II SA/Bd 275/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. U z a s a d n i e n i e: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], na podstawie art. 92a ust.1, 3, 7, art. 93 ust. 1 oraz l.p. 9.2 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 58), dalej zwaną: "u.t.d." oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., nałożył na [...] Sp. z o.o. w T. , karę pieniężną w kwocie 2000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd, tj. naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji, dokonanie powyższego naruszenia stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu [...] marca 2019 r. na drodze krajowej nr 8 (Polanica Zdrój, 24 km + 700 m tej drogi) kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan I. K. - obywatel [...]. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z T. do P. w imieniu przedsiębiorcy W. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości T. pod nr [...]. Przeprowadzona kontrola stanu technicznego ww. pojazdów wykazała istnienie usterki układu hamulcowego zagrażającej bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podczas kontroli ustalono, że nie działa zawieszenie pneumatyczne na prawym kole pierwszej osi pojazdu. Na lewym kole drugiej osi stwierdzono zbyt małą siłę hamowania. Natomiast siła hamowania na lewym kole drugiej osi wynosiła mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na prawym kole tej samej osi. Usterki te potwierdził także uprawniony diagnosta, który także przeprowadził badanie techniczne ww. ciągnika. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organu I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wniosła o umorzenie postępowania i wyjaśniła, że w dniach 01-03 marca 2019 r. skontrolowany zespół pojazdów był na terenie przedsiębiorstwa i mechanicy zatrudnienie w warsztacie spółki dokonali przeglądu stanu technicznego tych pojazdów. Wszelkie usterki istniejące wówczas w tych pojazdach zostały usunięte. W odwołaniu od powyższej decyzji, strona skarżąca, tj. [...] Sp. z o.o. w T. , wniosła o umorzenie postępowania, podnosząc że dołożyła możliwych starań by nie doszło do naruszenia przepisów. Wywodzono, że nałożenie na spółkę kary jest niesprawiedliwe i krzywdzące zwłaszcza, mając na względzie stan polskich dróg, jak i fakt, że od momentu opuszczenia siedziby firmy do kontroli drogowej upłynął znaczny czas mogący w istotny sposób wpłynąć na stan techniczny pojazdu. Stwierdzono, że spółka dołożyła wszelkich możliwych starań by wykonać przewóz drogowy w pełni sprawnym zespołem pojazdów, a stan polskich dróg spowodował, iż posiadany przez spółkę pojazd uległ uszkodzeniu. Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...]., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. 1), art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d., art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania: Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. 1) u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do treści art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; 2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych; 3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych; 4) nie powodowało niszczenia drogi; 5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych. W myśl § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych, (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 - załącznika nr 3 do ustawy, (ust. 7 pkt 1). Stosownie do treści lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. W myśl art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a §2 pkt 1-3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto należy wskazać, iż zastosowania w sprawie nie znajdą również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Powołany przepis art. 66 ust. 1 ustawy - prawo o ruchu drogowym określa wymagania dla pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym. Wymagania te dotyczą budowy pojazdu, jego wyposażenia, a także utrzymania pojazdu. Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że pojazd uczestniczący w ruchu drogowym nie może stwarzać dla osób w nim jadących, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego, korzystanie z pojazdu nie może narażać kogokolwiek na szkodę. Warunki techniczne pojazdu i jego niezbędne wyposażenie określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Przepisy tego rozporządzenia określają jakie warunki muszą spełniać hamulce pojazdu. Z treści § 15 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu kontroli kierujący I. K. w imieniu strony wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z T. do P. . Przewóz ten wykonywał zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...]. Wymieniony ciągnik samochodowy posiadał niebezpieczną usterkę układu hamulcowego zagrażającą bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przeprowadzona kontrola techniczna tego pojazdu wykazała, że nie działa zawieszenie pneumatyczne na prawym kole pierwszej osi pojazdu. Na lewym kole drugiej osi stwierdzono zbyt małą siłę hamowania. Natomiast siła hamowania na lewym kole drugiej osi wynosiła mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na prawym kole tej samej osi. Usterki te potwierdził także uprawniony diagnosta, który także przeprowadził badanie techniczne ww. ciągnika. Natomiast według przepisu § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak utrzymany, aby hamulce pojazdu zachowywały wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. Hamulce skontrolowanego ciągnika samochodowego tych wymogów nie spełniały. Opisane usterki zgodnie z przepisami pkt. 5.3.5 lit. a) oraz pkt 1.2.1 lit. a) i b) i pkt 1.1.3 lit. d) załącznika la do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2008 r. nr 132 poz. 841 ze zm.) stanowią jedną usterkę niebezpieczną i trzy usterki poważne. Przepis § 6 ust. 6 wymienionego rozporządzenia wskazuje również, że usterki niebezpieczne są usterkami powodującymi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszającymi wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Natomiast usterki poważne są usterkami mogącymi zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania. Opisane usterki skontrolowanego ciągnika samochodowego przez diagnostę zostały uznane za usterki stwarzające niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i diagnosta zezwolił jedynie na dojazd do warsztatu, a dojazd ten miał być wykonany z ograniczoną prędkością. Fakty te potwierdza zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...]