II SA/Bd 274/06

Dnia 18 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z [...] 2004 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 stycznia 2004r. E. i M. P. złożyli w Starostwie Powiatowym w T.u wniosek o pozwolenie na rozbudowę części budynku mieszkalnego dwurodzinnego wraz z dobudową budynku gospodarczego, położonego na działce nr [...] w miejscowości K. Decyzją z dnia [...] 2004r. Starosta T. wydał pozwolenie na budowę objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Od decyzji odwołał się G. B. zarzucając, iż projektowany budynek jest wyższy od istniejącej zabudowy, przez co narusza przepisy techniczno - budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004r. utrzymał w mocy decyzję Starosty T. Wojewoda w ślad za organem pierwszej instancji przyjął, iż w niniejszej sprawie, nie zachodzi wprost przypadek dobudowy budynku nowego do istniejącego, ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy granicy sąsiedniej nieruchomości, ponieważ przebudowie podlega budynek istniejący. W tych okolicznościach znajduje zastosowanie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § l rozporządzenia mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo - rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego. Zdaniem Wojewody zaproponowane przez wnioskodawców rozwiązanie konstrukcyjne zgodne jest z zaleceniami przedłożonej w toku postępowania ekspertyzy technicznej a odwołujący się nie wskazuje na żaden element projektu budowlanego, który naruszałby jego interes prawny, bowiem realizacja inwestycji nie ograniczy mu ani dopływu światła do pomieszczeń mieszkalnych, nie naruszy bezpieczeństwa, ani w jakikolwiek sposób korzystania z jego nieruchomości. W opinii Wojewody powoływany w odwołaniu G. B. przepis § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zawiera stwierdzenia, że dobudowywany budynek musi być równy istniejącemu. Zawarte w tym przepisie określenie "nie wyższy" jest określeniem nieostrym i ocena, czy przewyższenie o 1,2 m. bądź obniżenie nie burzy ładu architektonicznego zabudowy należy do organu administracji architektonicznej, bowiem zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w ustawie Prawo budowlane nie ma stwierdzenia, aby budynki w zabudowie szeregowej lub bliźniaczej miały być równe. Pismem z dnia 7 czerwca 2004r. G. B. złożył skargę na decyzję Wojewody zarzucając naruszenie § 12 pkt 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący stwierdził, że określenie "nie wyższy" zawarte w tym przepisie jest określeniem ostrym i oznacza, że dobudowany budynek może być niższy lub równy budynkowi sąsiedniemu. Zdaniem skarżącego przewidziana przez rozporządzenie możliwość odstąpienia od warunków technicznych w nim określonych w oparciu o ekspertyzę techniczną powinna się dokonywać na podstawie ekspertyzy niezależnej i bezstronnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie ekspertyzę, na której oparł się organ sporządził projektant budynku, a więc osoba osobiście zainteresowana realizacją inwestycji. Nie jest też możliwe spełnienie warunku wysokości zabudowy "w inny sposób" - wymóg ten może być uwzględniony albo nie. Brak uwzględnienia tegoż warunku wymagałby zgody Ministra Infrastruktury, której w rozpatrywanej sprawie brak. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 września 2005r. sygn. akt II SA/Bd 579/04 uchylono decyzję Wojewody z dnia [...] 2004r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ oceniając projekt pod względem usytuowania obiektu i jego wysokości musi brać pod uwagę przepisy techniczno - budowlane § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody ( tj. 7 maja 2004r. ), stosując pojęcia dotyczące rozmiarów budowli ( także co do jej wysokości ) w takim rozumieniu, w jakim określa się w przepisach techniczno - budowlanych. Zgodnie z § 7 rozporządzenia wysokość budynku służąca do określenia maksymalnego poziomego wymiaru budynku liczy się od poziomu terenu do górnej krawędzi ściany zewnętrznej, bądź najwyższej położonej krawędzi dachu ( kalenicy ) lub zbiegu połaci dachowych. Wysokość wyraża się w metrach, zatem organ powinien sprawdzić czy tak rozumiana wysokość była przewidziana w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie. Sąd uznał zatem, za zasadny zarzut stwierdzający, że przy takim rozumieniu parametru wysokości nie można mówić o możliwości spełnienia wymogu wysokości w "inny sposób", stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo - rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Sąd