II SA/Bd 283/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. II SA/Bd 283/15 UZASADNIENIE W dniu 18 lutego 2011 r. spółka F. (skarżąca spółka) zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w T. z wnioskiem o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności do dnia 28 sierpnia 2011 r., określonego w pkt V decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] udzielającej Spółce zezwolenia na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa kujawsko – pomorskiego. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w T., przedłużył o 6 miesięcy termin rozpoczęcia działalności to jest do dnia 28 lutego 2011 r. Organ wskazał, iż nie jest możliwe przychylenie się do żądania strony w całości i przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności zgodnie z wnioskiem spółki tj. do dnia 28 sierpnia 2011 r. ze względu na treść art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Od powyższej decyzji skarżąca spółka w dniu 25 marca 2011 r. złożyła odwołanie, w którym poinformowała, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. organ wydał już decyzję nr [...], w której przedłużył termin na rozpoczęcie działalności do dnia 28 lutego 2011 r. Spółka wskazała, że niedopuszczalne jest ponowne wydanie decyzji w tym samym przedmiocie. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił w całości swoją poprzednią decyzję z dnia [...] marca 2011 r. oraz odmówił skarżącej spółce przedłużenia terminu do dnia 28 sierpnia 2011 r. Organ, rozważając treść art. 234 Ordynacji podatkowej stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 2011 r. jest tożsama z decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., a tym samym jest obciążona wadą kwalifikowaną, skutkująca koniecznością uchylenia decyzji z [...] marca 2011 r. Odnośnie możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności Dyrektor wskazał, że stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych istnieje możliwość wystąpienia przez podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przedmiotowej sprawie spółka skorzystała już raz z prawa przedłużenia terminu na rozpoczęcie działalności, nie jest zatem możliwe kolejne przedłużenie terminu. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. w części odmawiającej Spółce przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności do dnia 28 sierpnia 2011 r. Skargę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił wyrokiem z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 910/11, wskazując, że wniosek z 18 lutego 2011 r. jest drugim wnioskiem w sprawie przedłużenia terminu, który wobec jednoznacznej treści art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczył ponadto, że art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym, nie wymaga notyfikacji, a tym samym unormowania tego nie można uznać za bezskuteczne. Sąd nie znalazł także podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 22, art. 61, art. 7 w związku z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP. Od powyższego wyroku spółka F. wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 roku o sygn. akt II GSK 135/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 28 września 2011 r. o sygn. akt II Sa/Bd 910/11 oraz obie decyzje organu. W uzasadnieniu wskazał, że organy nie dokonały oceny charakteru przepisu art. 48 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w kontekście wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., wydanego w sprawach C-213, C-214 i C-217. Sąd wskazał ponadto, że organ dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, po dokonaniu oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych, winien mieć na uwadze również "okoliczności związane z wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2010 r., mocą której rozpoznając wniosek spółki organ przedłużył termin rozpoczęcia działalności do dnia 28 lutego 2011 r. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej w T., decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], odmówił skarżącej spółce przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności. W uzasadnieniu, po przytoczeniu brzmienia art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie termin rozpoczęcia przez spółkę skarżącą działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych został w pierwotnym zezwoleniu określony na dzień 30 sierpnia 2010 r. i następnie przedłużony do dnia 28 lutego 2011 r. na mocy decyzji organu koncesyjnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. numer [...], zaś będący przedmiotem postępowania wniosek jest prośbą o kolejne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jak podkreślił organ I instancji, z uwagi na jednoznaczną treść art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych niemożliwe jest ponowne przedłużenie takiego terminu. Wskazał ponadto, że ustawodawca posługując się terminem "przedłużenie terminu" zakłada, iż wnioskodawca wystosowuje do organu przedmiotową prośbę przed upływem terminu, którego nie jest w stanie dochować - w rozpatrywanej sprawie na dzień rozpoznania żądania strony termin wynikający z wniosku strony z dnia 18 lutego 2011 r. o przedłużenie do dnia 28 sierpnia 2011 r. zdążył upłynąć. Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane z wyroku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 135/12, organ wyjaśnił, iż przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie zawiera żadnych elementów normatywnych wpływających na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych; że uniemożliwienie ponownego przedłużenia terminu do rozpoczęcia działalności ze skutkiem w postaci wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia w razie nierozpoczęcia tej działalności nie stanowi bariery w obrocie automatami do gier hazardowych i nie wyklucza wystąpienia podmiotu o koncesję lub zezwolenie na podstawie obowiązujących zasad; oraz że przewidziana przez ustawodawcę szansa na przedłużenie terminu ze względu na szczególne okoliczności zaistniałe po stronie wnioskodawcy nie wprowadza względem automatów do gier o niskich wygranych "innych wymagań" w rozumieniu art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. W konkluzji powyższego organ uznał, iż przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego, więc nie podlega procedurze notyfikacji, o której mowa w art. 8 ust. 1 Dyrektywy. