II SA/Bd 33/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2007r. sprawy ze skargi Ł. G. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] wydanym w dniu [...] 2006., Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., działając na podstawie ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2004 r., Nr 151, poz. 1595) uznała poborowego Ł. G. za zdolnego do czynnej służby wojskowej - kategoria zdolności A. W uzasadnieniu organ, powołując się na załącznik Nr 2 cyt. wyżej rozporządzenia, stanowiący "Wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami Państwa", stwierdził u poborowego prawostronną skoliozę kręgosłupa lędźwiowego z rotacją trzonów wzdłuż osi długiej kręgosłupa z okresowym zespołem bólowym (§ 34 p. 1 / § 62 p. 1) przyjmując ostatecznie, iż poborowy jest zdolny do służby wojskowej, a zdolność tę zaliczyć należy do kat. A w grupie I zdolności do czynnej służby wojskowej, pomimo stwierdzonego schorzenia, ponieważ, jak wskazano, nie upośledza ono w sposób istotny sprawności ustroju. Rozstrzygnięcie powyższe zostało przez Ł. G. zakwestionowane poprzez złożenie odwołania, w którym stwierdził, że nie zgadza się z określoną dla niego w zaskarżonym orzeczeniu kategorią zdrowia "A" i z jego uzasadnieniem. Wskazał, że przyjęta klasyfikacja schorzenia jest stwierdzeniem czysto subiektywnym wobec zapisów zawartych m.in. w karcie opisowej wydanej przez Szpital Specjalistyczny [...], według których zaleca się jemu higieniczny tryb życia, okresową kontrolę lekarską i zabiegi rehabilitacyjne. Odwołujący powołał się też na treść zaświadczenia lekarskiego z 20 października 2006 r. wskazującego na konieczność systematycznego leczenia farmakologicznego i rehabilitacji, unikania ciężkiej pracy fizycznej i podnoszenia ciężarów powyżej 5 kg. Ponadto zdaniem odwołującego, stan jego zdrowia nie spełnia wymogów, wydanego na podstawie art. 23715 § 1 Kodeksu pracy (podnosząc, że jego przestrzeganie, obejmuje również jednostki organizacyjne MON) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych (Dz. U. Nr 26, poz. 313). Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z [...] 2006 r., nr [...] , powołując się na art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją odwołania stwierdzając, że dane zawarte w zaświadczeniu wystawionym przez specjalistę kardiologii z dnia [...] 2006 r. nie znajdują potwierdzenia w wynikach badań wykonanych przez specjalistów z zakresu ortopedii i neurologii. Specjaliści stwierdzili u skarżącego: skoliozę odcinka piersiowo - lędźwiowego, bez innych zmian patologicznych, brak objawów ogniskowego uszkodzenia układu nerwowego, objawy rozciągowe ujemne i uznali, że badanie Rtg nie wykazało cech dyskopatii. W ocenie organu odwoławczego, wyniki przeprowadzonych badań specjalistycznych, a także przedstawiona dokumentacja medyczna z dotychczasowego leczenia, nie dają podstaw do zmiany zaskarżonego w odwołaniu orzeczenia o stanie zdrowia poborowego i jego zdolności do czynnej służby wojskowej, w związku z czym orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażone zostało przede wszystkim niezadowolenie z zapadłych w sprawie rozstrzygnięć określających stopień zdolności Ł. G. do czynnej służby wojskowej. Argumentując swoje stanowisko, skarżący przywołał zarzuty zawarte w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji wraz z ich uzasadnieniem, stwierdzając przy tym, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. podtrzymała orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej bez przeprowadzania "jakichkolwiek badań dodatkowych", pomijając przez to wątpliwości skarżącego co do jego zdolności do służby wojskowej w kontekście konieczności przestrzegania przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Ponadto skarżący załączył zaświadczenie specjalisty neurologa z 27 listopada 2006 r., który jego zdaniem potwierdził opinię specjalisty kardiologa z 20 października 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W szczególności potwierdzona została prawidłowość zakwalifikowania skarżącego w zakresie przydzielenia do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej oraz wskazano, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie poprzedzone zostało analizą posiadanej dokumentacji medycznej