nie podzielił poglądu organu, że podstawą określenia innych kryteriów oceny projektu może być fakt, że w sprawie nie zachodzi wprost przypadek dobudowy budynku nowego do istniejącego ponieważ przebudowie podlega budynek istniejący. Cytowane rozporządzenie w § 2 nakazuje aby przepisy w nim zawarte były stosowane także przy przebudowie, a § 12 nie zawiera zastrzeżenia, iż z wymogu określonego usytuowania budynku na działce zwolnione są budynki przebudowywane. Sąd ponadto zwrócił uwagę, że nie ma znaczenia fakt, iż po wydaniu decyzji uległy zmianie przepisy rozporządzenia, miedzy innymi przez uchylenie § 7, dotyczącego definicji maksymalnej wysokości budynku, jak też wskutek nadania nowego brzmienia § 12 zmieniały się wymogi dotyczące usytuowania budynku na granicy działki sąsiedniej. Organ jest zobowiązany opierać swoją decyzję o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, tymczasem zmiana przepisów zaczęła obowiązywać stosownie do treści § 3 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004r., dopiero z dniem 27 maja 2004r. tj. po upływie 14 dniu od ukazania się rozporządzenia w Dzienniku Ustaw ( Dz. U. Nr 109 poz. 1156). Wojewoda nie mógł zatem, odnosić się do przepisów w takim brzmieniu, które jeszcze w momencie wydania decyzji nie obowiązywało. W dniu [...] 2006r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatowego w T. z dnia [...] 2004r. Uwzględniając wskazania Sądu dotyczące konieczności wzięcia pod uwagę obowiązujących przepisów w czasie podjęcia powyższej decyzji organ wskazał, że skorygowane przepisy prawa budowlanego dotyczące wymogów usytuowania budynku na granicy sąsiedniej działki zaczęły obowiązywać po 20 dniach od wydania zaskarżonej decyzji. Rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004r. Nr 109 poz. 1156 z późn. zm.) obowiązujące od 27 maja 2004r. określa, że jeżeli na sąsiedniej działce, bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W świetle tego przepisu brak jest podstaw prawnych do kwestionowania decyzji Starosty T., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego polegającego na modernizacji i rozbudowie budynku mieszkalnego. Odwołujący się nie wskazał na żaden element projektu budowlanego, który naruszałby jego interes prawny, bowiem realizacja powyższej inwestycji nie ograniczy odwołującemu się, ani dopływu światła do pomieszczeń mieszkalnych, ani bezpieczeństwa, ani w jakikolwiek sposób korzystania z jego nieruchomości. Na powyższą decyzję G. B. złożył skargę do Sądu, wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji Starosty Powiatowego w T. W jej uzasadnieniu stwierdził, że obowiązujące od dnia 27 maja 2004r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pozwala na pobudowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy działki jako przylegającej do już istniejącej. Zarzucił jednak organowi przeoczenie, że istotą sporu w niniejszej sprawie nie jest usytuowanie ściany budynku sąsiedniego na granicy, ale jej wysokość. Skarżący argumentował, iż brak ograniczenia wysokości w znowelizowanych przepisach techniczno - budowlanych, nie oznacza dowolności w tym zakresie. Wskazał, że § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2004r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zachował warunek, by ściana budynku sąsiedniego " przylegała " do sąsiedniej ściany. Warunek ten nie jest spełniony wówczas, gdy ściana ta jest wyższa co najmniej o 1,2 m od istniejącej. Ponadto, podkreślił, iż kwestia wysokości budynku sąsiedniego została przesądzona decyzją ostateczną Wójta Gminy Ł. z dnia [...] 2003r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która określała maksymalna wysokość jako parter plus poddasze użytkowe - bez zmian. Skarżący stwierdził również, że po zmianie przepisów prawa budowlanego w przypadku budowy ściany na wspólnej granicy, wyższej od istniejącej zabudowy, konieczne jest uzyskanie zgody sąsiada. Nadto, w ocenie skarżącego, przed wydaniem decyzji organ winien przeprowadzić wizję lokalną w celu ustalenia wysokości między budynkiem istniejącym, a nowopowstałym, która wynosi nie 1, 2 m tylko 1,9 metra, co nie jest zgodne z projektem budowlanym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podkreślił, iż skarżący nie wskazał na żaden element projektu budowlanego, który ograniczałby w jakikolwiek sposób korzystanie z jego nieruchomości. Realizacja spornej inwestycji nie ograniczy, ani dopływu światła do pomieszczeń mieszkalnych, ani bezpieczeństwa. Ponadto, jak argumentował Wojewoda nie istnieje przepis, który ograniczałby wysokość budynku dobudowywanego na granicy nieruchomości. Z zapisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000r. Nr 75, póz. 690 ze zm.) wynika, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 27 lutego 2006r., w którym wskazywał on na okoliczność pozostawania miejscowości K. w strefie objętej ochroną konserwatorską, w związku z czym Starosta T. