II SA/Bd 254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej Jako: PINB), na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art 5 § 1 pkt 1, art. 6 § 1 art. 15 § 1, art. 17 § 1, art.20 § 1 pkt 4, art. 26 § 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 64a § 2 pkt 1, art. 121 § 4 i 5 oraz art. 122 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014r. poz.1619 ze zm.) – "u.p.e.a." nałożył na A. J., jako zobowiązanego, jednorazową grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku w wysokości: 24396,00zł, ustalając jednocześnie opłatę za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 68,00 zł oraz wzywając zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w nieprzekraczalnym terminie [...].04.2016r. Organ wskazał, że obowiązek wykonania rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego wynika z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1994r. znak: [...]. Inspektor zwrócił ponadto uwagę, że pomimo prawidłowego doręczenia upomnienia z dnia [...].10.2014r., znak [...], w którym wezwano zobowiązanego do wykonania obowiązku w terminie 90 dni od daty jego otrzymania, nie wykonano nałożonego w decyzji ostatecznej nakazu. Organ przystąpił zatem z urzędu do egzekucji obowiązku wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...].02.2015 znak [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] PINB nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie to następnie uchylone zostało postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) z dnia [...].07.2015r., znak: [...], który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ w dniu [...].09.2015r. wystawił po raz drugi tytuł wykonawczy znak: [...]. Wskutek uwzględnienia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...].10.2015r. znak: [...] umorzył egzekucję wszczętą na podstawie doręczonego odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...].09.2015r. jak i z dnia [...].02.2015r. PINB wskazał, że jest następcą prawnym Kierownika Urzędu Rejonowego i wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1994r. znak: [...] i jednocześnie organem właściwym do orzekania w I instancji. Organ egzekucyjny w dniu [...].10.2015r. wystawił tytuł wykonawczy o charakterze niepieniężnym (TW-2), który stanowi podstawę do prowadzenia egzekucji, doręczony w dniu [...].11.2015r. PINB podniósł, że dokonał oceny środka egzekucyjnego, biorąc pod uwagę orientacyjny koszt wykonania zastępczego oraz grzywny w celu przymuszenia. Wysokość grzywny w celu przymuszenia wyniosła 24.396 zł., natomiast orientacyjny koszt wykonania zastępczego robót rozbiórkowych budynku wyliczono na łączną kwotę 108.983,72 zł. W związku z powyższym organ wybrał środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego jakim jest grzywna w celu przymuszenia. W związku z tym, że przedmiotem rozbiórki jest budynek letniskowy, który na dzień sporządzenia protokołu z dnia [...].09.1994r. oraz wydanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1994r., znak [...] nakazującej rozbiórkę był budynkiem o gabarytach 5,0 x 6,0 w rzucie i wysokości ca 5,0 m – co daje powierzchnię zabudowy stanowiącą 30 m², do wyliczenia grzywny w celu przymuszenia przyjęto powierzchnię zabudowy określoną w decyzji nakazującą rozbiórkę tj. 30 m². We wniesionym od powyższego postanowienia zażaleniu, A. J. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 15 § 1 oraz art. 35 § 1 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne w sprawie skarżącego toczy się na podstawie decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego usytuowanego na działkach [...] i [...] w K. Odwołujący się podniósł, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budynku letniskowego na działkach o numerach [...] i [...]. Wskazał również, że ustalenie organu dotyczące faktu, że budynek letniskowy w stosunku do którego została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obecnie znajduje się na działce [...] w zbliżeniu z granicą działki obecnej [...] powstałej w wyniku podziału nieruchomości działki [...], to ustalenie to nie ma oparcia w tyle wykonawczym warunkującym wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec konkretnej osoby. Odwołujący się podniósł, że w dniu [...].11.2015 r. nadał pismo do PINB, w którym podniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, że egzekwowany obowiązek jest niewykonalny, zwracając uwagę, że wbrew treści art. 35 § 1 u.p.e.a. postępowanie nie zostało zawieszone do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Odwołujący się podkreślił, że upomnienie z dnia [...].10.2014r., którym wezwano do rozbiórki budynku usytuowanego na działkach [...], co do których nie posiadał on tytułu prawnego nie spełniało wymogów określonych w art. 15 ustawy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 123 w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zm.