II SA/Bd 279/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Dnia [...] listopada 2019 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali do kontroli samochód ciężarowy [...], kierowany przez [...] (Skarżący). Wynik kontroli zawarty został w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Zatrzymanym pojazdem przewożone były odpady w postaci butelek z tworzywa sztucznego PET, zapakowanych w worki typu "big bag" oraz metalowe skrzynie. Z wyjaśnień Skarżącego złożonych podczas kontroli oraz z dowiezionego podczas trwania kontroli drogowej dokumentu WZ wynika, że przedmiotem przewozu do firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] były butelki PET w ilości 1,5 tony. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenia polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze. zm.) oraz na wykonywaniu przewozu odpadów bez wymaganego oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 701, ze zm.). W dniu [...] marca 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wydał decyzję, którą nałożył na Skarżącego, za wszystkie stwierdzone naruszenia w transporcie drogowym, karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uchylił zaskarżona decyzję i przekazał spraw do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z wykonywaniem przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne, bez zaświadczenia zezwalającego na takie przewozy, tj. dokumentu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.o.t.d; oraz bez wymaganego oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 4 grudnia 2012 r. o odpadach. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał stosowne przepisy i podał, że Skarżący nie kwestionuje ustaleń organu I instancji, a co za tym idzie kary otrzymanej w związku ze stwierdzonym podczas przewozu odpadów brakiem dokumentu potwierdzającego uprawnienie Skarżącego do ich przewozu, tj. wypisu z zaświadczenia nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Ustalenia natomiast wymagało, czy Skarżący zasadnie kwestionuje karę otrzymaną w związku z brakiem właściwego oznakowania środka transportu, który został poddany kontroli. W § 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów wskazano, iż przepisów § 8-10 tego rozporządzenia nie stosuje się w przypadku, gdy nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, zgodnie z art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz gdy środkiem transportu transportuje się odpady inne niż niebezpieczne, w ilości nieprzekraczającej 100 kg. Art. 66 ust. 4 pkt 4 ustawy o odpadach stanowi, że obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy rodzajów odpadów lub ilości odpadów określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5. W wydanym na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy o odpadach rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie rodzajów odpadów i ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów wskazano w § 1, że rodzaje odpadów i ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, określa załącznik do rozporządzenia. Załącznik ten nie obejmuje odpadów stwierdzonych w trakcie przeprowadzonej kontroli, w związku z czym należało zbadać, czy przewożone przez Stronę opakowania z tworzywa sztuczne o kodzie odpadów [...], nie przekraczały wagi 100 kg i tym samym, czy Skarżący zwolniony był z obowiązku odpowiedniego oznaczenia pojazdu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wskazał, że z dostarczonego Skarżącemu podczas kontroli i okazanego kontrolującym dokumentu WZ wynika niezaprzeczalnie, że waga przewożonych odpadów wynosiła 1500 kg. Z taką dokumentacją Skarżący przewoził towar do jego odbiorcy. Zdjęcia obrazujące ładunek wskazują, że przewożonego towaru było więcej niż 100 kilogramów. Organ wskazał, że podczas ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji skierował stosowne zapytanie do odbiorcy ładunku poddanego kontroli, tj. przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w [...]. Z uzyskanej za pismem z dnia [...] września 2020 r. odpowiedzi wynika, że [...] listopada 2019 r., czyli po dniu w którym miała miejsce kontrola, pojazdem o nr rejestracyjnym [...] (poddanym kontroli), Skarżący dostarczył do firmy [...] sp. z o.o. jedną dostawę butelek PET, obejmującą zgodnie z kwitem wagowym nr [...] 1940 kg ładunku. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że waga transportowanych przez Skarżącego i poddanych kontroli drogowej odpadów przekraczała 100 kg. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] rozpatrując sprawę ponownie zbadał, czy w niniejszej sprawie nie wystąpiły ww. przesłanki, powodujące konieczność umorzenia postępowania słusznie w opinii organu odwoławczego stwierdzając, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.o.t.d. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, że Skarżący w żaden sposób nie dowiódł, iż w jego przypadku wystąpiły nadzwyczajne okoliczności. Organ za taką nadzwyczajną okoliczność nie uznał utraty oznaczenia pojazdu podczas przejazdu. Dyrektor wskazał, że podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów, w świetle przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, tj. brak stosownego oznakowania pojazdu podczas wykonywania transportu drogowego odpadów. Organ odwoławczy dodał, że okoliczność, iż wymagane oznaczenie pojazdu w niewyjaśnionych przez Skarżącego okolicznościach zniknęło, nie wyłącza odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego podczas kontroli jego braku, gdyż nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, na którą przewoźnik nie miał wpływu lub której nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego Skarżący jako profesjonalista świadczący usługi przewozu rzeczy, powinien przed rozpoczęciem przewozu upewnić się, czy właściwe oznaczenie pojazdu zostało na nim umieszczone w sposób trwały. Podobnej kontroli pojazd powinien być poddany po każdej przerwie czy postoju w trakcie przewozu. Zdaniem organu odwoławczego są to podstawowe obowiązki przewoźnika, który w tym przypadku pełnił również rolę kierowcy. Dlatego też argumenty dotyczące odczepienia się tablicy podczas jazdy czy jej utraty na skutek niestwierdzonego działania osób trzecich, co raczej w niniejszej sprawie nie mogło mieć miejsca zważywszy na krótki odcinek przejazdu, w ocenie organu nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 14 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a jednocześnie niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, co doprowadziło do dokonania przez organ błędów w ustaleniach faktycznych i całkowicie dowolnego przyjęcia, iż Skarżący dokonywał przewozu ładunku o masie 1500 kg, podczas gdy masa ładunku nie przekraczała 100 kg, co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, gdyż organ nie dokonał żadnego sprawdzenia masy ładunku w dniu kontroli, a tym samym całkowicie fikcyjne, bezprawnie oraz w sposób budzący istotne zastrzeżenia co do bezstronności i praworządności oraz nie dający podstaw do zaufania działania organu, przyjął masę ładunku na 1500 kg pomimo braku dowodów, które muszą zostać zebrane w celu wydania prawidłowej decyzji opartej na całokształcie dowodów mających wpływ na treść wydanej decyzji, organ działał wbrew zasadzie rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony; zaś za taki dowód nie budzący wątpliwości nie można przyjąć informacji uzyskanej od firmy [...] Sp. z o.o. o dostawie butelek dokonanej w innym dniu niż dzień kontroli; - art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało dokonaniem przez organ błędów w ustaleniach faktycznych i całkowicie dowolne przyjęcie, iż Skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, samo zaś naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, podczas gdy przewoźnik posiadał tablice, a jedynie nie był świadomy braku właściwej tablicy na pojeździe, która musiała wskutek nadzwyczajnych okoliczności odczepić się od pojazdu, lub musiała zostać zdemontowana przez osobę trzecią albo skradziona bezpośrednio przed rozpoczęciem transportu lub utracona w czasie jego wykonywania, w związku z czym podmiot wykonujący transport nie miał wpływu na powstanie przedmiotowego naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, tym samym doszło do nieuzasadnionej odmowy zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i odmowy umorzenia przedmiotowego postępowania; - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej przez organ I instancji, podczas gdy, okoliczności sprawy i dowody wskazują, że postępowanie winno zostać umorzone; - art. 189d k.p.a. przez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę okoliczności faktycznych zdarzenia, które winny być uwzględniony przez organ przy wymierzaniu kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. 1. Na wstępie należy wskazać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 26 sierpnia 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. 2. