II SA/Bd 236/12

Dnia 30 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 16 maja 2012 roku sprawy ze skargi Spółka jawna w [...] na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej 1552 (tysiąc pięćset pięćdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), art. 8 ust. 1 - 5 i ust. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 (Dz. U. L 370 z 31.12.1985 z póz. zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.) oraz lp. 1.2, lp. 1.7, lp. 10.2 lit a) i b), załącznika do ustawy o transporcie drogowym, orzekł o nałożeniu na "[...]" W. O. Spółka jawna w T. kary pieniężnej w wysokości 8800 zł z tytułu wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 4 listopada 2010 r. w [...] na drodze krajowej nr 1 przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował W. W., który wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy ""[...]" W. O. Spółka jawna w T., przy ul. [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...] z dnia [...]r. W trakcie kontroli stwierdzono, że w/w kierowca podczas kontroli nie posiadał wykresówek, kart kierowcy oraz odręcznych zapisów lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu za dni 7, 9, 17 października 2010 r., oraz że pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do posiadanej przez stronę licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ponadto stwierdzono, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.2 i lp. 1.7 oraz lp. 10.2 lit. a i b załącznika do w/w ustawy, zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] oraz po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję administracyjną nr [...]r. o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej kwocie 8800 zł na przedsiębiorcę: "[...]" W. O. Spółka jawna w T. Organ II instancji po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją nr [...] r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, stwierdzając, że organ I instancji powinien ustalić, kto powinien być stroną postępowania w sprawie wszczętej na podstawie wyników kontroli drogowej z dnia [...] r. i w tym celu organ zalecił przesłuchać prezesa zarządu przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. oraz wspólników spółki ""[...]" W. O. Spółka jawna w T.. Przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśniające organ I instancji stwierdził jednoznacznie, iż stroną przedmiotowego postępowania powinna być ""[...]" W. O. Spółka jawna w T., przy ul.`, bowiem w dniu kontroli kierowca W. W. podczas przesłuchania, będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań stwierdził, że jest zatrudniony na stanowisku kierowcy w przedsiębiorstwie ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. od 2006 r. i w dniu 4 listopada 2010 r. w imieniu swojego pracodawcy wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kierowca stwierdził również, że dyspozycję wyjazdu oraz niezbędne dokumenty otrzymał od pracownika "[...]" W. O. Spółka jawna w T.. Powyższy dowód w ocenie organu jednoznacznie wskazuje na fakt, który podmiot powinien być stroną niniejszego postępowania, podkreślając przy tym, że w przedmiotowym stanie faktycznym brak jest możliwości pomyłki ze strony przesłuchiwanego kierowcy odnośnie podmiotu, w imieniu którego wykonywał transport, gdyż zgodnie z art. 174¹ § 1 Kodeksu pracy, za zgodą pracownika wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami, dlatego kierowca był świadomy okoliczności, iż w dniu kontroli wykonuje pracę dla swojego pracodawcy, gdyż w innym przypadku musiałby wyrazić zgodę na oddelegowanie do pracy na rzecz innego podmiotu. Wskazano również, że podczas kontroli kierowca okazał list przewozowy nr [...] w którym "[...]" W. O. Spółka jawna w T. została wskazana jako przewoźnik oraz zaświadczenie o spełnieniu wymogów przewidzianych ustawą o transporcie drogowym wystawione przez stronę niniejszego postępowania. Ponadto zgodnie z zaleceniami organu II instancji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przesłuchał w charakterze strony J. S. oraz J. S. wspólników spółki ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. oraz członka zarządu spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] W. O., którzy zgodnie oświadczyli, że przewóz w dniu kontroli był wykonywany w imieniu spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy czym J. S. stwierdził, że kierowca – W. W. został oddelegowany