II SA/Bd 297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008r. sprawy ze skargi M. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego prowadzenie gospodarstwa rolnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Solca Kujawskiego z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 297/08 Uzasadnienie M. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w S. K. z dnia [...]., znak [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego prowadzenie gospodarstwa rolnego we wsi C. gm. S. K. Pismem z dnia [...]. skarżący wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy w S. K. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego prowadzenie gospodarstwa rolnego. Pismem z dnia [...] Burmistrz udzielił odpowiedzi skarżącemu, że zaświadczenia na potrzeby ZUS oraz KRUS potwierdzające prace w gospodarstwie rolnym wydaje Starostwo Powiatowe w B. Organ jednocześnie przesłał wnioskodawcy wzór wniosku o wydanie zaświadczenia o istnieniu gospodarstwa rolnego i wskazał jako właściwy Wydział Geodezji, Kartografii i Nieruchomości. W odpowiedzi na pismo organu skarżący powołał się art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( Dz.U. Nr 54, poz. 310) i poinformował, że zaświadczenie jest jemu niezbędne do obliczenia pracowniczego stażu pracy, a nie do celów emerytalnych. Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy w S K orzekł o odmowie wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 Kpa oraz art. 217§ 2 Kpa, argumentując stanowisko tym, iż nie dysponuje dokumentami mogącymi bezspornie ten stan potwierdzić. W zażaleniu na postanowienie skarżący oświadczył, że od [...]. jest właścicielem gospodarstwa rolnego we wsi C. gm. S. K., a od [...] podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym .Na poparcie stanowiska skarżący załączył kopie pierwszych decyzji potwierdzających ponoszenie przez niego podatku rolnego. Dalej w zażaleniu skarżący powołał się na art. 306 ustawy Ordynacja podatkowa. Uważa, że fakt posiadania przez niego gospodarstwa wynika z prowadzonej ewidencji gospodarstw do celów podatkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w S. K. W uzasadnieniu Kolegium potwierdziło stanowisko organu I instancji, że z prowadzonego przez ten organ rejestru podatku rolnego nie wynika fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego przez podatnika. Zdaniem organu II instancji do wydania zaświadczenia w żądanym przez skarżącego zakresie właściwy jest Starosta B. Przedmiotem sprawy jest bowiem potwierdzenie faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego przez Starostę Powiatu B rejestru publicznego ewidencji gruntów i budynków na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000r. Nr 100 poz. 1086). W skardze do Sądu skarżący podtrzymał stanowisko, że żądne zaświadczenie jest niezbędne do właściwego naliczenia nagrody jubileuszowej. Wyjaśnił, że w latach [...] – [...] prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek i okres ten nie jest zgodnie z przepisami prawa zaliczany do stażu pracy. Zaliczeniu podlega okres od 1995r. od kiedy jest właścicielem gospodarstwa rolnego. Zaświadczenia na podstawie art. 3 ust. 1 zażądał jego pracodawca. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonych aktów organów administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Skarżący domaga się od organu wydania zaświadczenia stwierdzającego, okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego w celu przedłożenia w zakładzie pracy na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( DZ.U. Nr 54, poz. 310). W zażaleniu wniesionym na postanowienie organu I instancji skarżący wyjaśnił, że fakt posiadania przez niego gospodarstwa rolnego wynika z prowadzonej ewidencji gospodarstw do celów podatkowych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U z 2006 Nr 136, poz. 969 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W art. 3 ustawa o podatku rolnym określa krąg osób będących podatnikami podatku rolnego (m.in. przepis wymienia właścicieli, posiadaczy, użytkowników, dzierżawców). W świetle ww. przepisów a contrario podatnikami podatku rolnego mogą być zarówno te osoby, które są właścicielami, ale również ci, którzy prowadzą działalność rolniczą. Ustawa o podatku rolnym w art. 6a ust. 4a stanowi, że organem podatkowym właściwym w sprawach podatku rolnego jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Skarżący domaga się od organu podatkowego poświadczenia okresów pracy w gospodarstwie rolnym jako podatnik podatku rolnego w związku z posiadaniem gruntów sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych zajętych na prowadzenie działalności rolniczej. W świetle przepisów prawa