II SA/Bd 269/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2025 r. nr SKO-4111.44.2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz D. D. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Podaniem z dnia [...] listopada 2024 r. D. D. ("Skarżący", "Strona", "Wnioskodawca") wniósł o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na matkę, U. D., która jest wdową. Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. Prezydent M. B. odmówił Stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną U. D.. Organ wyjaśnił, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała przed ukończeniem 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W orzeczeniu dotyczącym niepełnosprawności z dnia [...] października 2024 r. wskazano, że niepełnosprawność istnieje u U. D. od [...] października 2020 r., tj. po ukończeniu przez ww. 25 roku życia. W odwołaniu od decyzji Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Decyzją z dnia [...] lutego 2025r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "SKO") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] października 2024 r., (wniosek z dnia [...] września 2024 r.) wynika, że U. D. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, orzeczenie przyznaje na stałe, niepełnosprawność istnieje od – nie da się ustalić, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] października 2020r. Wnioskodawca sprawuje całodobową opiekę nad swoją matką U. D., która wymaga pomocy we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Z uwagi na konieczność zapewnienia matce opieki nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia. Z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2024r. wynika, że Skarżący miał przyznane świadczenie pielęgnacyjne na matkę do [...] września 2024 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023r. ustawy o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm., dalej: "u.ś.w.") w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Dla Strony prawo powstało. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2023r. o szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2023 r. poz. 2768) orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), które zachowało ważność na podstawie art. 23 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 852 i 1429) w brzmieniu dotychczasowym, albo którego okres ważności upłynął po dniu 5 sierpnia 2023 r. i przed dniem 30 września 2024 r., zachowuje ważność do dnia 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe orzeczenie o niepełnosprawności albo nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, stanie się ostateczne. Osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4 (ust. 2). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego Strona na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2024 r. miała przyznane do [...] września 2024 r. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności jest z dnia [...] października 2024 r. Osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie – w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności (ust. 3). Strona złożyła wniosek w dniu [...] września 2024 r. Nie spełniła zatem przesłanki z art. 63 ust. 3 u.ś.w. W konsekwencji organ uznał, iż świadczenie pielęgnacyjne na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. nie może być Stronie przyznane. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2003 r. o świadczeniu pielęgnacyjnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 323) świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wskazanym osobom, jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18 roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wnioskodawca ubiega się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na swoją matkę, która ma 81 lat. Wobec zmiany przepisów prawa i wejście w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, Kolegium ustaliło, że Stronie nie przysługuje się świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. oraz na podstawie przepisów obowiązujących od 01 stycznia 2024 r. Kolegium wyjaśniło, że z treści art. 3 ust. 1 u.ś.w. celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. Świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429, zwanej dalej "decyzją ustalającą poziom potrzeby wsparcia"), w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (ust. 2). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.ś.w. za osobę, która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ze względu na potrzebę udzielania wsparcia osobie, o której mowa w art. 3 ust. 2, wspólnie z nią zamieszkującej i gospodarującej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłaca składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe z ubezpieczenia społecznego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230) oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, ze zm.). Z powyższego wynika, że zmienił się podmiot, który jest uprawniony do otrzymania świadczenia. W przypadku braku uprawnienia do przyznania osobie sprawującej opiekę i rezygnującej z tego powodu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, osobą uprawnioną staje się osoba niepełnosprawna, w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadająca decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie: - art. 63 ust. 3 u.