II SA/Bd 241/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego skierowania na badania psychologiczne postanawia odrzucić skargę. M. M. wniósł skargę na opisane postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. podejmujące zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie skierowania M. M. na badanie psychologiczne w celu orzeczenia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie podejmujące zawieszone postępowanie administracyjne. Postanowienie w tej sprawie jest niezaskarżalne, jak wynika to z treści art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 78, poz. 1071, ze zm.), zwaną dalej Kpa, zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Treść § 3 wyłożyć należy w ten sposób, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Ustawodawca nie przewiduje w aktualnym stanie prawnym zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania (por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 466/11, Baza orzeczeń LEX nr 112843) czy też na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012r., sygn. akt V SA/Wa 1899/12). Warto wskazać, że stosownie do treści art. 141 § 1 Kpa prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku, gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to taki środek zaskarżenia nie przysługuje. Skoro od postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje zażalenie, a jednocześnie nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, co do jej istoty, to w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Wprawdzie postanowienie organu pierwszej instancji o podjęciu zawieszonego postępowania zawiera błędne pouczenie o tym, że na postanowienie to służy stronie zażalenie, a następnie zaskarżone postanowienie zawiera również błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednakże takie błędne pouczenia nie mogą kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia decydują, bowiem nie organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy te winny prawidłowo stosować, zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 6 Kpa. Tym samym mimo treści art. 112 Kpa stanowiącego, że błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, stwierdzić należy, że niniejsza skarga nie jest dopuszczalna, z uwagi na niezaskarżalny charakter przedmiotowego rozstrzygnięcia. Natomiast wyjaśnia się skarżącemu, że merytoryczne rozstrzygnięcie zarzutów dotyczących podjęcia zawieszonego postępowania może nastąpić w drodze odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (vide art. 142 Kpa), bądź też w skardze na ostateczną decyzję kończącą postępowanie administracyjne. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił niniejszą skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.