II SA/Bd 238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi T.J. na postanowienie [...] Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego J.F.-S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] 2016r. znak [...] Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności (dalej WZON), na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2011r. Nr 127, poz. 721) oraz art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez T. J. odwołania od orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...].2016r. W uzasadnieniu organ wskazał, że T. J., będący przedstawicielem ustawowym małoletniego K. J., wystąpił do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z wnioskiem o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Skład orzekający w dniu [...] 2016r. wystawił skierowanie na badanie specjalistyczne – psychologiczne, które uznano za istotne dla ustalenia niepełnosprawności u dziecka. Skierowanie to [...] 2016r. przekazano do Wojewódzkiego Zespołu, który przeprowadza badania specjalistyczne, o czym powiadomiono stronę. Tym samym odroczono wydanie orzeczenia o niepełnosprawności do czasu otrzymania wyniku badania specjalistycznego. Dnia [...] 2016r. T. J. złożył pismo zatytułowane "odwołanie", w którym skarży "nieprawomocne orzeczenie z dnia [...] 2016r. wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]", w raz ze szczegółowymi żądaniami dotyczącymi zmiany orzeczenia. Jako podstawę rozstrzygnięcia WZON wskazał art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy w sposób ostateczny stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność ta może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, które mają miejsce także w sytuacji gdy zaskarżony akt nie podlega takiemu zaskarżeniu na podstawie przepisów prawa, lub gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Organ odwoławczy powołując się na zasadą praworządności podkreślił, że zobowiązany jest działać na podstawie i w granicach prawa. Prawo do odwołania natomiast musi wynikać z obiektywnej normy prawnej, która takie prawo przewiduje, nie może być domniemywane. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (tekst jedn. Dz.U z 2015r. poz. 110), prawo odwołania przysługuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. T. J. złożył natomiast odwołanie od "orzeczenia z dnia [...] 2016r.", które w ogóle nie zostało wydane, bowiem postępowanie orzecznicze jest w toku. Ponieważ zatem nie istnieje przedmiot zaskarżenia organ odwoławczy uznał odwołanie za niedopuszczalne. W takiej sytuacji nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia, bowiem prowadziłoby do wydania aktu dotkniętego wadą nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Na poparcie tej tezy organ powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych. Niezależnie od powyższego WZON ustalił, że sprawa o ustalenie niepełnosprawności mał. K. J. toczy się przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] (sygn. [...]) i wskazał, że w przypadku gdy osoba, która uzyskała orzeczenie wojewódzkiego zespołu i złożyła odwołanie do sądu powszechnego, a następnie wystąpiła do powiatowego zespołu o ponowne wydanie orzeczenia, a postępowanie odwoławcze toczące się przed sądem nie uległo zakończeniu, wniosek taki nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu do czasu wydania wyroku przez sąd. Tym samym postępowanie wszczęte przed Powiatowym Zespołem podlega zawieszeniu na mocy art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Pismem z dnia [...] 2016r. zatytułowanym "odwołanie" T. J. wniósł do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, "odwołanie od decyzji Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] 2016r., którą uważa za zbyt daleko idącą a jej uzasadnienie za bezprawne, krzywdzące i zbyt daleko ingerujące w niezawisłość sądu powszechnego. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie WZON dostosowanie uzasadnienia do obowiązujących norm prawnych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pozostaje kwestią bezsporną, że odwołanie zostało przez niego złożone przedwcześnie i postępowanie w sprawie należało umorzyć a nie stwierdzić jego bezskuteczność. Ponadto zakwestionował uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w tym przytoczenie nieaktualnego orzecznictwa, oraz próbę pozbawienia mał. syna skarżącego jego prawa zagwarantowanego przepisami prawa i konstytucji do wydania orzeczenia. Nie ma bowiem nic wspólnego to, że orzeczenie, którego termin minął [...] 2015r. zostało zaskarżone w [...] 