II SA/Bd 32/08

Dnia 6 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 6 maja 2008 roku sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] – Naczelnik Wydziału Promocji Zdrowia i Polityki Społecznej, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.), art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64. poz. 593, z późn. zm.) i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił J. A. wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ administracji wskazał, że w dniu 29 marca 2007 r. wpłynął do Urzędu Miasta Włocławek wniosek J. A. o przyznanie prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powołując się na art. 54 cyt. ustawy, organ zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, jako organu uprawnionego, o dokonanie niezbędnych czynności, jednak J. A. nie wyraziła zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a wszelkie próby porozumienia się w tej kwestii nie przyniosły rezultatu. W odwołaniu od powyższej decyzji J. A. wyraziła swoje niezadowolenie z treści zapadłego rozstrzygnięcia, wykazując dostrzeżone przez siebie jej uchybienia, których weryfikacja winna skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] w związku z wniesionym odwołaniem wydało postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podniósł, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego, 14 - dniowego terminu, ponieważ decyzja z dnia [...] r. została doręczona J. A. w dniu [...] r., a odwołanie z dnia [...] r. zostało wniesione osobiście do siedziby organu I instancji w dniu [...] r., przy czym data doręczenia decyzji organu I instancji została ustalona na podstawie art. 44 § 4 K.p.a., wobec niemożliwości doręczenia osobistego pomimo powtórnego awizowania przesyłki w właściwym miejscowo urzędzie pocztowym. W związku z tym, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] r., a odwołująca nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobniła, że wniesienie odwołania po terminie nastąpiło bez jej winy, stosownie do przepisu art. 58 § K.p.a., organ o wniesieniu środka zaskarżenia z uchybieniem ustawowego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. A. zakwestionowała prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ II instancji, na podstawie których stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej środek zaskarżenia od decyzji z dnia [...] r. wniesiony został w ustawowym terminie, a wszelkie ustalenia Kolegium w tym przedmiocie są obarczone błędami. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż podejmując rozstrzygnięcie dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organu administracji w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w związku z czym wszelkie zarzuty i wnioski wykraczające poza wyznaczony zakres rozpoznania sprawy, pozostają bezskuteczne. Stosownie do regulacji zawartej w przepisie art.129 § 1 i 2 K.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej (wniesienia odwołania) jest zatem zachowanie ustawowego terminu. Jest to termin zawity i nie może być przez stronę przekroczony. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że decyzja z dnia [...] r. została doręczona J. A. w dniu [...] r., a odwołanie z dnia [...] r. zostało wniesione osobiście do siedziby organu I instancji w dniu [...] r., przy czym data doręczenia decyzji organu I instancji została ustalona na podstawie art. 44 § 4 K.p.a., wobec niemożliwości doręczenia osobistego, pomimo powtórnego awizowania przesyłki w właściwym miejscowo urzędzie pocztowym. Zgodnie bowiem z art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p,a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). Zachowanie przedstawionej procedury potwierdza dowód w postaci załączonej do akt koperty zawierającej zaskarżoną decyzję z dnia [...] r., na której widnieją stemple pocztowe operatora publicznego - placówek nadawczych i odbiorczych, wskazujące, że pismo awizowano w dniach : [...]r. Mając na uwadze okoliczność, że decyzja z dnia [...] r. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania, przy czym termin do jego wniesienia upłynął w dniu [...] r., a odwołująca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobniła, że wniesienie odwołania po terminie nastąpiło bez jej winy stosownie do przepisu art. 58 § K.p.a., organ słusznie orzekł o wniesieniu środka zaskarżenia z uchybieniem ustawowego terminu. Późniejsze zapoznanie się z treścią zaskarżonej decyzji nie otwiera na nowo terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy dokonana przez organ odwoławczy ocena, prowadząca do uznania, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu jest zgodna z prawem. Nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku te argumenty strony skarżącej dotyczące błędnego ustalenia przez organ odwoławczy terminów doręczenia decyzji czy też wniesienia odwołania, ponieważ nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, w związku z czym nie mogą implikować odmiennej oceny wiarygodności zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.