II SA/Bd 236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r, nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala sprzeciw. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. o znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073 z późn.zm.) i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 1257 z późn.zm.) w zw. z przepisem art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce numer [...], obręb D. Ł., gmina D. Ł., określonej w załączniku graficznym stanowiącym integralną część tej decyzji, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2017r. [...] Sp. z o.o. zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce nr [...] w miejscowości D. Ł. Mocą zaskarżonej decyzji Wójt Gminy ustalił lokalizację powyższej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Odwołanie od tej decyzji złożyli mieszkańcy miejscowości D. Ł. W toku postępowania odwoławczego akta sprawy uzupełniono o żądane dokumenty. Organ odwoławczy powołując się na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz okoliczność, iż postępowanie jako wszczęte przed 1 czerwca 2017r. prowadzone winno być na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało wątpliwości, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, a wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja w tej materii na szczeblu gminnym wydawana jest przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Wniosek o wydanie takiej decyzji powinien określać granice terenu objętego tym wnioskiem przedstawione na kopii mapy zasadniczej lub, w razie jej braku, kopii mapy katastralnej. Mapa musi zawierać nie tylko teren objęty wnioskiem, ale i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać. Winna zostać sporządzona w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych – również w skali 1:2000. W ocenie organu II instancji załącznik mapowy do zaskarżonej decyzji nie spełnił tych wymogów, albowiem został sporządzony w ostatniej ze wskazanych skali, mimo że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji liniowej. Nadto zaskarżona decyzja nie jest zgodna z wnioskiem, a to ze względu na niewłaściwe oznaczenie na mapie obszaru objętego inwestycją. Obszar objęty decyzją oznaczono na mapie załączonej do wniosku kolorem czerwonym s, obejmuje część działki nr [...]. W decyzji obszar ten ograniczono do terenu wskazanego na mapie załączonej do wniosku kolorem niebieskim, to jest wskazanego przez inwestora obszaru oddziaływania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło również uwagę, że to wniosek powinien precyzować wpływ inwestycji na otoczenie i w tym zakresie podlegać weryfikacji przez organ administracji 9 art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Jednakże zaznaczony na mapie załączonej do wniosku obszar oddziaływania jest sprzeczny z przedłożoną przez inwestora analizą, obejmuje niewielki fragment terenu wokół planowanej lokalizacji wieży. W takim stanie rzeczy nie jest możliwe precyzyjne ustalenie stron postępowania, tj. osób mających prawa do nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania inwestycji. Organ II instancji stwierdził również, iż przekazane wraz z odwołaniem od decyzji materiały nie pozwoliły na określenie, jak krąg stron został ustalony w niniejszej sprawie. Co więcej, decyzja zapadła z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, albowiem nie została poprzedzona zawiadomieniem wskazanym w tym przepisie. Zatem organ I instancji nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzja Wójta Gminy została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 kpa z uwagi na to, że pod nią znajduje się tylko podpis bez jednoczesnego podania imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która podpisała decyzję. W zaskarżonej decyzji najwięcej uwagi poświęcono zagadnieniu konieczności poprzedzenia decyzji Wójta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ II instancji wskazał, iż rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Jak podał, planowana inwestycja dotyczy anten o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo większej niż 1000 W i mniejszej niż 2000 W. Z uwagi zaś na fakt, że instalacja ma emitować pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w niniejszej sprawie konieczne okazało się zbadanie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowaniem tej anteny. Organ II instancji stwierdził przy tym, że z powołanego wyżej rozporządzenia wynika, iż skoro przedsięwzięcie obejmuje 12 anten sektorowych, zachodzi konieczność zsumowania parametrów charakteryzujących każdą z nich. Taka analiza jest niezbędna dla oceny, czy instalacja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji do ustalenia, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji nie dokonał wskazanych czynności, a zatem nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie. Nadto nie uzasadnił decyzji w sposób właściwy, zgodny z art. 107 § 3 kpa. Takie uchybienia stanowią podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej w całości. W ocenie Kolegium, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. [...] sp. z o.o. w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że § 3 ust. 2 pkt 3 wskazanego rozporządzenia może stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, niezgodnie z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny w sytuacji, gdy planowana stacja bazowa jest jedyną tego rodzaju instalacją na analizowanym obszarze, zatem nie zachodzą przesłanki do zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wyjaśnił, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie mógł stanowić w niniejszej sprawie podstawy sumowania parametrów planowanej inwestycji, albowiem przepis ten wprost mówi o "przedsięwzięciu tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Chodzi tu zatem o inną stację bazową telefonii komórkowej. Co więcej, również z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż powyższy przepis przewiduje konieczność ustalenia skumulowanego promieniowania elektromagnetycznego jedynie w sytuacji, gdy na terenie zakładu lub obiektu jest już realizowane takie samo przedsięwzięcie. Jak nadto podniósł skarżący, obowiązujące przepisy nakazują kwalifikować przedsięwzięcie z uwzględnieniem określonych parametrów i odnoszą się do wiązki związanej z pojedynczą anteną i wiązki promieniowania w osi głównej tej anteny. Jednocześnie nie przewidują innego rodzaju pomiarów, w szczególności kumulowania sąsiadujących ze sobą anten. Ponadto żadna z zainstalowanych anten nie jest zbieżna w osi głównej wiązki z inną anteną, zatem na przedmiotowej działce nie ma przedsięwzięć, które z uwagi na charakter wymagałyby sumowania mocy i nie ma innej możliwości dokonania pomiarów. Co więcej, anteny są skierowane w różne strony, więc ich sygnały nie nakładają się i nie dochodzi do wzmocnienia. