II SA/Bd 263/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 25 stycznia 2011 r. A. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżąca wskazała jedynie, że uczestnicy postępowania rozpoczęli roboty budowlane zgodnie z treścią decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie jest decyzją prawomocną, podnosząc jednocześnie, że zarówno postępowanie rozgraniczeniowe, jak i postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej są w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: ze zm.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosowanymi dokumentami na okoliczność spełnienia tychże ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Przesłanki niebezpieczeństwa wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są pojęciami ostrymi, co powoduje konieczność ich skonkretyzowania. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie, Sąd winien mieć na względzie nie tylko interes wnioskodawcy, ale także innych uczestników postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05). Biorąc pod uwagę przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej, zwrócić uwagę należy, iż szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy stanowi szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki są skutkami, które w następstwie swego zaistnienia spowodują zmianę rzeczywistości na tyle trwałą i istotną, że powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy, bądź też do jego przywrócenia potrzeba będzie długiego czasu oraz dużego nakładu sił i środków. Zaistnienie powyższych przesłanek – łącznie lub alternatywnie – sąd ocenia na podstawie okoliczności przytoczonych przez wnioskodawcę domagającego się udzielenia ochrony tymczasowej. To wnioskodawca winien wykazać dlaczego osoba uprawniona na mocy decyzji administracyjnej do wykonywania określonych robót budowlanych ma prac zaniechać i ponieść z tego tytułu wymierne szkody. Zwrócić uwagę należy, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi realizację prawa zabudowy, wstrzymanie natomiast takiej decyzji ma charakter wyjątkowy i dotyczyć musi takich sytuacji, w których rzeczywiście zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa natomiast, że skarżąca we wniosku nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącej następstw wykonania decyzji tj., że poniosłaby ona znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Nie można – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny – bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy strona skarżąca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dn. 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.