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4, art. 64 a § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 4 i § 5 oraz art. 122 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia był fakt niewykonania przez zobowiązanego decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1994 r., nakazującej mu rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego znajdującego się (w dniu orzekania przez organ) na działce oznaczonej nr [...] i częściowo na działce oznaczonej nr [...] w K. Niewykonanie powyższego obowiązku zostało stwierdzone podczas oględzin dokonanych w dniach [...].09.2014 r. i [...].01.2015 r., co obligowało organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji do wszczęcia i prowadzenia postępowania w celu wyegzekwowania tego obowiązku. Zdaniem WINB, organ pierwszej instancji postępując zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania egzekucyjnego: zasadą celowości i stosowania najłagodniejszego środka w postępowaniu egzekucyjnym oraz zasadą stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych tylko w ustawie, zobowiązany był zastosować w stosunku do zobowiązanego środek egzekucyjny przymuszający do wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Mając do wyboru dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze, PINB winien był zastosować środek prowadzący bezpośrednio do wykonania obowiązku. Ponadto, na podstawie sporządzonego w dniu [...].01.2015 r. kosztorysu robót rozbiórkowych przedmiotowego budynku, które zostały oszacowane na kwotę 108.983,20 zł, dokonał również analizy porównawczej kosztów ewentualnego wykonania zastępczego i wysokości grzywny w celu przymuszenia. Analiza ta potwierdziła mniejszą uciążliwość grzywny w celu przymuszenia niż środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. W ocenie organu odwoławczego, PINB prawidłowo dokonał wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia i obliczył jej wysokość zgodnie z przepisami prawa. Ponadto, w treści zaskarżonego postanowienia, organ uzasadnił rozbieżności parametrów technicznych przedmiotowego budynku letniskowego pomiędzy inwentaryzacją budynku dokonaną w dniu kontroli tj. [...].09.2014 r., a decyzją z [...].12.1994 r. PINB wyjaśnił również rozbieżności pomiędzy zlokalizowaniem przedmiotowego obiektu według egzekwowanej decyzji na działkach nr ewid. [...] oraz obecnej lokalizacji przedmiotowego budynku na działce nr ewid. [...] w zbliżeniu z granicą działki nr [...] w K. - P. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, WINB zwrócił uwagę, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji, tj. w niniejszym przypadku decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1994 r., znak: [...]. Organ wskazał, że odwołujący się jest inwestorem budowy przedmiotowego budynku letniskowego, użytkuje go i ma fizyczną możliwość dokonania rozbiórki obiektu, który znajduje się w jego posiadaniu. Usytuowanie niniejszego budynku letniskowego w dniu wydania decyzji z dnia [...].12.1994 r. na działce oznaczonej nr [...] i częściowo na działce oznaczonej nr [...], której to numeracja uległa (w wyniku zmian geodezyjnych) zmianie na nr [...], nie powoduje, iż rzeczony obowiązek jest niewykonalny. Natomiast w wystawionym tytule wykonawczym [...] z dnia [...].10.2015 r., organ egzekucyjny prawidłowo, we właściwym miejscu wskazał m.in. akt normatywny, egzekwowane orzeczenie, jego datę wydania, numer oraz treść obowiązku podlegającego egzekucji. Również treść upomnienia z dnia [...].10.2014 r., którym wezwano zobowiązanego do dokonania rozbiórki przedmiotowego budynku została określona w zgodzie z treścią ww. decyzji z dnia [...].12.1994 r. WINB stwierdził ponadto, że nie ma w niniejszym postępowaniu zastosowania art. 35 § 1 u.p.e.a., dotyczący braku zawieszenia postępowania do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie A. J. zarzucił mu naruszenie art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze podniesiony został argument niewykonalności obowiązku nałożonego w drodze decyzji z dnia [...] grudnia 1994r. z uwagi na zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków, w związku z którą przedmiotowy obiekt znajduje się obecnie na działce nr [...], nie natomiast na działce nr [...] i częściowo na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 12 kwietnia 2016r., sygn. akt II SA/Bd 254/16, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa, w tym trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W świetle ar. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ani wskazaną podstawą prawną. Kierując się wskazanymi wyżej zasadami i kryteriami, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, której zarzuty i argumenty uznać należy za chybione. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] grudnia 1994r. jest niemożliwa do wykonania w obecnym stanie prawnym, z uwagi na to, że zmianie uległy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu dokonanie podziału nieruchomości, na której zlokalizowana została samowola budowlana, w wyniku czego uległa zmianie numeracja działki, na której usytuowany jest obiekt, w stosunku do którego orzeczony został nakaz rozbiórki nie ma żadnego znaczenia dla bytu prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 1994r. nakazującej rozbiórkę wskazanego w niej obiektu budowlanego. Nie zmienił się bowiem przedmiot obowiązku rozbiórki, który jest jednoznacznie wskazany zarówno w tytule wykonawczym jak i w decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę jego wystawienia. Ostateczna decyzja jednoznacznie określa też adresata określonego w niej obowiązku, którym jest skarżący - jako inwestor obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Przyjęcie sposobu rozumowania skarżącego, iż podział nieruchomości powoduje ustanie obowiązku rozbiórki obiektu znajdującego się na tej nieruchomości, prowadziłoby do niedopuszczalnej konsekwencji w postaci uchylenia się przez zobowiązanego od wykonania nałożonego decyzją organu administracji obowiązku i tym samym zniweczenia funkcjonowania systemu prawnego, który powinien cechować się spójnością i skutecznością. W niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli i prawnej oceny sądu administracyjnego może być zatem jedynie legalność tj. zgodność z prawem zastosowania przez organ egzekucyjny w stosunku do skarżącego – jako zobowiązanego – środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia go do wykonania obowiązku zawartego w tytule wykonawczym, który z kolei oparty jest na ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] grudnia 1994r. nr [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę wskazanego w tej decyzji obiektu budowlanego. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru, nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zasadność zastosowania powyższego przepisu przez organ egzekucyjny nie może budzić wątpliwości. Należy podkreślić, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny ma na celu wykonanie ciążącego na stronie obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa lub z ostatecznej decyzji administracyjnej. W niniejszym przypadku obowiązek ten polega na wykonaniu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego budynku – budynku letniskowego usytuowanego na działkach ew. nr [...] w K. Działka, na której obecnie zlokalizowany jest obiekt budowlany, zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, ma numer [...] i powstała w wyniku wydzielenia jej z działki nr [...]. Obiekt pozostaje w zbliżeniu do działki nr [...], która powstała w wyniku podziału działki [...]. Egzekucja nałożonego na skarżącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może polegać na zastosowaniu przez organ egzekucyjny dwóch spośród wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a. środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia bądź wykonania zastępczego. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ winien zastosować środek prowadzący bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – zastosować środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego ale prowadzący do wykonania obowiązku. Należy całkowicie zgodzić się, że stanowiskiem organu egzekucyjnego, że grzywna w celu przymuszenia jest mniej uciążliwym środkiem niż wykonanie zastępcze, którego koszty, jak wskazuje doświadczenie, mogą być znacznie wyższe niż wykonanie rozbiórki przez osobę zobowiązaną lub zatrudnionego przez nią wykonawcę. Organ szczegółowo przedstawił koszty wykonania zastępczego, opierając się na kosztorysie. Czynności organu potwierdza notatka służbowa z dnia [...] listopada 2015r., spisana na okoliczność wyboru środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a. jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych ( § 5).Organ prawidłowo powołał się na komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 25 sierpnia 2015r. (Dz.Urz.GUS.2015.34) w sprawie ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2015r., która wyniosła 4066 