2015r. do sądu. Nie jest wina skarżącego, że biegli mają długie okresy oczekiwania a sąd powszechny duży wpływ spraw. Nie powinno to pozbawiać dziecka prawa do uzyskania orzeczenia i korzystania z turnusów rehabilitacyjnych. Powołany przez organ przepis art. 97 jest w tym przypadku niezasadny, gdyż po to jest powoływany nowy skład specjalistów, aby ocenić obecny stan zdrowia dziecka, a nie jego wcześniejszy stan. Skarżący nie rozumie zatem jaka jest zależność przy wydaniu nowego orzeczenia odwołaniem od już nieobowiązującego. Wygląd to zatem tak, jakby organ odwoławczy chciał zrzucić z siebie obowiązki, które nakłada na niego prawo i ustawa na sąd. Wydanie orzeczenia nowego powinno się opierać na bezpośrednim badaniu osoby zainteresowanej i stanu jej zdrowia, a nie być podyktowane orzeczeniem innego organu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonym postanowieniu. Jednocześnie wskazał, że jako organ nadzoru nad działaniem podległych zespołów orzekających o niepełnosprawności zwrócił uwagę na fakt wadliwego prowadzenia postępowania przez Powiatowy Zespół. Wojewódzki Zespół nie wydał jednak aktu prawa w tym zakresie (tj. nie zawiesił postępowania w sprawie toczącej się przed Powiatowym Zespołem), który jest organem wyłącznie uprawnionym w tym zakresie. Organ odwoławczy zważył, że brak jest podstaw do prowadzenia tożsamego postępowania w sprawie niepełnosprawności i aktualnego stanu zdrowia na podstawie tej samej dokumentacji medycznej osoby, jednocześnie przez organ oraz sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] 2016r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. W piśmie procesowym z dnia [...] 2016r. skarżący, reprezentowany przez ustanowionego w ramach prawa pomocy radcę prawnego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie oraz zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez wydanie postanowienia na podstawie wybiórczo przeprowadzonych dowodów, - art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zawarcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazówek dla organu pierwszej instancji dotyczących zawieszenia postępowania, - art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji, Dodatkowo podniesiono, że organ naruszył art. 54 § 2 P.p.s.a. poprzez przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę bez przekazania kompletu akt sprawy, ograniczając się jedynie do przekazania kilku dokumentów, które nie obrazują jej całokształtu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz.718 dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Nie budzi wątpliwości, że skarga T. J. nie jest skargą na bezczynność żadnego z zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności, lecz skargę na ostateczne formalne postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od "orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...].2016r." W myśl zaś art.145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzją lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się zatem do badania legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że organ administracji wbrew zarzutom skargi nie naruszył przepisów postępowania w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy podlegającej sądowej kontroli w niemniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (w dacie orzekania przez organ Dz.U. z 2011r. Nr 127 poz.721 ze zm.), w sprawach nieunormowanych przepisami tej regulacji stosuje się między innymi Kodeks postępowania administracyjnego. Chodzi tu o niektóre postanowienia procesowe i incydentalne, których nie reguluje ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w tym postanowienie w sprawie niedopuszczalności wniesienia odwołania, wydawanego jest na podstawie § 19 ust. 3 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (tekst jedn. Dz.U. z 2015r. poz. 1110, dalej jako "rozporządzenie"). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż na tego typu postanowienia procesowe w wydawane w ramach postępowania w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 1999 r. sygn. OPS 12/1999, z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 12/99, z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 8/00 , wyrok NSA z dnia 21 września 2010r, sygn. I OSK 1520/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc natomiast do wyjaśnienia motywów wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, że w myśl § 2 ww. rozporządzenia powiatowe zespoły i wojewódzkie zespoły wydają odpowiednio orzeczenia o: 1) niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia; 2) stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 rok życia; 3) wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy. Na podstawie § 12 powiatowy zespół wydaje także orzeczenie o umorzeniu postępowania w przypadku: 1) zgonu osoby zainteresowanej lub dziecka, 2) wycofania wniosku. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia, osoba zainteresowana lub przedstawiciel ustawowy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, może wnieść odwołanie do wojewódzkiego zespołu, za pośrednictwem powiatowego zespołu, który wydał orzeczenie. Z kolei od orzeczeń w sprawie niepełnosprawności wojewódzkiego zespołu – jako drugiej instancji, zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji, przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 61b ust. 1 ww. ustawy w wojewódzkim zespole przeprowadza się specjalistyczne badania, w tym psychologiczne, zwane dalej "badaniami", osób ubiegających się o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, na podstawie skierowań wystawionych odpowiednio przez lekarzy lub psychologów członków zespołów orzekających o niepełnosprawności. Ustawa określa treść skierowania, zawartość formularza z wyników badania, rejestr badań. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2007r. w sprawie wykonywania badań specjalistycznych na potrzeby orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawnością (Dz.U. Nr 250, poz. 1875) skierowanie na badanie powinno być wystawiane jest przez odpowiedniego lekarza posiadającego specjalizację, gdy dokumentacja medyczna jest niewystarczająca do pełnej oceny stanu zdrowia. Powiatowy zespół przekazuje skierowanie na badania do wojewódzkiego zespołu w terminie 3 dni od jego sporządzenia o przekazaniu skierowania na badanie do wojewódzkiego zespołu powiatowy zespół informuje osobę zainteresowaną lub jej przedstawiciela ustawowego (ust. 4 i 5). Zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (...). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl art. 124 § 1 i 2 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Postanowienie powinno zawierać także uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Zgodnie z art. 126 K.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio m.in. art. 107 § 2-5. W rozpoznawanej sprawie niesporne pozostaje, że rozpatrując sprawię zainicjowaną wnioskiem skarżącego z dnia [...] 2015r. o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności jego małoletniego syna K. J., na posiedzeniu w dniu [...] 2016r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] nie wydał orzeczenia merytorycznego w sprawie niepełnosprawności, lecz uznając, że załączona do wniosku dokumentacja medyczna jest niewystarczająca do pełnej oceny stanu zdrowia, skierował na badanie psychologiczne (ilorazu inteligencji oraz określenia stanu psychicznego dziecka) do Wojewódzkiego Zespołu, o czym poinformował skarżącego zawiadomieniem z dnia [...] 2016r. (znak [...]). W dniu [...] 2016r. skarżący, jako przedstawiciel ustawowy K. J., wniósł za pośrednictwem Powiatowego Zespołu kierowane do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności "odwołanie od nieprawomocnego orzeczenia z dnia [...] 2016r. wydanego przez Powiatowy Zespół, które to orzeczenie wydane zostało z naruszeniem stanu faktycznego i prawnego". Skarżący zarzucił decyzji: nie zbadanie zgodnie z ustawą o orzekaniu wobec osób niepełnosprawnych i rozporządzenia przez lekarza psychiatrę, brak chęci ze strony powiatowego zespołu zapoznania się z aktualną historią choroby z poradni zdrowia psychicznego i nie zwrócenie się o dostarczenie takiej dokumentacji, nie wzięcie pod uwagę tego, że dziecko niepełnosprawne z wieloma niepełnosprawnościami potrzebuje znacznie większej opieki niż dziecko pełnosprawne. Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie syna K. za osobę niepełnosprawną do dnia [...] 2019r. oraz zmianę punktów orzeczenia na: 6-TAK, 7-TAK, 8-TAK, 10-TAK. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, wobec jednoznacznej treści pisma nazwanego odwołaniem, która wbrew sugestii pełnomocnika nie wskazuje, iżby stanowić miała np. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, zasadne było rozpoznanie tego podania zgodnie z jego treścią, czyli jako odwołanie od "orzeczenia" wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzeczenia o Niepełnosprawności z dnia [...] 2016r. Analiza treści odwołania wskazuje, że skarżący twierdził, iż na posiedzeniu powiatowego zespołu w dniu [...] 2016r. zapadło jakieś orzeczenie merytoryczne, które przesądziło o nieuwzględnieniu żądania wniosku uznania syna za osobę niepełnosprawną i w istocie zmiany wcześniejszego ostatecznego, aczkolwiek nieprawomocnego orzeczenia wojewódzkiego zespołu. W sytuacji zatem, gdy w dniu [...] 2016r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] nie wydał w stosunku do syna skarżącego żadnego orzeczenia w sprawie jego niepełnosprawności, od którego przysługiwałoby odwołanie lub inny środek zaskarżenia, zasadnym było wydanie przez Wojewódzki Zespół zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność przedmiotowego odwołania, z przyczyn przedmiotowych. Znajduje to podstawę w treści przytoczonych wyżej przepisów, w szczególności art. 134 K.