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, winien uzyskać opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zauważył, iż brak jest udokumentowania tego stwierdzenia, a ponadto jest ono w sprzeczności z wydaną przez Wójta Gminy Ł. w dniu [...] 2003r. dla przedmiotowej inwestycji, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdzie w uzasadnieniu podano, że zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków Województwa [...] w T. z dnia [...] 2003r. przedmiotowy obiekt nie podlega ochronie konserwatorskiej, a tym samym projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega uzgodnieniu z Wojewódzkim Oddziałem Służby Ochrony Zabytków. Należy również dodać, że zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, póz. 717 ze zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane ( Dz. U. z 2005 Nr 207 poz. 2016) pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpoznawanej sprawie, inwestor przedkładając wniosek, dysponował ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 24 marca 2003r., z określonym rocznym terminem ważności od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W dniu 30 marca 2003r. stwierdzono prawomocność decyzji. Wniosek o pozwolenie na budowę złożono 12 stycznia 2004r., a więc w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W trakcie trwania postępowania o pozwolenie na budowę wygasła decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wskutek upływu terminu na jaki ją wydano. Ponadto, decyzja została wydana pod rządami przepisów poprzedniej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1994 Nr 15 poz. 139 ze zm. ), a w dniu 11 lipca 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm. ) Wejście w życie nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozbawiał mocy decyzji pozostających już w obrocie prawnym. W odniesieniu do wygaśnięcia decyzji należy mieć na uwadze, że w myśl art. 32 Prawa budowlanego warunkiem wydania pozwolenia na budowę jest to, by w chwili złożenia wniosku o pozwolenie na budowę taka decyzja była ważna. Warunek formalny został zatem spełniony. Organ nie mógł więc pominąć ustaleń zawartych w przedłożonej decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego organ musi sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawierała postanowienie stwierdzające, że maksymalna wysokość zabudowy to parter plus poddasze użytkowe - bez zmian. Dokonana przez organ wydający decyzję wykładnia tego zapisu stwierdzała wyłącznie, że oznacza to ilość kondygnacji budynku, a wysokość budynku wynika z przepisów odrębnych. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690 ), rozporządzenie określa warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę zapewniające spełnienie wymogów art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wskazane przepisy prawa budowlanego dotyczą zapewnienia wymagań podstawowych w zakresie bezpieczeństwa: konstrukcji, pożarowego, użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, a także wymagań dotyczących warunków użytkowania zgodne z przeznaczeniem obiektu w zakresie: zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz odpowiednio do potrzeb, w energię cieplną i paliwa, usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów, możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego, zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, warunków bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony ludności, zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej, ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską, odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. Oznacza to, że warunki techniczne, usytuowanie budynku na działce i zagospodarowanie działki, określone w rozporządzeniu muszą odpowiadać kryteriom bezpieczeństwa, właściwego użytkowania i zapewnienia odpowiedniego stanu technicznego, a także zabezpieczenia interesów osób trzecich. Wymogi te, należy realizować przy projektowaniu i budowie, a także odbudowie, nadbudowie, przebudowie czy zmianie sposobu użytkowania budynku ( § 2 