zł. Powierzchnia zabudowy budynku objętego postępowaniem egzekucyjnym ustalona została w następujący sposób 5,0mx 6,0m= 30 m2. Wysokość grzywny w celu przymuszenia ustalono w następujący sposób: 30 m2 x 1/5x 4066,00 zł = 24.396 zł. Opracowany w dniu 30 stycznia 2015r. kosztorys robót wykonania zastępczego wyliczony został na kwotę 108.983,72 zł. Organ egzekucyjny stosując grzywnę w celu przymuszenia dokonał wyboru mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Ponadto - zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. - w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu, zaś zgodnie z art. 126 - na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być w uzasadnionych wypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Skarżący nie wykazał, że wysokość grzywny została ustalona niezgodnie z powyższym przepisem i nie przytoczył żadnych uargumentowanych zarzutów odnośnie wyliczenia tej wysokości. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym chodzi o wykonanie nałożonego decyzją organu administracyjnego obowiązku. Grzywna jest instrumentem mającym na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku. Argumenty skargi okazały się nietrafne. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał ich trafnej oceny, wnikliwie i szczegółowo odnosząc się do argumentów skarżącego. Oceny te Sąd w pełni podziela. Istotne jest właściwe określenie w tytule wykonawczym przedmiotu obowiązku podlegającego egzekucji, a ten, w świetle przytoczonych wyżej okoliczności, nie budzi wątpliwości. Nakaz rozbiórki dotyczy bowiem konkretnego obiektu budowlanego. Obowiązkiem organu wystawiającego tytuł wykonawczy jest ścisłe i jednoznaczne określenie tego obowiązku przez wskazanie m.in. usytuowania przedmiotu rozbiórki. W przypadku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oznaczać to może konieczność zaktualizowania danych określających położenie tego obiektu, jeśli np. nastąpiła zmiana nazwy ulicy, oznaczeń geodezyjnych itp. i bez znaczenia jest ile podziałów nieruchomości zostanie dokonanych i w wyniku tego - zmian numerów działek czy zmian numeracji porządkowej. Ma to istotne znaczenie nie tyle dla samego zobowiązanego do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, bo w tym przypadku przedmiot obowiązku z reguły nie budzi wątpliwości, ale w szczególności ma istotne znaczenie w przypadku konieczności zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego na wypadek bezskuteczności grzywny w celu przymuszenia, tj. wykonania zastępczego (por wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013, sygn. akt II OSK 1336/12 , publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu, tytuł wykonawczy spełnia wymagania wynikające z art. 27 ustawy egzekucyjnej. Tym samym odpada podstawa wniesienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oparta o art. 33 pkt 10 u.p.e.a., w szczególności: nieprawidłowego oznaczenia w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. W tytule wykonawczym z dnia [...] października 2014r. nr [...] treść podlegającego egzekucji obowiązku (część B poz. 5), została powtórzona za decyzją stanowiącą podstawę prawną obowiązku - którą również wskazano (część B poz. 2, 3, 4), ponadto wskazano akt normatywny, na podstawie którego wspomniana decyzja została wydana (część B poz. 1). Skarżącemu zostało przesłane upomnienie wzywające do wykonania nałożonego w decyzji z dnia [...] grudnia 1994r obowiązku rozbiórki przedmiotowego budynku w dniu [...] października 2014r., o czym świadczy zwrotne poświadczenie jego odbioru w aktach sprawy. Upływ czasu między doręczeniem powyższego upomnienia, a wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie czyni powyższego doręczenia upomnienia niebyłym. Zatem warunki wszczęcia egzekucji, wskazane w art. 15 § 1 u.p.e.a. zostały spełnione. W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. twierdząc, że obowiązek określony w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2015r. okazał się niewykonalny. Powyższy przepis stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego o niewykonalności obowiązku. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy potwierdza, że obiekt budowlany określony w decyzji o nakazie rozbiórki jest tym samym obiektem, którego dotyczy tytuł wykonawczy. Organ ponad wszelką wątpliwość potwierdził w toku postępowania tożsamość podmiotową i przedmiotową, co do decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego oraz tytułu wykonawczego . W tym stanie rzeczy skargę uznać należy za nieuzasadnioną, wobec czego podlega ona oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a.