do pracy w spółce "[...]" Sp. z o.o. w [...] W ocenie organu powyższe zeznania stają w sprzeczności z zeznaniem kierowcy oraz zebranym materiałem dowodowym w postaci listu przewozowego oraz zaświadczeniem o spełnieniu wymogów przewidzianych ustawą o transporcie drogowym przedłożonym przez kierowcę W. W., dlatego też organ I instancji ponownie przeprowadzając postępowanie administracyjne na podstawie art. 80 KPA uznał powyższe zeznania za niewiarygodne. Zdaniem organu wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji, a wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku. Ponadto wskazano, że podczas przedmiotowej kontroli analiza wykresówki kierowcy W. W. opisanej datą [...] r. wykazała, iż w dniu [...]r. o godzinie 00:36 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, od godziny 16:47 dnia 19.10.2010 r. do godziny 00:37 dnia 20.10.2010 r., co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 10 minut. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/ druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Ponadto zwrócono uwagę, że kierujący W. W. okazał do kontroli wykresówki z zapisem danych o okresach aktywności kierowcy za dni 8, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 25, 26, 27 października 2010 r. oraz za dni 02, 03, 04 listopada 2010 r. oraz okazał zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu za okres od dnia 22 października 2010 r. do dnia 25 października 2010 r., oraz za okres od dnia 29 października 2010 r. do dnia 2 listopada 2010 r. Kierujący nie okazał wykresówek, karty kierowcy, odręcznych zapisów lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni 07, 09, 17 października 2010 r., podczas gdy w chwili kontroli kierujący winien udokumentować swój czas jazdy i odpoczynków od dnia 07 października 2010 r. do dnia kontroli tj. 4 listopada 2010 r. W odwołaniu od powyższej decyzji "[...]" W. O. Spółka jawna w T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji; ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w przypadku uznania, że zachodzi przeprowadzenia dodatkowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy, wnosząc jednocześnie o przesłuchanie w charakterze świadka T. O. i W. W., celem ustalenia okoliczności wykonania przewozu zespołem pojazdów składających się z ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym[...], zatrzymanym do kontroli w dniu [...]r. w miejscowości[...]. Strona odwołująca się podniosła, że nie kwestionuje ustaleń kontroli w zakresie punktu 2, natomiast nie zgadza się z wnioskami jakoby odwołujący się wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz naruszył obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, wyjaśniając, że "[...]" W. O. Spółka jawna w T. nie wykonywała przewozu zespołem pojazdów opisanym na wstępie, gdyż przewoźnikiem była "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w[...], gdyż przewoźnik wynajął wskazany na wstępie ciągnik siodłowy, zaś kierowca został przez oddelegowany do wykonania przewozu. Podkreślono też, że świadek T. O., który przekazywał kierowcy dyspozycję wyjazdu nie jest i nigdy nie był pracownikiem ""[...]" W. O. Spółka jawna w T.., gdyż pozostaje w stosunku pracy z "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Okoliczność zatrudnienia T. O. w stosunku pracy z [...]" Sp. z o.o. wydaje się zdaniem strony przesądzać okoliczność, iż to właśnie ta spółka była przewoźnikiem, a ustalenia organu I instancji, iż "W. W. (...) otrzymał od dyspozytora przedsiębiorstwa ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. T. O." są niezgodne ze stanem faktycznym i prowadzą do niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Spółka zauważyła również, że kierowca zespołu pojazdów nie jest informowany przez pracodawcę o wszystkich transakcjach przez niego zawieranych i rzeczywiście, pomimo dobrej woli, wprowadził w błąd kontrolujących wskazując, iż przewoźnikiem jest "[...]" W. O. Spółka jawna w T. a poza tym, W. W. nie był osobą uprawnioną do dokonywania jakichkolwiek wpisów do listu przewozowego, a wpisując tam "[...]" W. [...] jako przewoźnika przekroczył swoje uprawnienia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania niekorzystnej dla odwołującego decyzji. Strona odwołująca się stwierdziła również, że gdyby organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w należyty sposób i uwzględnił wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę, a następnie przesłuchał w charakterze świadka T. O. i W. W., to jego ustalenia byłyby diametralnie inne. Decyzją z dnia [...] wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, [...] Inspektor Transportu Drogowego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, powołującego się na stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, za bezsporne w niniejszej sprawie należy uznać, iż kontrolowany w dniu [...] r. pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...] udzielonej"[...]" W. O. Spółka jawna w T., dlatego też w przedmiotowym przypadku doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, czego konsekwencją jest kara pieniężna w kwocie 8000 zł. Organ zwrócił bowiem uwagę, że podczas kontroli kierowca nie posiadał i nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej"[...]" W. O. Spółka jawna w T., natomiast do kontroli kierowca natomiast okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej [...] Sp. z o.o. Ponadto podczas kontroli kierowca pomimo obowiązku udokumentowania swojej aktywności w dniu kontroli i poprzednich 28 dniach w postaci wykresówek, wszelkich odręcznych zapisów, wydruków lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, nie okazał żadnego dokumentu za dni 7 października 2010 r., 9 października 2010 r., 17 października 2010 r. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż w w/w dniach nie prowadził pojazdu jednakże nie posiada stosownego dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż strona nie wyposażyła kierowcy w odpowiednie dokumenty poświadczające fakt nieprowadzenia pojazdu albo prowadzenia pojazdu, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a okoliczność ta jest podstawą odpowiedzialność administracyjnej przedsiębiorcy, dlatego też kara pieniężna została nałożona za to, że podczas kontroli te dokumenty nie zostały okazane. Ponadto w wyniku analizy wykresówki kontrolowanego kierowcy z dnia [...]r. stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku z 9 godzin do 7 godzin i 50 minut, a najdłuższy okres odpoczynku wyniósł 7 godzin i 50 minut i został zarejestrowany w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się o godz. 00:36 dnia 19 października 2010 r. w okresie od godz. 16:47 do godz. 00:37 dnia 20 października 2010 r. Kierowca skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 10 minut. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zdaniem organu odwoławczego wiarygodny - najbardziej odpowiadający stanowi faktycznemu materiał dowodowy w tak uproszczonym postępowaniu, jakim jest kontrola drogowa pojazdu, można zgromadzić jedynie "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych, a to nakłada dużą odpowiedzialność na prowadzących postępowanie inspektorów transportu drogowego, by w trakcie dość krótkotrwałego, z reguły kilkudziesięciominutowego postępowania, ustalono wszelkie niezbędne okoliczności. Jednakowoż duża odpowiedzialność ciąży również na kontrolowanym, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu, ponieważ tylko w ten sposób można, zdaniem organu, ustalić wiarygodny stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów, będący podstawą do sporządzenia decyzji administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie może uwolnić się od odpowiedzialności argumentacją, iż kierowca nie był osobą uprawnioną do dokonywania wpisów do treści listu przewozowego, wpisując tam"[...]" W. O. Spółka jawna w T., gdyż za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia -przedsiębiorca, a w rozpatrywanym przypadku spółka prawa handlowego i to na niej spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. W treści okazanego do kontroli dokumentu [...]r. jednoznacznie wskazano nr rejestracyjne pojazdów tj. [...], czyli kontrolowanego zespołu pojazdów oraz to, iż przewoźnikiem jest ""[...]" W. O. Spółka jawna w T.. Organ odwoławczy potwierdził za organem I instancji, że zeznania w charakterze strony J. S., J. S. i W. O. pozostają w sprzeczności z zeznaniem kierowcy, przede wszystkim z treścią dokumentu [...]r., w którym wskazano, że przewoźnikiem jest ""[...]" W. O. Spółka jawna w T.. W skardze do sądu "[...]" W. O. Spółka jawna w T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jako niezgodnej z prawem, opierając powyższe żądanie na następujących zarzutach: I. naruszenia przepisu z art. 7 K.p.a. poprzez