II SA/Bd 316/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi P. P., K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. oddala skargę K. P., 2. odrzuca skargę P. P. II SA/Bd 316/11 Uzasadnienie Prezydent T. dnia [...] na podstawie art. 11c, art. 11i, art. 11f ust. 1-3, art. 12 ust. 4 pkt 2, art. 16, art. 23 oraz art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 z zm.) w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w T. wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "Przebudowa i rozbudowa ulicy P. w T.- na odcinku od ul. C. do ul. G." Wojewoda [...] decyzją z [...] - [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 11 g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. po rozpoznaniu odwołania P. P. od tej decyzji utrzymał ją w mocy, stwierdzając że dokonując analizy dokumentów nie stwierdził naruszenia prawa oraz obowiązujących procedur i uznał, że przedmiotowa decyzja została wydana zgodnie z przepisami. Składając skargę P. P. wyjaśnił, że składa ją jako pełnomocnik swojej matki – K. P. i w swoim własnym imieniu. Zarzucił naruszenie "w szerokim zakresie płaszczyzny prawa administracyjnego" oraz zasady proceduralne "w zakresie braku dążenia do wymogu prawdy obiektywnej." Odpowiadając na skargę organ podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 1 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie Kpa) i przepisami ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz 1194 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wykazało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak podstaw do wzruszenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Bezsporne w sprawie jest, iż zaskarżona decyzja Wojewody Kujawsko - Pomorskiego oraz decyzja z dnia 9 czerwca 2010 r. Prezydenta Miasta Torunia została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Powyższa ustawa zgodnie z brzmieniem jej art. 1 ust. 1 określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 mara 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 , Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381 oraz z 2008 r., Nr 54, poz. 326), a także organy właściwe w tych sprawach. Stosownie do przepisu art. 11a tej ustawy w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych na wniosek właściwego zarządcy drogi, po spełnieniu wymogów określonych treścią przepisu art. 11b ust. 1 oraz prawidłowo złożonego wniosku zgodnie z art. 11d ww. ustawy. Z akt sprawy wynika, że złożony w niniejszej sprawie wniosek inwestora - Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...] zawiera wszystkie wymagane treścią przepisów art. 11 b oraz 11d pkt 1 załączniki. Do wniosku dołączono, bowiem jak wynika z akt: 1. uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] w sprawie opinii do przedmiotowego wniosku, 2. pozytywną opinię Prezydenta Miasta T. z dnia [...], znak [...],[...], w sprawie planowanej inwestycji drogowej. 3. mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi 4. analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, 5. mapę zawierającą projekty podziału nieruchomości, 6. określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, 7. projekt budowlany do którego dołączono kopię decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak [...],[...], bez klauzuli ostateczności, 8. pozytywną opinię Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. z dnia [...], znak [...], Z akt sprawy wynika także, że w dniu [...] Prezydent Miasta T. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa i rozbudowa ulicy P. w T. - na odcinku od ul. C. do ul. G. - nr: działki [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb [...] działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] - obręb [...]. Tego samego też dnia, tj. [...] Prezydent Miasta T. obwieścił o wszczęciu przedmiotowego postępowania (obwieszczenie w BIP, na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w T. od [...] do [...] i od [...] do [...]), spełniając tym samym dyspozycję przepisów art. 11 d pkt 5 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Chybione są więc i oczywiście bezzasadne wszystkie zarzuty skarżącego o "wyjątkowej skrytości i utajnienia bez zasadnego najmniejszego rzeczywistego powiadomienia zainteresowanych stron". W aktach sprawy znajdują się także wydane jeszcze przed wydaniem decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją inne niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy dokumenty takie jak: decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak [...],[...]oraz pozytywna opinia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. z dnia [...] znak: [...], co czyni bezprzedmiotowym zarzuty skarżącego i w tym zakresie. Analiza akt sprawy wskazuje także, że w związku z zarzutem skarżącego zawartym w odwołaniu (a następnie powtórzonym w skardze) dotyczącym rzekomych problemów wynikających wg skarżącego z organizacji ruchu drogowego lokalnego układu urbanistycznego i ochrony środowiska naturalnego, organ odwoławczy zażądał dodatkowego wyjaśnienia od Wydziału Gospodarki Komunalnej, Wydziału środowiska i Zieleni Urzędu Miejskiego w T. oraz Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w T., realizując tym samym dyspozycję art. 7, 75 i 77 Kpa. Rozważając pozostałe zarzuty skarżącego należy zwrócić uwagę, że planowana inwestycja drogowa była konsultowana z Miejską Pracownią Urbanistyczną w T., która w piśmie z dnia [...] znak [...] stwierdziła, że projekt został sporządzony zgodnie z obwiązującymi przepisami i uzgodnieniami z właściwymi służbami ochrony konserwatorskiej w zakresie ochrony historycznego przebiegu ulicy P. Ochrona polega m.in. na "utrzymaniu i uczytelnieniu jej przebiegu z dopuszczeniem korekt wynikających z wymagań technicznych i funkcjonalnych." Podkreślić też należy, że stosownie do przepisów art. 11 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowych nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem chybione są także zarzuty pod adresem organu, że nie rozstrzygał zarzutów dotyczących błędów planistycznych. Zgodnie z art. 11 b ust. 1 i 3 oraz art. 11 d ust. 1 pkt 8 ppkt f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do wniosku należy załączyć opinie zarządu województwa i prezydenta miasta oraz wojewódzkiego konserwatora zabytków. Te wymogi jak już powyżej wskazano zostały w całości spełnione. W świetle tych dokumentów a w szczególności opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. z [...] chybione i pozbawione podstawy prawnej są zarzuty skarżącego, iż zamierzona budowa drogi spowoduje naruszenia praw ochrony dziedzictwa kulturowego poprzez zniszczenie "unikatowej drogi fortecznej" byłej twierdzy T., a w świetle decyzji z [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...]., że brak należytej ochrony gleb o wysokim stopniu bonitacji. Reasumując należy stwierdzić, że wobec braku naruszenia obwiązującego prawa, mając na uwadze przywołaną powyżej treść przepisu art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 151 tej ustawy skargę K. P. reprezentowanej w postępowaniu sądowym przez syna P. P. należało oddalić. Ww. P. P. nie wykazał natomiast swojego interesu prawnego. Wskazane przez skarżącego na rozprawie uzasadnienie jego interesu prawnego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że jest to wyłącznie interes faktyczny, a nie interes prawny pozwalający po myśli przepisu art. 50 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. na wniesienie skargi. To zaś nakazywało po myśli przepisu art. 50 § 1 na 58 § 1 tej ustawy odrzucenie jego skargi.