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Żadnego z takich naruszeń Sąd nie stwierdził. 3. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za przewóz odpadów - butelek PET - bez dokumentu potwierdzającego uprawnienie Skarżącego do ich przewozu, tj. wypisu z zaświadczenia nr [...] z dnia [...] października 2019 r. oraz bez wymaganego oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 4 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 701 ze zm., dalej ustawa o odpadach lub u.o.). Zgodnie z §9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z dnia 21 października 2016 r. poz. 1742), środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze.zm.), oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Zgodnie z ust. 3 tego paragrafu, oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Kontrola drogowa przeprowadzona [...] listopada 2019 r. stwierdziła brak zaświadczenia, o którym wyżej mowa, oraz brak tablicy z napisem ODPADY. Te okoliczności, tj. brak zaświadczenia i brak tablicy, same w sobie nie są kwestionowane. Skarżący kwestionuje jednak nałożoną karę. Stosownie z kolei do art. 92a ust. 1 u.o.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.o.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego o których mowa w ust. 1 tego artykułu, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, zawiera załącznik nr 3 do u.o.t.d., pod poz. lp. 1 -9. Zgodnie z pozycją 1.12 załącznika nr 3 do u.o.t.d., wysokość kary za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.o.t.d., wynosi 500 zł za każdy dokument. Brakowało jednego dokumentu (tj. zaświadczenia, o którym wyżej mowa). Zgodnie z pozycją 4.8 ww. załącznika nr 3, wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, wynosi 10 000 zł. 4. Skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu I instancji w części odnoszącej się do wymierzenia kary w związku ze stwierdzonym podczas przewozu odpadów brakiem dokumentu potwierdzającego uprawnienie Strony do ich przewozu, tj. wypisu z zaświadczenia nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Przedmiotem sporu jest natomiast zasadność (rozumiana jako faktyczna i prawna podstawa) wymierzenia kary otrzymanej w związku z brakiem właściwego oznakowania środka transportu przewożącego odpady, który został poddany kontroli. Co do samej zaś wysokości kary, Skarżący ją kwestionuje, zarzucając że organ nie dokonał jej miarkowania stosownie do przepisów Działu IVA k.p.a., przy czym zdaniem Sądu stanowisko Skarżącego należy rozumieć tak, że kwestionuje on obciążenie go karą (za oba naruszenia) w jakiejkolwiek wysokości – gdyż w petitum skargi domaga się uchylenia decyzji obu instancji i umorzenie postępowania. 5. W skardze w pierwszej kolejności zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że Skarżący dokonywał przewozu ładunku o masie 1500 kg, podczas gdy masa ładunku – jak wskazuje autor skargi – nie przekraczała 100 kg. Okoliczność ta jest istotna, ponieważ wymogu odpowiedniego oznakowania pojazdu przewożącego odpady nie stosuje się w przypadku, gdy transportowane są odpady inne niż niebezpieczne, w ilości nieprzekraczającej 100 kg (§ 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów). Zdaniem Sądu bezpodstawny jest zarzut, że organ błędnie przyjął masę ładunku 1500 kg. Organ nie miał obowiązku ważenia odpadów we własnym zakresie w sytuacji, gdy dysponował dokumentem, w którym wykazano wagę odpadów. W aktach sprawy jest zarówno dokument wystawiony przez Skarżącego (WZ, k. 15), jak i trzy dokumenty odbiorcy ([...], k. 51-54) wskazujące jednoznacznie na to, że ilość przewożonych odpadów przekraczała 100 kg. W aktach sprawy znajduje się dokument WZ, wystawiony przez Skarżącego, który zawiera informacje o przewożonym ładunku – jako że Skarżący zatrzymany do kontroli na drodze nie dysponował dokumentem dotyczącym przewożonego ładunku, dokument taki (WZ) został mu na jego telefoniczne wezwanie dowieziony w czasie czynności kontrolnych. Dokument ten przekazał kontrolującym. Sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu i ładunku oraz dokumentów, oraz sporządzono protokół, który Skarżący (kierujący pojazdem) podpisał nie wnosząc uwag. Protokół ten znajduje się w aktach administracyjnych (k. 16 - 17), podobnie jak dokument WZ, z którego bezpośrednio wynika waga odpadów 1,5 tony (k. 15). Fotografie dużej ilości worków z ładunkiem na skrzyni pojazdu nie potwierdzają w żaden sposób twierdzenia strony skarżącej o tym, że odpadów było tylko 100 kg (k. 2-14). Na te mat dokumentu WZ i dokumentacji fotograficznej obszernie wypowiada się organ odwoławczy w znajdującej się w aktach decyzji z 8 czerwca 2020 r. (s. 5 decyzji). Skarżący sam dostarczył kontrolującym dokument WZ wystawiony przez jego firmę ([...]) na rzecz odbiorcy [...] sp. z o.o. Na dokumencie WZ z datą 14 listopada 2019 r. znajduje się pieczątka firmy skarżącego zawierająca m.in. jego imię i nazwisko, na pieczątce znajduje się odręczny podpis. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zgodnie z sugestią organu odwoławczego w celu dokonania dodatkowej weryfikacji danych co do wagi odpadów zwrócił się do odbiorcy odpadów – [...]. Skarżący obecnie skupia się w swoich zarzutach na tym, że organ na okoliczność wagi przewożonych odpadów powołuje się również na dokument dostarczony na wezwanie organu przez odbiorcę odpadów, tj. [...] sp. z o.o. [...] oświadczyła (k. 54), że w listopadzie Skarżący dokonał na jej jednej dostawy odpadów i dostarczył na tę okoliczność trzy dokumenty (k. 51-53). Organ zasadnie uznał, że należy je przyporządkować do transportu zatrzymanego do kontroli [...] listopada 2019 r. Jedyna dostawa Skarżącego na rzecz [...] w listopadzie ujęta została właśnie w dokumencie handlowym wystawionym [...] listopada 2019 r., z którego treści wynika data i miejsce operacji: [...] listopada 2019 r. Odbiorca odpadów [...] sp. z o.o. w swoim piśmie (k. 54) podaje, że samodzielnie waży przywożone odpady, a waga ta często odbiega od wagi deklarowanej przez dostawców. Masa wykazana w dokumencie [...] to 1940 kg (potwierdzają to kwit wagowy i faktura). Zdaniem strony skarżącej te dokumenty nie mogą odnosić się do dostawy z [...] listopada 2019 r. – zdaniem Sądu kwestionowanie danych przyjętych przez organ za podstawę ustaleń jest bezpodstawne, nieprzekonujące i nielogiczne. Po pierwsze, w listopadzie 2019 r. Skarżący dokonał na rzecz [...] tylko jednej dostawy i miało to miejsce po zatrzymaniu pojazdu do kontroli [...] listopada 2019 r. Z dokumentu WZ wystawionego przez Skarżącego wynika waga 1,5 tony, a z dokumentu wagowego odbiorcy 1940 kg. Z dokumentu wystawionego przez [...] wynika, że dostawy [...] listopada 2019 r. dokonano tym samym samochodem, który został zatrzymany do kontroli [...] listopada 2019 r. Zatem, odpady o wadze 1940 kg musiały się zmieścić na tym samym samochodzie (ten sam nr rej.), który został zatrzymany do kontroli [...] listopada 2019 r. Jak słusznie argumentuje organ w odpowiedzi na skargę, ze zdjęć przedstawiających skontrolowany [...] listopada 2019 r. transport widać, że ładunek butelek PET zajmował przynajmniej trzy czwarte przestrzeni ładunkowej skontrolowanego pojazdu o nr rejestracyjnym . Rację ma organ przyjmując za dokumentem WZ, że musiało to być ok. 1,5 t. Z całą pewnością musiało to zaś być znacznie więcej niż 100 kg. Gdyby 100 kg butelek pet zajmowało tyle przestrzeni ładunkowej na samochodzie Skarżącego, na ile wskazują zdjęcia znajdujące się w aktach, tj. ok. trzech czwartych przestrzeni ładunkowej, to wówczas jednym transportem z całą pewnością Skarżący nie mógłby dostarczyć do [...] aż 1940 kg butelek, bo nie zmieściłyby się one na samochodzie. W oczywisty sposób ustalenie przyjęte przez organ w oparciu o dokumenty i materiał fotograficzny, że Skarżący przewoził [...] listopada 2019 r. ponad 100 kg butelek PET, jest prawidłowe. Po drugie, Skarżący w toku kontroli nie kwestionował wagi przewożonych towarów. Organ słusznie zauważa, że Skarżący początkowo (w trakcie kontroli drogowej) nie kwestionował tego, że miał obowiązek właściwie oznaczyć pojazd jako przewożący odpady, a zatem nie kwestionował wagi odpadów powodującej obowiązek oznaczenia, a tylko powoływał się na to, jakoby oznaczenie to posiadał – ale je utracił podczas przewozu, nie będąc tego świadomym do momentu rozpoczęcia kontroli. Reasumując, zdaniem Sądu ustalenie organu co do wagi przewożonych odpadów w świetle tego co powyżej powiedziano znajduje dostateczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Podnoszone w tym kontekście zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a,, art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a, w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. są nieuzasadnione. 