym wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 909/19. Zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzeni postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonej decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Odstępstwo od zasady związania oceną prawną i wskazaniami, o których mowa w art. 153 ppsa, może dotyczyć wyłącznie sytuacji zmiany stanu prawnego oraz zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy. W sprawie moc wiążącą w rozumieniu art. 151 ppsa ma niewątpliwie ww. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2020 r. Oznacza to, że zarówno orzekające w sprawie organy, jak i tut. Sąd, związane były i są oceną i wskazaniami zawartymi w tym wyroku. Wobec powyższego podkreślić należy, że w wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r. WSA w Bydgoszczy jednoznacznie wskazał na niezasadność zarzutów strony dotyczących - podwójnego ukaraniu za ten sam czyn, błędnego ustalenia długości pojazdu w skutek pomiaru przeprowadzonego przy użyciu przymiaru wstęgowego, którego zakres był mniejszy niż długość sprawdzanego pojazdu oraz niemożności dokonania użytą wagą pomiaru masy całkowitej pojazdu. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w tym zakresie w wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r. i przyjmuje je jako swoje, nie widząc potrzeby ponownego powtarzania stanowiska i argumentów wyrażonych w tym wyroku, którymi to tut. Sąd jest związany, skoro w sprawie nie nastąpiła zmiana ani okoliczności prawnych, ani faktycznych, które mogłyby stanowić o nieaktualność oceny wyrażonej w ww. zakresie w wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r. W wyroku tym WSA w Bydgoszczy uznał natomiast za zasadny zarzut strony dotyczący kwestii zapewnienia na stanowisku pomiarowym prawidłowej głębokości wnęk, w których umieszczone były wagi SAW seria III w dniu kontroli, obligując organ do uzupełnienia postępowania dowodowego celem wyjaśnienia czy wykorzystana podczas ważenia pojazdu wnęki, w których umieszczone były wagi SAW seria III, są zgodne z wymogami producenta tych wag dotyczącymi głębokości wnęk na stanowisku pomiarowym, tj. czy zachowano wymiar zagłębienia: 39mm +/-4 mm. Wykonując powyższe wskazanie Sądu, organ II instancji uzupełnił materiał dowodowy między innymi o pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...] września 2020 r., stanowiące odpowiedź na zapytanie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o głębokość wnęk na stanowisku ważenia pojazdów usytuowanym w ciągu Al. [...] w B. przed modernizacją przeprowadzoną w 2019 r. We wskazanym piśmie z dnia [...] września 2020 r ww. podmiot wskazał, że nawierzchnia zatoki postojowej zlokalizowana przy ul. [...] w B. została wykonana zgodnie z potrzebami w zakresie ważenia pojazdów, że dodatkowym elementem wyposażenia nawierzchni były wnęki pod wagi przenośne wykonane w oparciu o kątownik 40 mm x 40 mm i, że szczegóły dotyczące punktów do osadzania wag (m.in. SAW 10 C seria III) uzgadniane były na bieżąco podczas realizacji zadania i wynikały z gabarytów urządzeń (wag) wykorzystywanych przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego. Prawidłowo stwierdził organ II instancji, że z ww. pisma wynika, że zagłębienia (wnęki) posiadały wymiar 40 mm, a zatem mieściły się w dopuszczalnym zakresie określonym przez producenta w instrukcji obsługi wag SAW seria III, tj. 39 mm +/- 4 mm (pkt 6.3.3.1 instrukcji obsługi) i że tym samym wagi zostały umieszczone we wnęce, której głębokość była dostosowana do wymogu producenta wag. Powyższe potwierdza także treści opisu stwierdzonego naruszenia, w załączniku do protokołu kontroli z dnia [...] października 2018 r. nr [...], podpisanego bez uwag przez kontrolowanego kierowcę, gdzie wskazano, że stanowisko pomiarowe wyposażone było we wnękę o głębokości dostosowanej do użytych wag. Należy też podkreślić, że skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających jego zarzuty co do nieprawidłowej głębokości wnęk na stanowisku pomiarowym. Niezależnie od powyższego wymaga też zaznaczenia, że miejsce ważenia pojazdu legitymowało się protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2015 r., w którym wskazano, iż spadek podłużny na miejscu kontroli wynosi 0,4 %, a spadek poprzeczny 1,6 %. Wskazane parametry nachylenia terenu w świetle zapisów instrukcją obsługi (pkt 6.2) nie były nieodpowiednie do wykonania ważenia pojazdu. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie ostatecznie zostało prawidłowo stwierdzone i wykazane przez orzekające organy, że parametry kontrolowanego pojazdu członowego, który był pojazdem nienormatywnym i w którym w dniu kontroli przewożono ładunek niepodzielny, tj. rzeczywista masa całkowita pojazdu (88 ton), jego długość (38,91 m) i szerokość (2,97 m) nie mieściły się w dopuszczalnych wartościach dla posiadanego zezwolenia kategorii VI, a określonych w lp. 7 załącznika nr 1 do prd (rzeczywista masa całkowita nie może przekraczać 60 ton, a długość 30 m), że parametry pojazdu członowego wymagały zezwolenia kategorii VII, którego skarżący nie posiadał dla terminu przejazdu, objętego przedmiotową kontrolę (co w świetle art. 64ea prd uznaje się za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia i zgodnie z art. 64 prd jest niedozwolone) i, że w takich okolicznościach podstawą do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnych norm stanowią wartości określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Zestawienie tych wartości ze stwierdzonymi w trakcie kontroli parametrami pojazdu członowego, wskazuje że w sprawie rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego (88 ton), jego długość (38,91 m) i szerokość (2,97 m) przekraczały dopuszczalne parametry odpowiednio: dla rzeczywistej masy całkowitej pojazdu (§ 3 ust. 1 pkt 2 – 40 ton) o 120 %, dla długość pojazdu (§ 2 ust. pkt 4 – 16,5 m) o 135,81 % i dla szerokości pojazdu m (§ 2 ust. 2 - 2,55 m) o 16,47 % tj. o 0,42. Zakres przekroczenia dopuszczalnych parametrów odpowiadał przyjętej kwalifikacji stwierdzonych naruszeń (tj. odpowiednio lp. 10.2, lp. 10.3 i lp. 10. 4 załącznika nr 3 do prd) i wysokości przewidzianej dla nich kary pieniężnej (tj. odpowiednio 10 000 zł, 5 000 zł, 1 000 zł), która przy uwzględnianiu ograniczenia kwotowego określonego w art. 92a ust. 3 prd została ustalona i wymierzona w prawidłowej wysokości 12 000 zł. Zasadnie także organ II instancji stwierdził, iż okoliczności, o których mowa jest w treści art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, które dają możliwość niewymierzenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania administracyjnego, nie wystąpiły w sprawie i, że skarżący ich nie wykazał. Podkreślić należy, iż w tym przepisie chodzi o okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Żadne takie okoliczności w sprawie nie miały miejsca. Takiej okoliczności nie stanowi też nieuzyskanie w oczekiwanym przez stronę terminie zezwolenia kategorii VII, tym bardziej gdy uwzględni się termin na wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 64d ust. 4 prd. Zakres przekroczenia dopuszczalnych wartości, ciężar ładunku określony czy to w liście przewozowym, czy zleceniu transporotowym wskazują, że w sprawie skarżący nie mógł nie mieć świadomość, że parametry pojazdu członowego nie mieszczą się w granicach posiadanego zezwolenia kategorii VI. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.