pomięcie wniosków dowodowych strony skarżącej, które pozwoliłyby na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co skutkuje wydaniem decyzji niezgodnej z prawem, II. naruszenia przepisu z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ograniczenie przeprowadzenia postępowania dowodowego jedynie do dokumentów przedstawionych przez kierowcę podczas kontroli oraz złożonego, w tym samym czasie, przez niego oświadczenia oraz przesłuchania stron postępowania, a tym samym pominięcie dowodów z zeznań świadków wnioskowanych przez skarżącą spółkę, co doprowadziło do nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, III. naruszenia przepisu z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, które mają istotne znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnych wniosków w zakresie stanu faktycznego sprawy, IV. naruszenia przepisu art. 80 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie całokształtu zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia prawdy obiektywnej w niniejszej sprawie, V. naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wskazanie dlaczego organ pominął wniosek skarżącego o ponowne przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, których zeznania mogły mieć istotny wpływ na ustalenia faktyczne sprawy, a w konsekwencji na treść zaskarżonej decyzji. Skarżąca po raz wtóry wyjaśniła, że "[...]" W. O. Spółka jawna w T. nie wykonywała przewozu zespołem pojazdów opisanym na wstępie, gdyż przewoźnikiem była "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w[...], przy czym przewoźnik wynajął wskazany na wstępie ciągnik siodłowy, zaś kierowca został przez spółkę oddelegowany do wykonania przewozu. Ponadto podkreślono, że świadek T. O., który przekazywał kierowcy dyspozycję wyjazdu nie jest i nigdy nie był pracownikiem ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. gdyż pozostaje w stosunku pracy z "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a okoliczność zatrudnienia świadka T. O. w stosunku pracy z "[...]" Sp. z o.o. wydaje się przesądzać okoliczność, iż to właśnie ta spółka była przewoźnikiem, a ustalenia organu I instancji, iż "n W. W. (...) otrzymał od dyspozytora przedsiębiorstwa ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. Pana T. O." (winno być: O.) są niezgodne ze stanem faktycznym i prowadzą do niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Skarżąca zauważyła, iż kierowca zespołu pojazdów nie jest informowany przez pracodawcę o wszystkich transakcjach przez niego zawieranych i rzeczywiście, pomimo dobrej woli, wprowadził w błąd kontrolujących wskazując, iż przewoźnikiem jest ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. Poza tym, świadek W. W. nie był osobą uprawnioną do dokonywania jakichkolwiek wpisów do listu przewozowego, a wpisując tam ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. jako przewoźnika przekroczył swoje uprawnienia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania niekorzystnej dla skarżącego decyzji. Zdaniem skarżącej, gdyby organ I i II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w należyty sposób i uwzględnił wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę, a następnie przesłuchał w charakterze świadka T. O. i W. W., to jego ustalenia byłyby diametralnie różne, lecz organy I i II instancji zaniechały właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ponadto podniesiono, że organ administracyjny zaniechał ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, sprowadzając postępowanie dowodowe do analizy z góry założonej tezy, zaś wątpliwości zinterpretował na niekorzyść strony skarżącej. W ocenie skarżącej, organ I i II instancji naruszył także przepis art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w ogóle pomija przyczyny pominięcia przeprowadzenia postępowania dowodowego w powyższym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W rozpatrywanym przypadku doszło naruszeń, które dały podstawę do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu i instancji, zostały wydane co najmniej przedwcześnie, albowiem organy administracji publicznej prowadzące postępowanie w sprawie kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie wyjaśniły dostatecznie, jaki podmiot powinien być stroną postępowania, a w konsekwencji - adresatem decyzji podjętej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4, w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej: ustawa. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie wyeliminował tych uchybień. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 92 ustawy, obowiązującym w dacie zdarzenia i orzekania, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) o publicznym transporcie zbiorowym; 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych (ust. 1). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (ust. 4). Stosownie zaś do postanowień art. 93 ust. 1 ustawy, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika, że karze podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy. Istotne w sprawie jest więc ustalenie, kto – jako podmiot wykonywał przedmiotowy przewóz drogowy, a w konsekwencji, kto jest stroną postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Jeżeli bowiem ustawodawca przyznaje określonym organom administracji publicznej kompetencje do wymierzenia, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa drogowego wskazanych w art. 92 ust. 1 ustawy, to powinnością organów prowadzących postępowanie w takiej sprawie jest ustalenie istotnej, decydującej o rozstrzygnięciu okoliczności - kto faktycznie – jako podmiot - dokonywał przewozu drogowego. Legitymowanym w sprawie odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym powinien być zatem każdorazowo faktyczny sprawca czynu objętego sankcją w postaci kary pieniężnej. Oznacza to, że dla wskazania strony postępowania, adresata decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy, istotne jest ustalenie okoliczności faktycznych odnoszących się do tego, kto wykonywał sporny przewóz, a więc kto był przedsiębiorcą wykonującym przewóz drogowy, bowiem od tego ustalenia zależy ustalenie, kto dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz na kogo powinna być nałożona kara pieniężna i w jakim rozmiarze, a w konsekwencji kto jest stroną w sprawie. Kontrolując prawidłowość wydanych w sprawie decyzji należy więc ocenić, czy ich wydanie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem co do ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie – ustalenie podmiotu dokonującego przedmiotowego przewozu drogowego naruszającego przepisy o transporcie drogowym. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. W szczególności idzie o ocenę przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującą do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 7, 77 kpa. Powyższe ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodne z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Dopiero bowiem dokładne ustalenia faktyczne pozwolą na wydanie decyzji w sprawie. Jeżeli organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego, nie mógł też sporządzić uzasadnienia odpowiadającego wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa. Odnosząc poczynione uwagi do rozpatrywanej sprawy, na podstawie analizy akt sprawy, Sąd uznał, że organ nie dopełnił formalności starannego wyjaśnienia sprawy, z zachowaniem powyższych zasad. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji, nie ustalił bowiem w sprawie w sposób jednoznaczny, udokumentowany, jaki podmiot dokonywał przewozu drogowego. W konsekwencji przedwczesne było uznanie, że stroną tego postępowania i adresatem decyzji w przedmiocie kary pieniężnej jest strona skarżąca. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organy obu instancji stwierdziły, że o wykonywaniu transportu drogowego przez stronę skarżącą świadczą okoliczności utrwalone z przeprowadzonej kontroli, w szczególności zeznania kierowcy W. W., który podczas przesłuchania, będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań stwierdził, że jest zatrudniony na stanowisku kierowcy w przedsiębiorstwie "[...]" W. O. Spółka jawna w T. od 2006 r. i w dniu 4 listopada 2010 r. w imieniu swojego pracodawcy wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kierowca stwierdził również, że dyspozycję wyjazdu oraz niezbędne dokumenty otrzymał od pracownika "[...]" W. O. Spółka jawna w T.. Niewątpliwie zeznania kierowcy a także legitymowanie się przez niego okazanym do kontroli dokumentem [...]r. wskazującym nr rejestracyjne pojazdów tj. [...], czyli kontrolowanego zespołu pojazdów oraz to, iż przewoźnikiem jest"[...]" W. O. Spółka jawna w T., wskazywać mogą na ten podmiot jako stronę postępowania w sprawie. Niemniej w sprawie