6. Za nieuzasadnione Sąd uznaje również zarzuty, jakoby organ dowolnie przyjął, że Skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia (tj. brak tablicy), samo zaś naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, podczas gdy – jak twierdzi autor skargi - przewoźnik posiadał tablice, a jedynie nie był świadomy braku właściwej tablicy na pojeździe, która musiała wskutek nadzwyczajnych okoliczności odczepić się od pojazdu, lub musiała zostać zdemontowana przez osobę trzecią albo skradziona bezpośrednio przed rozpoczęciem transportu lub utracona w czasie jego wykonywania, w związku z czym podmiot wykonujący transport nie miał wpływu na powstanie przedmiotowego naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, tym samym doszło do nieuzasadnionej odmowy zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i odmowy umorzenia przedmiotowego postępowania. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.o.t.d. przewoźnik jest zwolniony z odpowiedzialności jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ słusznie wskazuje, że Skarżący odwołuje się do bliżej nieokreślonej i niczym nieudokumentowanej utraty oznaczenia pojazdu podczas skontrolowanego przejazdu. Naruszeniem był brak stosownego oznaczenia pojazdu. Sąd zauważa, że obie okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.o.t.d. muszą wystąpić łącznie, na co wskazuje spójnik "a", tzn. "okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia", a zarazem "naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". Konieczność wystąpienia obu przesłanek - dla uwolnienia od odpowiedzialności – jest akceptowana w orzecznictwie, por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2020 r., II GSK 1025/20. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie doprowadziło do ustalenia ani nawet uprawdopodobnienia, że Skarżący nie miał wpływu na brak oznaczenia pojazdu. Trafnie organ powołuje się na § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, zgodnie którym oznakowanie środków transportu odpadów powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne. W świetle tego przepisu podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów powinien dołożyć należytej staranności przy oznakowaniu pojazdu. Jeśli zaś chodzi o drugi konieczny element, tj. aby "naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć" – to tym bardziej nie ustalono ich wystąpienia. Po pierwsze Skarżący nie wskazuje, co było przyczyną braku tablicy, spekuluje tylko na temat możliwych przyczyn. Po drugie zaś należy zauważyć w ślad za organem, że przed rozpoczęciem przewozu czy po przerwie albo postoju przewoźnik powinien się upewnić, że ma wymagane oznaczenie. Bliżej nieokreślone zniknięcie oznaczenia pojazdu, na które powołuje się Skarżący próbując uzasadnić przesłanki mające uwolnić go od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, nie może wyłączać odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego podczas kontroli jego braku, gdyż nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej, na którą przewoźnik nie miał wpływu a zarazem której nie mógł przewidzieć. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2021 r., II GSK 1189/18, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Skarżącego pytano o przyczynę braku oznaczenia, jego wyjaśnienia nie wskazują na przyczyny spełniające wyżej wymienione przesłanki. Na gruncie tej sprawy nic nie wskazuje na to, aby takie okoliczności wystąpiły, a organowi nie można przypisać zaniedbań dowodowych w tym zakresie. Skarżący nie powołuje się na żadne konkretne zdarzenie, które mogło by doprowadzić do niezawinionej utraty lub zniszczenia oznaczenia pojazdu. Spekulacje co do możliwego działania osób trzecich są niczym niepoparte. Po pierwsze, jak słusznie zauważył organ, Skarżący jechał bardzo krótki odcinek od startu do momentu zatrzymania do kontroli. Z pewnością przed wyruszeniem w drogę kierowca powinien upewnić się, czy ma właściwe oznaczenia, a odcinek na którym mógł je utracić – był niewielki. Jak wynika z niekwestionowanego przez Skarżącego protokołu, wyruszył on z miejscowości [...], a zatrzymano go do kontroli w [...] (portal [...] wskazuje, że miejscowości te dzieli 2 km; nawet biorąc pod uwagę pewną rozległość miejscowości powodującą, że mogło to być nieco więcej niż 2 km, to odcinek drogi był niedługi). Prawdopodobieństwo samoczynnego utracenia tablicy na tak krótkim odcinku jest nieduże. Nie stwierdzono śladów ewentualnej kradzieży czy wandalizmu, czy innego działania osób trzecich. Skarżący nie wskazywał też na to, jak i kiedy podczas tej krótkiej drogi ewentualna ingerencja osób trzecich choćby hipotetycznie mogła mieć miejsce. W tej sytuacji zarzuty procesowe zmierzające do podważenia prawidłowości niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mają podstaw. W prawidłowym postępowaniu organ słusznie doszedł do przekonania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia przedmiotowej kary, określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zatem zarzut naruszenia tego przepisu jest bezpodstawny. 