fakty, których potwierdzenia w zaświadczeniu żąda skarżący może zaświadczyć burmistrz jako organ podatkowy w sprawach podatku rolnego. Ma rację organ, że w ewidencji gruntów i budynków znajdują się dane o właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami (art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Skarżący jednak nie domaga się od organu wydania zaświadczenia o istnieniu gospodarstwa rolnego na podstawie ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o ustawę z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz.2027 ze zm.). Ewidencja gruntów nie określa bowiem osób prowadzących działalność rolniczą. Starosta nie jest organem, który mógłby zaświadczyć okresy pracy w gospodarstwie rolnym, a więc prowadzenie działalności rolniczej, podlegającej opodatkowaniu podatkiem rolnym, mimo iż do zadań starosty należy w szczególności zgodnie z art. 7d, pkt 1 prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz dysponowanie środkami powiatowego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym. Świadczenie, o którym jest mowa w art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, wydawane jest na wniosek zainteresowanej osoby ( ust. 1). Powyższy przepis wprost określa obowiązek wydania zaświadczenia przez właściwy urząd gminy. Urząd gminy jest aparatem pomocniczym organu wykonawczego (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) – przepisy art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm.) stanowią bowiem, że wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy, a organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia. Przepis nie nakłada obowiązku wydania zaświadczenia przez właściwe starostwo powiatowe, którego kierownikiem jest starosta (art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001, Nr 142, poz.1592 ze zm.). Oznacza to, że już z samej treści art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, zaświadczanie wydawane jest na wniosek zainteresowanej osoby. Organem właściwym do jego wydania jest burmistrz, a nie starosta. W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego skarżący jest osobą, która posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów. Zaświadczenie ma posłużyć jemu do obliczenia stażu pracy w związku z ubieganiem się o nagrodę jubileuszową. Zgodnie z art. 217 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W § 2 powyższego przepisu określono, że zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżący ubiega się o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217§ 2 pkt 2 kpa, gdyż wykazał swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów (nagroda jubileuszowa). Zgodnie z art. 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Nadto § 2 dopuszcza, aby organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, przeprowadził w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Skarżący wyraźnie doprecyzował organowi w pismach procesowych, o jakie potwierdzenie faktów chodzi (potwierdzenie pracy w gospodarstwie rolnym) i wskazał ewidencje i dane znajdujące się w posiadaniu tego organu (ewidencje podatkowe oraz załączone decyzje o podatku rolnym). Z uwagi na powyższy stan prawny i faktyczny odmowa wydania zaświadczenia wydanego na podstawie ewidencji podatkowych przez organ podatkowy jest nieuzasadniona. Burmistrz nie posiada ewidencji gruntów i budynków. Powinien natomiast wypowiedzieć się jako organ podatkowy w zakresie podatku rolnego (ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników - Dz.U. z 2004, Nr 269, poz.2681 oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie trybu składania zgłoszeń identyfikacyjnych oraz aktualizacyjnych przez podatników podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości (Dz.U. z 1999, Nr 111, poz.1291). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ rozważy, że do spraw podatkowych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005, Nr 8, poz.60 ). Cały dział VIII A reguluje wydawanie zaświadczeń. Przepisy te dopuszczają również przeprowadzenie w niezbędnym zakresie postępowania. Z uwagi na powyższe, organ podatkowy jakim jest Burmistrz w S. K. ponownie rozpozna wniosek o wydanie zaświadczenia, ale w oparciu o dokumenty, którymi dysponuje w zakresie podatku rolnego. Wyłączenie przepisów Kpa w sprawach podatkowych wynika z art. 3 1 pkt 2 Kpa. Przepis ten stanowi, iż przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062 oraz z 2000 r. Nr 94, poz. 1037), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Dział VIII A Ordynacji podatkowej nie został wyłączony. Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 152 oraz art. 200 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.