istnieją okoliczności podważające to stanowisko organu, które nie zostały rozważone i wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości przez organ odwoławczy, a są istotne dla ustalenia podmiotu dokonującego przewozu. Wskazać bowiem należy, że [...] konsekwentnie utrzymuje, że nie wykonywała przewozu zespołem pojazdów opisanym wyżej, gdyż przewoźnikiem była "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], ponieważ przewoźnik wynajął wskazany na wstępie ciągnik siodłowy, zaś kierowca został oddelegowany do wykonania przewozu, podkreślając też, że świadek T. O., który przekazywał kierowcy dyspozycję wyjazdu nie jest i nigdy nie był pracownikiem ""[...]" W. O. Spółka jawna w T., gdyż pozostaje w stosunku pracy z "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Okoliczność zatrudnienia T. O. w stosunku pracy z "[...]" Sp. z o.o. w [...]może mieć wpływ na prawidłowe ustalenie, która spółka była przewoźnikiem, i w kontekście tego ustalenia organu I instancji, iż "W. W. (...) otrzymał od dyspozytora przedsiębiorstwa ""[...]" W. O. Spółka jawna w T. T. O." mogą okazać się niezgodne ze stanem faktycznym, prowadząc do niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Biorąc również pod uwagę fakt, iż kierowca zespołu pojazdów nie zawsze jest informowany przez pracodawcę o wszystkich transakcjach przez niego zawieranych i pomimo dobrej woli, może wprowadzić w błąd kontrolujących, dokonując poza tym określonych wpisów do listu przewozowego, przekraczając swoje uprawnienia, uzasadnioną wydaje się konieczność dokładnego wyjaśnienia wzajemnych zależności i kompetencji konkretnych pracowników występujących w sprawie podmiotów gospodarczych, bowiem wynikają stąd dalekie wnioski co do odpowiedzialności jednego z nich za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższe czyni jak najbardziej zasadnym rozpatrzenie podnoszonych przez skarżącą w postępowaniu wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka T. O. i W. W. na potwierdzenie podnoszonych przez stronę okoliczności. W tej sytuacji, wobec wskazanych wcześniej niejasności, organ nie powinien poprzestać na stwierdzeniu, że transport drogowy był wykonywany przez skarżącą, bowiem kwestia ta nie została wyjaśniona w sposób jednoznaczny i bezsporny. W tym stanie wobec istnienia wskazanych w sprawie wątpliwości odnośnie ustalenia podmiotu dokonującego przewozu drogowego, organ przedwcześnie – bez ich uprzedniego wyjaśnienia – wskazał stronę skarżącą, jako stronę postępowania w rozpatrywanej sprawie. Orzekające w sprawie organy pominęły szereg występujących, a nie wyjaśnionych okoliczności uznając błędnie, że podstawą do określenia przedsiębiorcy będącego przewoźnikiem konkretnego transportu jest umowa przewozu oraz wystawiony zgodnie z umową dokument[...]. Dokumenty te w ocenie Sądu nie mogą być podstawą do określenia, kto jest przewoźnikiem na gruncie ustawy o transporcie drogowym. Z przepisu art. 4 pkt 15 u.t.d. wyraźnie wynika, że przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca, który posiada wymagane prawem uprawnienia do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jest to definicja ustawowa, która nie może być modyfikowana, jak uczyniły to orzekające w sprawie organy, a jej zasadniczym elementem jest kwestia posiadania wymaganej licencji. W tym też kontekście, za uzasadniony należy uznać zarzut skargi naruszenia przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji w zakresie niewyczerpującego zebrania i rozpatrzeniu materiału dowodowego odnośnie uznania strony skarżącej za podmiot dokonujący przewozu drogowego. Brak tych ustaleń nie pozwala jednoznacznie ocenić legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, utrzymującego w mocy pierwszoinstancyjną decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, na zasadach wskazanych w art. 92 ust. 1 i 4 ustawy. Wobec powyższych zastrzeżeń przedwcześnie jest ocenianie merytorycznej zasadności wymierzenia kary pieniężne, jej wysokości w przedmiotowej sprawie. Niewątpliwie więc sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ administracji publicznej, na podstawie wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Wskazane wyżej uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania uzasadniają uchylenie decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania Sąd miał na względzie dyspozycję przepisu art. 200 p.p.s.a.