. Zatem skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany zespołem pojazdów, którego ciągnik samochodowy stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, (dowody: protokół kontroli, dowody rejestracyjne i wydruki z CEPiK dotyczące ww. pojazdów, dokument CMR, wypis z licencji [...], zaświadczenie nr [...] i dokumentacja fotograficzna - w aktach sprawy). Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy. Strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na istnienie w skontrolowanym ciągniku samochodowym nie tylko usterki niebezpiecznej, ale także kilku poważnych usterek. Usterka niebezpieczna dotyczyła zawieszenia pneumatycznego, a usterki poważne dotyczyły układu hamulcowego. Tylko na podstawie wstępnej kontroli stanu technicznego zespołu pojazdów, którymi kierujący w imieniu strony wykonywał skontrolowany przewóz drogowy, kontrolujący stwierdzili istnienie kilku usterek powodujących niestabilność pojazdu. Natomiast strona jedynie zakwestionowała ustalenia organu I instancji twierdząc, że przed wyjazdem w trasę pojazd nie posiadał żadnych usterek. Jednak na potwierdzenie tego stanowiska strona nie przedłożyła żadnych dowodów. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje także podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia. Również ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że powołany przepis ma charakter wyjątkowy, a przedsiębiorca jest zobowiązany wykazać brak wpływu na powstanie naruszenia (wyrok z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. III SA/Łd 381/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi , wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba też dodać, że odpowiedzialność za naruszenie prawa, które ma postać deliktu administracyjnego, jest zobiektywizowana. Toteż nie jest wystarczające powoływanie się przez przedsiębiorcę na przesłankę braku winy w zaistnieniu zdarzeń i okoliczności, które były przyczyną naruszenia prawa. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. W odwołaniu strona wskazała, że do powstania usterek doszło podczas wykonywania skontrolowanego przewozu, ponieważ przed wyjazdem w trasę skontrolowany ciągnik był sprawny. Jednak strona nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego brak usterek w ciągniku przed wyjazdem w trasę, więc jej wyjaśnień nie można uznać za wiarygodne. Dlatego brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].06.2019r. nr [...] i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, jak też o dopuszczenie dowodu z wydruk GPS i oświadczenia z dnia [...].12.2019r., na okoliczność wykazania, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w całości decyzji organu I instancji w mocy w sytuacji gdy istniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, 2)naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, zasad logiki i doświadczenia życiowego wskutek ustalenia, że w sprawie nie zaistniały nieprzewidziane okoliczności uzasadniające zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności, a skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia warunków zezwolenia, co doprowadziło do nałożenia na stronę kary w wysokości 2000 zł, 3) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, mimo że postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą zasługiwało na umorzenie, gdyż skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, tj. w trakcie wykonywanego przez kontrolowany pojazd przewozu z T. do P. . W uzasadnieniu skargi podniesiono, co następuje: Podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgodnie zatem z treścią art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., postępowanie administracyjne przez organ powinno zostać umorzone, czego organ nie uczynił. Pojazd wyjechał w trasę sprawny technicznie, po przebadaniu go przez pracowników-mechaników strony. Pojazd wykonywał przewóz międzynarodowy i przejechał ponad 1400 km. Do powstania naruszeń musiało dojść wskutek okoliczności, za które strona nie ponosi odpowiedzialności, albowiem nie powstały wskutek zawinionych działań kierowcy, a jedynie wskutek eksploatacji będącej wynikiem jazdy po drogach. Strona nie mogła przewidzieć, że w trakcie wykonywanego przewozu dojdzie do usterek, jak opisanych w zaskarżonej decyzji. Gdyby miała taką wiedzę nie zawarłaby umowy na przewóz towaru i nie wyrażałaby zgody na wyjazd kontrolowanego pojazdu w trasę. Strona jest podmiotem profesjonalnym, zawodowo zajmującym się przewozem rzeczy. Z dużą starannością dba o stan techniczny pojazdów, czym zapewnia bezpieczeństwo kierowców, przewożonych ładunków. Ma także świadomość prawną na temat grożących kar za nieprzestrzeganie odpowiednich przepisów prawnych określających warunki techniczne pojazdów poruszających się po drogach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Na skarżącą spółkę nałożona została kara na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. za naruszenia wskazane w I.p. 