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z § 19 ust. 3 pkt 2 lit. d rozporządzenia. Wskazać przyjdzie, iż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują żadnego środka zaskarżenia wobec skierowania przez powiatowy zespół na dodatkowe badania, a sąd administracyjny nie posiada kognicji dla oceny zasadności takiego skierowania. Podkreślenia wymaga, że także w skardze do sądu administracyjnego skarżący nie twierdził, że skarży bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy przez powiatowy zespół, i że jego odwołanie z dnia [...] 2016r. stanowić miało w istocie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez ten organ administracji, lecz przyznając przedwczesność swego odwołania, kwestionował w istocie argumentację uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wojewódzkiego zespołu. Zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Odnosząc się do zarzutów skargi oraz pisma procesowego pełnomocnika z dnia [...] 2016r. ograniczających się w zasadzie do zagadnień proceduralnych podkreślenia wymaga, iż chociaż częściowo są one zasadne, jednakże naruszenie przepisów postępowania, nie ma z pewnością istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy – czyli zasadność postanowienia o niedopuszczalności przedmiotowego odwołania. W tym zakresie niezasadnie podniesiono naruszenie przez organ art. 54 § 2 P.p.s.a., bowiem przekazane wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akta administracyjne, aczkolwiek nieobejmujące całej sprawy dotyczącej orzekania o niepełnosprawności, są wystarczające dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego do sądu postanowienia. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych są merytoryczne orzeczenia w sprawie niepełnosprawności, zatem poza istotą niniejszej sprawy pozostaje ocena zasadności twierdzeń zarówno organu jak i skarżącego co do zakresu uwzględniania przy orzekaniu dokumentacji medycznej, jej aktualności, konieczności dodatkowych badań. Niniejsze sprawa nie dotyczy także postanowienia wydanego w sprawie zawieszenia postępowania, zatem bezprzedmiotowe byłoby dokonywanie oceny i rozważań co do ewentualnego wpływu w niniejszej sprawie toczącego się postępowania przed sądem powszechnym na nowe wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia niepełnosprawności. Niezależnie od powyższego Sąd należy podzielić stanowisko skarżącego w tym zakresie, iż uzasadnienie postanowienia w sprawie niedopuszczalności wniesienia odwołania, winno odnosić się wyłącznie do tej kwestii procesowej i odpowiadać co do uzasadnienia faktycznego i prawnego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. ( w zw. z art. 126 K.p.a.) .Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji (tu postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zasadzie odpowiada tym wymogom co do istoty rozpoznawanej kwestii proceduralnej. Zbędnym i wadliwym było zawarcie w nim (na str. 3) dodatkowych wskazań i rozważań na temat istnienia podstaw do zawieszenia postępowania toczącego się w tej sprawie przed powiatowym zespołem. Uprawnienie do czynienie tego typu wskazań co do postepowania przed organem pierwszej instancji w postanowieniu o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z pewnością nie wynika z art. 134 K.p.a. Nie uzasadnia tego także wskazany w odpowiedzi na skargę nadzór sprawowany z mocy ustawy nad powiatowymi zespołami przez wojewódzki zespół, w celu sprawowania nadzoru organ winien posługiwać się służącymi do tego narzędziami procesowymi. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż sporne aczkolwiek jednoznaczne wskazanie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, nie wiązało organu pierwszej instancji w jakimkolwiek zakresie. Podkreślenia wymaga, iż w Kodeksie postepowania administracyjnego wyjątkowo ustawodawca w art. 138 § 2 K.p.a. przewidział, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sytuacja taka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Nadto nietrafny jest argument wskazujący ze treść uzasadnienia nie może sugerować przyszłego załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji, bowiem wskazanie przesłanek do zawieszenia postępowania nie sugeruje sposobu załatwienia sprawy, którym wszakże nie jest nawet zawieszenie postępowania. Ewentualne zawieszenie postępowania strona może kwestionować w drodze zażalenia. Powyższe uchybienie co do treści uzasadnienia skarżonego postanowienia, nie stanowi jednak naruszenia przepisów postepowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 9 i 11 K.p.a. odnoszone błędnie do rozstrzygania co do istoty sprawy, a nie rozpoznawanej w niniejszej sprawie kwestii proceduralnej. Nadto strona skarżąca nie przedstawiła jakie okoliczności faktyczne, czy tez dowody w tym zakresie – konieczne do ustalenia dopuszczalności odwołania od nieistniejącego orzeczenia organ miałby jeszcze gromadzić i analizować. Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu. Na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. poz. 1805), przyznano wyznaczonemu na zasadzie prawa pomocy racy prawnemu opłatę za udzieloną pomoc prawną.