7. W skardze podniesiono też zarzut niewspółmierności kary nałożonej na Skarżącego do popełnionego naruszenia, tj. naruszenia przepisu w art. 189d k.p.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stoi na stanowisku, że dyrektywy wymiaru kary wymienione w tym przepisie, w świetle postanowień art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż kara stanowiąca przedmiot zaskarżenia została Skarżącemu wymierzona na podstawie i na zasadach ustawy o transporcie drogowym. Innymi słowy, zdaniem organu, przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, który reguluje przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, dlatego z mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1-3 k.p.a. jest wyłączona "w tym zakresie", tj. jak należy rozumieć, w zakresie przesłanek wymiaru kary administracyjnej. To, że kara wymierzona Skarżącemu jest administracyjną karą pieniężną w rozumieniu art. 189a k.p.a., zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości. Sąd zgadza się jednak z organem, że przesłanki jej wymiaru (konkretne naruszenia i przyporządkowane im kwoty) zostały sztywno określone w przepisach, które należy uznać za "odrębne". Konkretnie, wynikają one z powołanych przez organ pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego za niezasadny zdaniem Sądu uznać należy zarzut niezastosowania w sprawie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczący kar administracyjnych. Ustawa o transporcie drogowym zawiera przepisy odrębne w zakresie wskazanym w art. 189a § 2 k.p.a., co zgodnie z tym przepisem wyłącza stosowalność przepisów działu IVa k.p.a. do kar pieniężnych nakładanych na podstawie u.t.d. W kontekście podważanej przez Skarżącego kary za brak oznaczenia pojazdu przewożącego odpady, Sąd zauważa, że art. 92a ust. 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają ją w sposób sztywny i organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania (miarkowania) wysokości kary pieniężnej. Pod poz. 4.8. załącznika nr 3 przewidziano "Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach" i za nie określono sztywno karę w wysokości 10.000 zł. Kary pieniężne za dwa popełnione przez Skarżącego naruszenia (brak zaświadczenia 500 zł, poz. 1.12 i brak tablicy 10.000 zł, poz. 4.8 załącznika nr 3) powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego, nie ma widełek ani też nie określono kwoty kary jako maksymalnej ("do"), lecz wskazano konkretne kwoty przyporządkowane do konkretnych naruszeń. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu, miarkowaniu. Nie tyle zatem zostały wymierzone "w górnym pułapie", jak zarzuca Skarżący, lecz zostały wymierzone dokładnie w takiej kwocie, jaka jest sztywno określona w powołanych przez organ pozycjach załącznika do ustawy. Nie ma znaczenia to, czy – jak twierdzi autor skargi – firma Skarżącego dotąd funkcjonowała "bez zarzutu". Organ nie ma podstaw do tego, aby analizować współmierność kary (w ustalonej w przepisie wysokości) do okoliczności sprawy. Zatem, kwestia ta nie podlega kontroli Sądu. Stanowisko, jakie skład orzekający zajmuje w niniejszej sprawie odnośnie do braku możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej przez organ, jest zgodne ze stanowiskiem, jakie zajął wcześniej na gruncie podobnej sprawy tut. Sąd w wyroku z dnia 23 marca 2021 r., II SA/Bd 968/20. 8. Końcowo należy odnotować, że zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d., "Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych." Kara wymierzona Skarżącemu za brak zaświadczenia (500 zł) oraz za brak oznaczenia (tablicy "odpady") łącznie wyniosła 10.500 zł, nie przekroczono zatem górnej granicy określonej w art. 92a ust. 3 u.t.d. Zarazem, nie został przekroczony termin wynikający z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., ponieważ od dnia ujawnienia naruszenia (14 listopada 2019 r.) do dnia wydania decyzji zarówno przez organ pierwszej instancji (12 października 2020 r.), jak i przez organ II instancji (14 grudnia 2020 r.) upłynęło mniej niż 2 lata. 9. Z podanych wyżej powodów skarga, jako nieuzasadniona, podlegała w całości oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.