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie z powołanym art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wspomniany natomiast załącznik nr 3 do powołanej ustawy zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wag naruszeń. Pod pozycją nr 9.2 wykazano naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia, lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Niesporne było, że w dniu [...] marca 2019 r. został poddany kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...], który to przewóz był wykonywany w imieniu skarżącej spółki. Ze zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej wynika, że w trakcie przedmiotowej kontroli przeprowadzonej przez inspektorów transportu drogowego sprawdzono stan techniczny pojazdu i stwierdzono usterki układu hamulcowego zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podczas kontroli ustalono, że nie działa zawieszenie pneumatyczne na prawym kole pierwszej osi pojazdu. Na lewym kole drugiej osi stwierdzono zbyt małą siłę hamowania. Natomiast siła hamowania na lewym kole drugiej osi wynosiła mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na prawym kole tej samej osi. Usterki te potwierdził także uprawniony diagnosta, który także przeprowadził badanie techniczne ww. ciągnika. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie wyjaśniające zostało w tym zakresie przeprowadzone przez organy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego jest dokumentem w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania stanowi dowód tego, co zostało urzędowo w nim stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a niejednokrotnie niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Fakt, iż ww. usterki układu hamulcowego zostały potwierdzone badaniem technicznym, pozwala przyjąć, iż stwierdzone uszkodzenia faktycznie występowały. Kierujący pojazdem zapoznany z treścią protokołu, a w szczególności ze stwierdzonymi usterkami układu hamulcowego (załącznik do protokołu) podpisał się pod protokołem, jak i załącznikiem do protokołu nie składając w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Stwierdzona ilość, jak i rozmiar usterek budzi poważne wątpliwości, co do powstania ich w trakcie jazdy zakończonej ww. kontrolą, innymi słowy w trakcie jednego zlecenia drogowego. Dlatego też powoływanie się przez stronę na okoliczność, że samochód w chwili opuszczania terenu zakładu był sprawny technicznie i był poddany stosownej kontroli nie przesądza, iż stan techniczny pojazdu był dobry, a w szczególności posiadał sprawny układ hamulcowy. Rodzaj stwierdzonych uszkodzeń może świadczyć o tym, że kontrola ta nie została przeprowadzona w sposób należyty lub też nie przeprowadzono jej w ogóle. W ocenie Sądu podnoszony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez ustalenie, że w sprawie nie zaistniały nieprzewidziane okoliczności uzasadniające zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności, która nie miała wpływu na powstanie naruszenia warunków zezwolenia, nie znajduje w niniejszej sprawie usprawiedliwienia. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że przesłanki egzoneracyjne określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Jeżeliby nawet przyjąć mało prawdopodobną wersję, że tak poważne uszkodzenia układu hamulcowego (nie działanie zawieszenia pneumatycznego na prawym kole pierwszej osi pojazdu, a na lewym kole drugiej osi zbyt mała siłę hamowania. Natomiast siła hamowania na lewym kole drugiej osi wynosiła mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na prawym kole tej samej osi), to nie sposób założyć, by licencjonowany kierowca w trakcie jazdy, nie zauważyłby żadnej nieprawidłowości, a to właśnie powinno skłonić go do natychmiastowego przerwania jazdy i podjęcia kroków do zdiagnozowania nieprawidłowości. Kierowca nie jest osobą trzecią, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przedsiębiorca transportowy ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych. Na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Ponadto odnosząc się już do samych czynności procesowych, należy odnotować, że w toku postępowania administracyjnego, skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na swoje twierdzenie, tak o dobrym stanie technicznym pojazdów przed wyjazdem, jak i o przeprowadzonej kontroli tych pojazdów. Nie zaoferował też jakichkolwiek dowodów, ani też nie zgłosił żadnego wniosku dowodowego. Złożenie natomiast już po zakończeniu postępowania administracyjnego oświadczenia o zbadaniu pojazdu z wydrukiem GPS nie miało dla sprawy znaczenia. Należy bowiem pamiętać, że Sąd dokonuje kontroli decyzji administracyjnej na podstawie akt sprawy, a czynności a prawidłowości rozstrzygnięcia organów badana jest na moment zakończenia postępowania administracyjnego. Tylko w razie istnienia wątpliwości i to o charakterze istotnych, Sąd ma prawo dopuścić uzupełniający dowód z dokumentów, co wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., lecz w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie nastąpiła, albowiem Sąd wątpliwości nie podjął w zakresie oceny materiału dowodowego sprawy. Brak reakcji kierowcy na zaistniałe usterki pojazdu, jak i brak jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej w toku procesu ze strony skarżącej przemawiał za uznaniem niezasadności stawianym zarzutom skargi. W konsekwencji powyższego Sąd nie znalazł również w przedmiotowej sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze strona nie przedstawiła żadnych dowodów mogących potwierdzić istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za nieuzasadnione, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. obowiązany był do utrzymania tej decyzji w mocy. Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.