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację co do zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. w odniesieniu do zsumowania wartości promieniowania elektromagnetycznego ze wszystkich dwunastu anten sektorowych. Organ zwrócił także uwagę, że okoliczność ta nie była jedyną przyczyną uchylenia decyzji w całości. Decyzja ta naruszała również inne przepisy postępowania poprzez rozpoznanie sprawy przez organ I instancji mimo niekompletności wniosku, tj. braku mapy sporządzonej w odpowiedniej skali, wydanie jej niezgodnie z wnioskiem ze względu na różnice w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji oraz brak uzasadnienia dla uznania określonych osób i podmiotów za strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny prawidłowości decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu w niniejszej sprawie, wyjaśnienia wymaga, że zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369; w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, określanej mianem decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że ustawodawca powołał nową instytucje sprzeciwu od decyzji wyłącznie celem skontrolowania, czy decyzja organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak wskazuje się w orzecznictwie, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyroki NSA z 14 lutego 2017r., II OSK 1386/15 oraz z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16 dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyraźne ograniczenie zakresu kontroli jedynie do zasadności wydania tego konkretnego rozstrzygnięcia procesowego oznacza, że poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej w tym postępowaniu pozostają kwestie właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego. Tym samym sprzeciw odróżnia się od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w odniesieniu do której sąd, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie istotną kwestią jest rozstrzygnięcie, czy w sprawie zaistniały, określone w art. 138 § 2 k.p.a., przesłanki do uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej przez mieszkańców miejscowości D. Ł. decyzji Wójta Gminy z [...] sierpnia 2017r. [...] o ustaleniu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obręb D. Ł., Gmina D. Ł. określonej w załączniku stanowiącej integralna część decyzji. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż decyzja organu pierwszej instancji w istocie nie określa zasadniczych charakterystycznych elementów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, której lokalizacje ustala. Z pewnością nie jest w tym zakresie wystarczające wskazanie w pkt 2 decyzji, że decyzja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], całkowita wysokość projektowanej wieży – 56,0 m n.p.t. (wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem), wykonanie instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczo-odbiorczych i radiolinii, wykonanie urządzeń sterujących posadowionych u podstaw wieży z wewnętrzna linia zasilającą, maksymalna powierzchnia planowanej inwestycji – 100,0 m2. Decyzja ta nie określa zatem w jakikolwiek sposób parametrów technicznych konkretyzujących charakterystykę zamierzonej instalacji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, ani jej miejsca posadowienia, ani obszaru oddziaływania, a przede wszystkich brak wskazania jakie konkretnie anteny i radiolinie o jakiej mocy , na jakiej wysokości, na jakich azymutach będą tworzyły ową stację bazową telefonii komórkowej. Wszakże decyzja nie dotyczy lokalizacji wieży do mocowania anten. Wbrew treści sentencji tej decyzji w jej załączniku mapowym nie oznaczono miejsca posadowienia inwestycji, a jedynie określono linię rozgraniczającą teren inwestycji, oraz nieopisany teren oznaczony linia ciągła koloru czerwonego. Ponadto wbrew z załącznika – analizy wynika, że obszar inwestycji obejmuje działkę o nr ewid. [...] o łącznej powierzchni 1,3500 ha. Także w uzasadnieniu decyzji wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a. brak jakiejkolwiek indywidualizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Organ pierwszej instancji nie dokonał również jakiejkolwiek analizy zakresu oddziaływania planowanej inwestycji, uwzględniając konkretne jej posadowienie i możliwe z uwzględnieniem wszystkich elementów tego typu instalacji oddziaływań. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie tak istotnej i jak wynika z akt sprawy budzącej protesty społeczne decyzji ogranicza się w istocie do trzech informacyjnych akapitów. Decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza podstawowe zasady procedury administracyjnej, w szczególności wyrażone w art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. brak określenia konkretnych charakterystycznych parametrów danej inwestycji, nie pozowana także dokonanie rzeczywistej oceny czy dla planowanej inwestycji niezbędne było uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zasadnie organ odwoławczy wskazał na braki wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, do których braków należy doliczyć jeszcze te, o których wyżej mowa. Bowiem inwestor we wniosku nie określił charakterystyki pilnowanej stacji bazowej telefonii komórkowej ograniczając się do stwierdzenia, że planuje budowę stacji bazowej składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczo-odbiorczych i radiolinii, urządzeń sterujących posadowionych u podstaw wieży z wewnętrzną linią zasilającą oraz wskazania wysokości wieży. Tymczasem wobec wniosku dotkniętego tego typu brakami organ winien w pierwszej kolejności wezwać do sprecyzowania wniosku o ścisłe określenie parametrów technicznych wszelkich elementów, w tym ilości i właściwych parametrów anten sektorowych, radiolinii, oraz ewentualnie innych planowanych w ramach przedmiotowej "stacji bazowej telefonii komórkowej". Tabele wskazane w załączeniu wniosku nie stanowią jego treści, a nadto nie obejmują radiolinii, urządzeń zasilających Powyższe oraz wskazane przez organ odwoławczy braki wniosku inwestora w zakresie dotyczącym określenia obszaru oddziaływania określonego na odpowiedniej mapie można uznać za naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1073 ze zm. dalej "u.p.z.p") wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, iż obligatoryjnym elementem części graficznej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, oprócz określenia granic terenu planowanej inwestycji, wyznaczenie obszaru oddziaływania tej inwestycji na mapie o odpowiedniej skali. Słusznie zauważa organ, że w przedmiotowej sprawie na załączonej do wniosku mapie brak wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji. Zasadnie przy tym wskazał organ, że "obszar oddziaływania" należy rozumieć szeroko, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim sąsiedztwa. Granice obszaru oddziaływania wyznacza zatem oddziaływanie faktyczne – w przedmiotowym przypadku przede wszystkim przewidywana emisja pola elektromagnetycznego W pojęciu "oddziaływanie" mieści się rzeczywisty wpływ, zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, niekoniecznie graniczących z obszarem wyznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, jak np. środowisko, zabytki czy funkcjonowanie obiektów użyteczności publicznej. Wskazanego wyżej braku nie niweluje dołączona do wniosku "Kwalifikacja przedsięwzięcia" analizująca jedynie istnienie oddziaływania o określonych parametrach w określonej odległości od stacji bazowej względem miejsc dostępnych dla ludności, a tym samym pozwalająca na kwalifikowanie inwestycji do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z racji takiego ukierunkowania analizy zawartej w "Kwalifikacji" dokument nie przedstawia całkowitego, faktycznego oddziaływania tj. takiego oddziaływania które przed planowaną inwestycją na przedmiotowym terenie nie istniało. Nadto wniosek nie wskazuje charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, jak również jej wpływu na środowisko, nie tylko w zakresie oddziaływań ponadnormatywnych. Zasadnie także organ odwoławczy wiąże ww. braki wniosku inwestora z kwestią niemożliwości ustalenia kręgu stron postępowania, w konsekwencji także oceny legitymacji procesowej wszystkich osób (mieszkańców) które zniosły odwołanie. W postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego krąg stron ustala się na podstawie art. 28 k.p.a. Jeżeli dochodzi do jakiegokolwiek, przewidzianego przepisami, oddziaływania inwestycji na znajdujące się w jej sąsiedztwie nieruchomości, nawet gdy jest to oddziaływanie dopuszczalne, to właściciele (czy użytkownicy wieczyści) tych sąsiednich nieruchomości powinni mieć możliwość zgłoszenia swoich zastrzeżeń na etapie ustalania warunków zabudowy. Obrona posiadanego prawa własności (czy użytkowania wieczystego) nie polega bowiem tylko na możliwość obrony przed oddziaływaniem ponadnormatywnym, ale także na możliwości weryfikacji, czy oddziaływanie, co do którego inwestor twierdzi, że nie jest ponadnormatywne, rzeczywiście nie przekracza norm. W tej sytuacji wskazane przez Kolegium uchybienia, jak również te stwierdzone przez Sąd, uzasadniają stwierdzenie organu odwoławczego, iż wady postępowania pierwszoinstancyjnego i dowolność treści decyzji Wójta Gminy, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, uzasadniały uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności organ pierwszej instancji winien wezwać inwestora do uzupełnienia i sprecyzowania treści wniosku i wskazanie konkretnych elementów i parametrów technicznych planowanej inwestycji, w taki sposób aby było możliwe w ogóle dokonanie przez organy oceny zakresu jej oddziaływania oraz oddziaływania na środowisko. Zasadnie również organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem organu pierwszej instancji jest zweryfikowanie twierdzeń inwestora i w razie potrzeby przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a nie tylko przyjęcie dowolnych twierdzeń jednej strony postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania uregulowanej w art. 11 k.p.a. Zasada ta z jednej strony zakazuje pomijania milczeniem niektórych twierdzeń, z drugiej nakazuje ustalenie i odniesienie się przez organ do wszystkich przesłanek i faktów istotnych dla danej sprawy. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Natomiast zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 kpa i art. 11 kpa skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. Po uzupełnieniu braków wniosku i ustaleniu parametrów technicznych oraz posadowienia planowanej inwestycji – stacji bazowej telefonii komórkowej (z jej elementami składowymi) organ dokona analizy i oceny, czy planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) w zw. z definicją ustawową pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" określoną w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Nie budzi wątpliwości Sądu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy uzasadniał wydanie decyzji, w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Z tych powodów, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu sprzeciwu