pkt 1 rozporządzenia). Przepisy rozporządzenia na zasadzie wyjątku dopuszczają spełnienie wymogów, o których mowa w § 1 rozporządzenia w związku z art. 5 i 6 Prawa budowlanego, w "inny" niż w podany w rozporządzeniu sposób ale tylko w odniesieniu do budynków istniejących lub ich części w przypadku wykonywania takich robót jak nadbudowa, przebudowa i zmiana sposobu użytkowania. Przyczyn takiej regulacji należy upatrywać w ograniczonej możliwości dokonywania zmian w istniejącej substancji budowlanej determinującej konieczność przyjęcia innych rozwiązań, niż wynikające z rozporządzenia z powodu istniejących już uwarunkowań. Nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że skoro w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z przebudową, to w każdym zakresie dopuszczonym przez eksperta można przyjąć inne rozwiązania, niż wynikające z przepisów. Szerokie interpretowanie tego zapisu doprowadziłaby do zupełnej swobody dokonywania zmian, powodując niedopuszczalne obejście bezwzględnie obowiązujących przepisów. Jak zostało wskazane w wyroku Sądu, nie ma podstaw do zastosowania § 2 pkt 2 rozporządzenia przy ustalaniu wysokości budynku czy nadbudowy skoro istnieją możliwości jej odczytania na podstawie przedłożonych dokumentów. W poprzednim rozporządzeniu wyraźnie wskazano, że budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie: przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany, miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce. Rozporządzenie w obecnym brzmieniu nie określa wysokości obiektu lokalizowanego przy granicy. Oznacza to, że wszelkie zasady zawarte w tym przepisie przeniesione zostały na etap poprzedzający postępowanie związane z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Szczegółowe warunki zagospodarowania terenu i ogólnej wizji planistycznej zawierają szczegółowe plany zagospodarowania przestrzennego, a w ich braku wymogi w tym zakresie określone są w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z wykładnią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawartą w postanowieniu Wójta Gminy Ł. z dnia [...] 2003r. organ stwierdził, że wysokość określają przepisy rozporządzenia, a zapis parter plus poddasze użytkowe dotyczy wskazania wyłącznie ilości kondygnacji i oznacza, że budynek ten po przebudowie w dalszym ciągu pozostanie tylko parterowym z poddaszem użytkowym czyli bez zmian, jeżeli chodzi o ilość kondygnacji. Jak zostało na wstępie wskazane organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zobowiązany jest badać jej zgodność z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja nie wskazywała, że poddasze użytkowe miało być przeznaczone na pobyt ludzi, zatem nie muszą mieć zastosowania przepisy limitujące wysokość pomieszczeń w których przebywają ludzie. Jednakże w poprzednim brzmieniu przepis ograniczał wysokość do wysokości obiektu na działce sąsiedniej a obecnie takiego ograniczenia nie ma. W nowym brzmieniu rozporządzenie nie określa się wysokości obiektu bezpośrednio sąsiadującego z obiektem sąsiada - w granicy działki. Nie oznacza to jednak, że stworzono inwestorowi prawo do wybudowania obiektu o dowolnej wysokości. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane ( Dz. U. z 2005 Nr 207 poz. 2016) pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że inwestor ten warunek spełnił. Fakt zmiany przepisów nie pozbawiał aktualności zapisów decyzji pozostającej w obrocie prawnym po wejściu w życie nowej ustawy. Utrata ważności decyzji z powodu długo trwającego postępowania nie może pogarszać sytuacji strony, a zmiana przepisów rozporządzenia nie będzie miała istotnego znaczenia, skoro można odczytać z treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dane dotyczące wysokości obiektu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę . Organ wydający decyzję powinien zatem dokonać analizy decyzji warunkach zabudowy z punktu widzenia treści odnoszących się do wysokości budynku. Nie stanowi przeszkody fakt, że decyzja wskazuje na przepisy, które już nie obowiązują. One stanowią wyłącznie element dookreślający istotny element decyzji w postaci zapisu wskazującego na wysokość obiektu. Tak ustalony parametr będzie stanowił punkt odniesienia dla przedłożonego przez inwestora projektu. Z uwagi na brak właściwych ustaleń w tym przedmiocie w zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji, a na podstawie art. 152 jak w punkcie 2 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 niniejszej ustawy.