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 20 lutego 2014 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie zarzucając jej niezasadne zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w sytuacji gdy powołany przepis stanowi regulację techniczną w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, co w konsekwencji wyklucza jego stosowanie w obliczu braku notyfikacji tego przepisu Komisji Europejskiej. Skarżąca spółka wniosła jednocześnie o stwierdzenie technicznego charakteru art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych oraz wyrażonego przepisami tejże ustawy zakazu wydawania nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Wskazała, że ze względu na techniczny charakter art. 48 ust. 1 przepis ten nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia sytuacji prawnej jednostki; że przedmiotowy przepis miał istotny wpływ na spadek liczby eksploatowanych automatów jako zakazujący zmiany terminu rozpoczęcia działalności, zwłaszcza w kontekście konsekwencji prawnej niedochowania terminu przewidzianej w art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych; oraz że w związku z obowiązującą zasadą nadrzędności prawa unijnego nad prawem krajowym oraz z zasadą skutku bezpośredniego prawa unijnego sądy krajowe mają obowiązek samodzielnego niestosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych, który to obowiązek rozciąga się również na organy niesądowe - w tym organy Służby Celnej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podkreślając, iż w pełni podziela stanowisko wyrażone i zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. Stwierdził, iż organ I instancji powziął rozstrzygnięcie opierając się na wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-21411 i C-217/11 stanowiący, jak podkreślił organ odwoławczy, niepomijalny element porządku prawnego. Wskazał, że organ I instancji odniósł się do kwestii nietechnicznego charakteru przepisu ustawy o grach hazardowych zastosowanych w przedmiotowej sprawie, co przesądziło o sposobie zakończenia postępowania o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w powołanym wyroku, obowiązkiem organu jest ustalenie, czy będące podstawą rozstrzygnięcia przepisy art. 129 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych mogą wpływać, co podkreślił, w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż automatów do gier. Podawszy stosowne dane skonstatował, iż wymienione przepisy nie wpłynęły w sposób istotny na właściwości lub obrót przedmiotowymi urządzeniami, gdyż nie uniemożliwiały właścicielom automatów nabywania tych urządzeń lub ich zbywania do innych państw członkowskich UE. W ocenie organu odwoławczego przepisy art. 129 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie wymagały notyfikacji, gdyż nie mają charakteru przepisów technicznych, stąd obowiązek ich zastosowania w niniejszej sprawie ciążył na organach. Jak podkreślił, ustawa o grach hazardowych jest aktem obowiązującym, wydanym zgodnie z krajową procedurą legislacyjną, nie będącym w kolizji z żadnym bezpośrednim aktem normatywnym stanowionym przez prawo unijne – Trybunał Sprawiedliwości nie orzekł bowiem o jej sprzeczności z prawem unijnym. Na powyższą decyzję, pismem z dnia 22 lipca 2014 r., spółka F., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. zarzucając decyzji niezasadne zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z tym, iż przepis ten stanowi regulację techniczną i jako nienotyfikowany Komisji Europejskiej nie może być stosowany. Skarżąca podniosła, że w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE pojęcie przepisu technicznego ma charakter autonomiczny i nie jest równoznaczne z pojęciem przepisu prawnego jako pojedynczego zapisu w akcie prawnym – wywodząc z angielskiego źródłosłowu wskazała, że "regulacja techniczna" nie musi wcale ograniczać się do pojedynczych zapisów w kwestionowanym akcie prawnym, lecz może obejmować szersze jego fragmenty. W ocenie skarżącej przedmiot poszczególnych spornych przepisów, których dotyczyły pytania prejudycjalne oraz wyrok TSUE jest jednolity i obejmuje akt administracyjny w postaci zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w różnych jego aspektach prawnych: wydania, zmiany i przedłużenia. Skarżąca wskazała na konieczność łącznego analizowania technicznego charakteru przepisów, ponieważ wspólnie tworzą one całościową regulację, która łącznie wpływa na możliwość wykonywania działalności w zakresie automatów niskich wygranych, a poprzez to na możliwość używania samego produktu, jego sprzedaż i właściwości. Zaznaczyła, że pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zastąpionej ustawą o grach hazardowych, brak było ograniczenia w zakresie krotności zmian zezwolenia odnośnie terminu do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych – końcowy termin takich zmian ograniczony był jedynie w sposób naturalny terminem ważności udzielonego na 6 lat zezwolenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. Podniósł ponadto, iż zarówno z treści uzasadnienia wyroku TSUE jak i zakresu przedstawionych Trybunałowi pytań prejudycjalnych wynika, że problem ewentualnego braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych nie dotyczy wszystkich przepisów ustawy, lecz wyłącznie tych z nich, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gier. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy regulującej przedmiotową materię nie było ograniczeń odnośnie terminu rozpoczęcia działalności, organ stwierdził, że ustawa nie regulowała kwestii przedłużania terminu rozpoczęcia działalności; że obligatoryjnym składnikiem było określenie w zezwoleniu nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności; oraz że niepodjęcie działalności w ciągu roku od uzyskania zezwolenia obwarowane było właściwymi sankcjami. W ocenie organu zbyt daleko idącą interpretacją jest ta prezentowana przez skarżącą, iż termin rozpoczęcia działalności mógł zbiegać się z terminem upływu ważności zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływana jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji według powyższych reguł, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej: "u.g.h."). Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 u.g.h. podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności, a termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przed przystąpieniem do analizy prawidłowości zaskarżonej decyzji podtrzymującej decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] odmawiającą przedłużenia terminu do rozpoczęcia działalności przypomnieć należy, iż jest ona następstwem wyroku NSA z 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 135/12, którym to wyrokiem uchylono poprzednie orzeczenie Sądu w tym zakresie jak i obie decyzje organu rozstrzygające wniosek o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności polegającej na urządzaniu gier hazardowych z wykorzystaniem automatu o niskich wygranych. NSA w wydanym orzeczeniu nie zanegował możliwości zastosowania art. 48 ust. 1 u.g.h., jednak zastosowanie w sprawie tego przepisu uzależnił od stwierdzenia ich technicznego lub nietechnicznego charakteru, wskazując na konieczność analizy sprawy w tym zakresie przez rozpoznający sprawę organ. W opinii NSA przedstawione zagadnienia decydujące o możliwości zastosowania w sprawie art. 48 ust. 1 u.g.h. nie były przedmiotem rozważań Sądu I instancji, ani też orzekających w sprawie organów, natomiast ocena czy przepisy te są przepisami technicznymi, i w konsekwencji czy mogły być w tej sprawie zastosowane, zależy od ustalenia rodzaju i zakresu ograniczeń w używaniu automatów, będących konsekwencją ich wejścia w życie. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ administracji dokonując w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, uwzględni wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. wydanym w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ był zatem związany oceną prawną i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym orzeczeniu tego Sądu, zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś według art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd po zapoznaniu się z treścią spornej decyzji stwierdził, iż organy zrealizowały zalecenia wynikające z treści wyroku NSA dokonując analizy właściwych przepisów ustawy o grach hazardowych pod względem oceny, czy są one przepisami technicznymi, bezskutecznymi wobec jednostek z uwagi na brak ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej dokonał oceny charakteru prawnego istotnych w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a to art. 48 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 u.g.h, uwzględniając przy tym wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11. Ocena ta uwzględnia ewentualny wpływ konkretnych wymienionych przepisów ustawy o grach hazardowych na ograniczenia w zakresie używania automatów, na wielkość czy zakres sprzedaży tych automatów. Zdaniem Sądu słusznie organ uznał, że skoro podstawą rozstrzygnięcia jest art. 48 ust. 1 u.g.h., który przewiduje jednokrotne przedłużenie określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności, to wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na fakt, że termin rozpoczęcia tej działalności został już raz przedłużony do dnia 28 lutego 2011 r. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Organ dokonał prawidłowej wykładni art. 48 ust.1 u.g.h. przyjmując, że ponowne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności po dniu 28 lutego 2011 r. jest niedopuszczalne, ponieważ spółka już raz skorzystała ze zmiany terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu. Ta okoliczność jest elementem stanu faktycznego, który musiał być uwzględniony przy rozpatrywaniu wniosku o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącej, przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Ocena, czy sporny przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu przytoczonych powyżej uregulowań prawa europejskiego, poza analizą aktów normatywnych, wymaga także odwołania się do wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych o sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Trybunał w wyroku tym stwierdził, że przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał orzekając o wykładni art. 1 pkt 11 Dyrektywy w kontekście niektórych przepisów przejściowych u.g.h. nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, takich jak "specyfikacje techniczne" (w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (określone art. 1 pkt 11 dyrektywy). Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Zakazy wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami mogą bowiem, według Trybunału, bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami (pkt 35- 36). W kontekście wyroku Trybunału nie sposób uznać, by odmowę przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności na podstawie art. 48 ust. 1 u.g.h. można było zaliczyć do "innych wymagań" określających "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu, jakim jest automat do gier o niskich wygranych. W żaden sposób nie określa on bowiem wymaganych cech automatów do gier o niskich wygranych, gdyż nie odnosi się do nich jako do produktów. Reguluje jedynie kwestię dotyczącą możliwości przedłużania, określonego w koncesji lub zezwoleniu, terminu rozpoczęcia działalności. Słusznie organ celny wskazał, że przepis ten również nie zakazuje oraz nie ogranicza obrotu sprzedaży lub stosowania produktu. Nie można również uznać, że przepis ogranicza obrót automatami do gier o niskich wygranych. Nie zawiera on bowiem żadnych elementów normatywnych wpływających na przedmiotowe właściwości. Ustawodawca formułując treść przepisu wskazał, że podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może jednorazowo wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności, a termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia organowi żadnego wyboru co do podjęcia decyzji w tym zakresie. Wydana uprzednio decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r. wyczerpała już możliwość ponownego ubiegania się o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier o niskich wygranych. Zasadnie więc organ uznał, że art. 48 ust 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, albowiem jest to przepis o charakterze czysto proceduralnym, który nie kwalifikuje się do kategorii przepisów technicznych, gdyż nie zawiera specyfikacji technicznych ani innych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 i 4 dyrektywy). Mógł być więc zastosowany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca je decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.ps.a. o oddaleniu skargi.