II SA/Bd 293/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia F. S. i A. S. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] nakładające na F. S. – inwestora – obowiązek przedłożenia w siedzibie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...], w terminie do dnia [...] grudnia 2014r.: - 3 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej powykonawczej przedmiotowego budynku garażowego, użytkowanego w celach gospodarczych, zawierającej plan zagospodarowania działki, opracowany na aktualnym podkładzie geodezyjnym stanowiącym inwentaryzację geodezyjna powykonawczą opracowana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, - ocenę stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego zawierającej stwierdzenie, iż posadowienie ww. obiektu nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a w przypadku stwierdzenia wystąpienia zagrożenia o dostarczenie ekspertyzy technicznej wskazującej sposób usunięcia występującego zagrożenia. Wnosząc na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. S. wniósł o wstrzymanie jego wykonania wskazując na zbędne koszty wykonania oceny technicznej i inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej legalnego budynku garażowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można mówić o wykonaniu decyzji, czy postanowienia jeżeli nie mają one przedmiotu wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył wstrzymania wykonania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia zażalenia. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, który mógłby podlegać wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1138/13). Skoro zaś zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu nie można wstrzymać jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt II FZ 1578/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na marginesie jedynie należy zauważyć, żeby możliwe było wydanie postanowienia o zastosowaniu ochrony tymczasowej, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństw, o których mowa w powołanym na wstępie przepisie. Tymczasem wnioskodawca, sformułował jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając go w żaden sposób. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.