ś.w. przez nieprawidłowe uznanie, iż wskazany w przepisie termin określa również początkowy termin na złożenie wniosku o wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności, a nie tylko termin końcowy; - art. 7a § 1 k.p.a. przez nierozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych na korzyść Strony. Skarżący wskazał, że chcąc zachować ciągłość orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wystąpiono przed upływem terminu ważności orzeczenia o wydanie nowego. Celem ustawodawcy nie było wskazanie terminu początkowego na dokonanie czynności mającej na celu uzyskanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lecz wskazanie od kiedy będzie liczony upływ terminu końcowego na dokonanie tej czynności i dopiero po jego upływie strona traci prawo do zachowania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący wskazał, że nie sposób zgodzić się z koncepcją ściśle literalnego rozumienia art. 63 ust. 3 u.ś.w. Taka interpretacja prowadzi do wniosków sprzecznych z założeniami ustawy. Zamiarem ustawodawcy nie było pozbawienie praw nabytych osób, które do 31 grudnia 2023 r. świadczenie pielęgnacyjne pobierały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji, dokonana w granicach przewidzianych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 t.j.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), doprowadziła Sąd do przekonania, że organ drugiej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego w stopniu, który uzasadnia jej uchylenie. W niniejszej sprawie nie ma sporu między stronami, że Skarżący nabył prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023r. Organ w tym zakresie powołał się na swoją decyzję z dnia [...] marca 2024r. nr [...]. Należy jednak podkreślić, że organ nie włączył do akt sprawy wskazanej decyzji. Nie jest także sporne, że nowy wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności został złożony [...] września 2024 r. Okoliczność złożenia w tym dniu wniosku wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki Skarżącego z [...] października 2024r. (k. 15 akt administracyjnych organu I instancji) Organ pierwszej instancji odmówił przyznania świadczenia, powołując się na art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), uznając, że brak ustalenia, iż niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 18 lub 25 roku życia, uniemożliwia przyznanie świadczenia. Decyzja ta naruszała prawo – zarówno ze względu na zastosowanie normy już uchylonej, jak i zignorowanie skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13), który uznał niekonstytucyjność tej regulacji wskazując, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P. Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, a podejmując zaskarżoną decyzję sam dokonał błędnej wykładni art. 63 ust. 3 u.ś.w., uznając, że Skarżący nie zachował uprawnień do świadczenia, gdyż wniosek o nowe orzeczenie o niepełnosprawności został złożony przed upływem ważności poprzedniego orzeczenia zamiast – jak zdaniem Kolegium wskazuje przepis – w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym orzeczenie to utraciło ważność. Zdaniem Sądu taka interpretacja ww. przepisu, oparta wyłącznie na wykładni literalnej, prowadziłaby jednak do skutków niezamierzonych przez ustawodawcę, w szczególności do pozbawienia ochrony osób, które – działając starannie i terminowo – złożyły wniosek jeszcze przed utratą ważności poprzedniego orzeczenia. W ocenie Sądu, przy wykładni art. 63 ust. 3 u.ś.w. nie można poprzestać wyłącznie na interpretacji literalnej. Wprawdzie wykładnia językowa stanowi punkt wyjścia, jednak gdy jej zastosowanie prowadzi do wniosków absurdalnych, sprzecznych z celem ustawy oraz zasadą ochrony praw nabytych, należy sięgnąć po wykładnię funkcjonalną i systemową, zwłaszcza gdy wykładnia literalna prowadzi do uznania, że ustawa zawiera przepisy wewnętrznie niespójne i jej wyniki są niezgodne z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy. Co do intencji ustawodawcy należy zwrócić uwagę na treść uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 lipca 2023r. o świadczeniu wspierającym, gdzie wyraźnie zaznaczono: "Natomiast osoby, które nabyły lub nabędą prawo do świadczeń opiekuńczych za okres przed wejściem w życie ustawy, będą mogły zachować do nich prawo na zasadzie ochrony praw nabytych na podstawie przepisów przejściowych, o ile osoba z niepełnosprawnościami, nad którą jest sprawowana opieka, nie wybierze własnego świadczenia wspierającego" (por. druk sejmowy nr 3130 Sejmu RP IX kadencji). Zatem celem ustawodawcy nie było wyłączenie z ochrony osób, które – tak jak Skarżący – już pobierały świadczenie pielęgnacyjne i wystąpiły o nowe orzeczenie jeszcze przed upływem ważności dotychczasowego. Skarżący bezspornie należy do grupy osób, którym przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na dzień 31 grudnia 2023 r. i które chciały zachować to świadczenie na zasadach dotychczasowych. Stosownie do art. 63 ust. 3 u.ś.w., warunkiem zachowania uprawnień jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie w terminie trzech miesięcy po utracie ważności poprzedniego orzeczenia, a następnie – złożenie wniosku o świadczenie w ciągu trzech miesięcy od daty wydania orzeczenia. Analizując powyższy problem należy podkreślić, że sporny przepis art. 63 ust. 3 u.ś.w., w ocenie Sądu, miał ograniczyć sytuacje występowania z wnioskami o świadczenie pielęgnacyjne bez ograniczenia terminu do ich składania. Stąd też ustawodawca wprowadził zastrzeżenie, że wnioski muszą być złożone w określonym terminie. Rzeczą oczywistą jest, że termin na potrzeby tej regulacji musiał zawierać nie tylko jego długość (liczbę miesięcy), lecz również punkt w czasie, od którego rozpoczyna bieg ww. okres wyrażony w miesiącach - co skutkowało wskazaniem: "od daty utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności". Wskazanie "w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia" jest literalnie dość niefortunne, ponieważ z jednej strony w sposób jasny zakreśla cezurę czasową po przekroczeniu której wnioskodawca utraci możliwość kontynuacji świadczenia na dotychczasowych warunkach (3 miesiące), ale z drugiej strony w sposób dezinformujący adresata normy sugeruje, że nie tylko późniejsze złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ale i zbyt wczesne (przed dniem następującym po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności), odnosi taki sam skutek, co opóźnione złożenie takiego wniosku. Dopiero dokonanie wykładni omawianego przepisu w sposób funkcjonalny i systemowy prowadzi do wniosku, że takiego zamiaru ustawodawca nie wyraził. Nie sposób przyjąć za racjonalne założenia, iż w sytuacji (jak w niniejszej sprawie), gdzie Skarżący zadbał o złożenie wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności przed datą utraty jego ważności, w konsekwencji pozbawiony został prawa do kontynuowania pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem z wnioskiem wystąpił zbyt wcześnie. W praktyce Skarżący zrobił więcej niż od niego wymagało prawo. Winien wystąpić z wnioskiem o ustalenie niepełnosprawności w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, liczonym od daty utraty ważności dotychczasowego orzeczenia, tymczasem wystąpił z takowym wnioskiem niejako "na zapas" – przed upływem jego terminu ważności. Zatem jeszcze raz należy podkreślić, iż nie było celem przepisu art. 63 ust. 3 u.ś.w., wykluczenie z kręgu osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne "na starych zasadach", osób które jeszcze przed terminem upływu ważności orzeczenia o niepełnosprawności wystąpiły o nowe orzeczenie (por. wyrok WSA w Łodzi z 22 stycznia 2025 r., sygn. akt: II SA/Łd 750/24; wyrok WSA w Łodzi z 21 listopada 2024 r., sygn. akt: II SA/Łd 648/24; wyrok WSA w Bydgoszczy z 13 listopada 2024 r., sygn. akt: II SA/Bd 767/24 r.). Powyższe prowadzi do wniosku, że odmowa przyznania Skarżącemu świadczenia tylko w oparciu o twierdzenie, że jego wniosek został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 63 ust. 3 u.ś.w. – narusza przepisy prawa, co miało wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo należy podkreślić, że organ orzekał w niniejszej sprawie bez uprzedniego zgromadzenia i wszechstronnej analizy wszystkich dokumentów. W aktach sprawy brak bowiem decyzji na mocy której Skarżącemu przyznano świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad swoją matką w okresie do [...] września 2024 r., a przede wszystkim bez wcześniejszego orzeczenia o niepełnosprawności matki Skarżącego. Bez tych dokumentów niemożliwa jest kontrola Sądu co do ustaleń organ tj. czy rzeczywiście Skarżący ubiegał się o kolejne świadczenie pielęgnacyjne, kiedy kończył się okres obowiązywania poprzedniej decyzji jak też kiedy upływał termin ważności dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności. Brak wskazanych dokumentów w aktach sprawy uniemożliwia weryfikację istotnych dla sprawy okoliczności, przez co organ nie był uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Takie działanie organu stanowi naruszenie: – art. 7 k.p.a., nakazującego organowi administracji publicznej podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, – art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązującego organ do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także – - art. 80 k.p.a., który zakazuje czynienia ustaleń faktycznych na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W konsekwencji powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 3 u.ś.w. w związku z art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz naruszeniem ww. przepisów postępowania, co skutkuje koniecznością jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r. , poz. 265 ze zm.). Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Odnosząc się do wywodów pełnomocnika w zakresie kosztów zastępstwa procesowego to wyjaśnić należy, że w sprawie po pierwsze zastosowanie miały wskazane powyżej przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak również przywołane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości regulujące wysokość kosztów, po drugie przedmiotem zaskarżenia nie była decyzja w przedmiocie wysokości pieniężnej świadczenia ale decyzja w zakresie przyznania prawa do uzyskania świadczenia. Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracji, po uzupełnieniu akt sprawy o brakujące dokumenty, powinien uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię art. 63 ust. 3 u.ś.w. i ocenić wniosek Skarżącego z zastosowaniem przepisów dotychczasowych, obowiązujących przed 01 stycznia 2024 r., z poszanowaniem konstytucyjnych standardów ochrony praw nabytych oraz zasady racjonalności prawa.