oraz wysłuchaniem uwag i wyjaśnień poborowego odnośnie jego aktualnego stanu zdrowia, z ukierunkowaniem na wyjaśnienie istnienia i nasilenia schorzeń opisywanych w dokumentacji z leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą zdolności do czynnej służby wojskowej, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zakres właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który w § 2 stanowi, iż Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że rozpatrując skargę na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej Sąd bada prawidłowość postępowania administracyjnego poprzedzającego określenie stanu zdrowia poborowego, w szczególności czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie i badaniach, a następnie czy dokonana przez odpowiednią wojskową komisję lekarską, ocena zdolności poborowego do służby wojskowej jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do poddania merytorycznej ocenie rozpoznania dokonanego przez uprawnionych lekarzy, jak i kwalifikacji badanego do określonej jednostki wykazu chorób i ułomności. Zasady określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określone zostały w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. Zgodnie z treścią § 14 tego rozporządzenia, orzeczenia o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii zdolności do służby wojskowej wydają właściwe wojskowe komisje lekarskie na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby – także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza niezawodowego i mogą mieć znaczenie dla ustalenia zdolności do służby wojskowej. Przedstawiona w ten sposób charakterystyka postępowania w przedmiocie określenia zdolności do czynnej służby wojskowej przed wojskowymi komisjami lekarskimi podlega reżimowi prawnemu określonemu przez Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), który ujednolica wymagania dotyczące prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem administracji publicznej, celem którego jest wydanie opartej na przepisach prawa decyzji administracyjnej. Jednym z takich wymogów, statuowanym przez zasadę ogólną Kodeksu postępowania administracyjnego – zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto zgodnie z przepisem art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Emanacją zaś prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przeprowadzonemu w niniejszej sprawie postępowaniu nie można zarzucić naruszenia art. 77 K.p.a. przez nie zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go, bowiem analiza akt sprawy, w szczególności zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza tego zarzutu. Dokonane ustalenia stanu faktycznego, w zakresie stanu zdrowia skarżącego, oparte zostały na materiale dowodowym w wyczerpujący sposób dokumentującym istnienie i nasilenie schorzeń skarżącego w kontekście określenia zdolności do służby wojskowej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględniało też przedstawioną przez skarżącego dokumentację medyczną, ponieważ organ odwoławczy wyraźnie stwierdził, że przeprowadzone badanie RTG kręgosłupa, badanie neurologiczne i badanie ortopedyczne nie wykazały obecności dyskopatii L5/S1 opisywanej w przedłożonej przez poborowego karcie informacyjnej leczenia szpitalnego w Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Specjalistycznego im. [...], stwierdzając jedynie niewielkie zaburzenia osi kręgosłupa, co także było opisywane w przedłożonej dokumentacji z leczenia. Znajdujące się w dokumentacji medycznej zaświadczenie z dnia 20 października 2006 r. zawiera informację o leczeniu poborowego z powodu objawowej dyskopatii lędźwiowej, jednak jego treść jest bardzo okrojona wobec braku opisu objawów stwierdzonego zespołu bólowego. Jednocześnie należy mieć na uwadze okoliczność, że zaświadczenie to pochodzi od specjalisty - kardiologa, zajmującego się co do zasady inną dziedziną nauk medycznych aniżeli właściwe dla schorzeń skarżącego. Podobnie też należy odnieść się do kwestii wyników badania moczu, które nie wykazało istnienia białkomoczu, wskazanego jako objaw incydentalny w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego w oddziale chorób wewnętrznych bez stwierdzenia innymi badaniami patologii układu moczowego. Zarówno wcześniejsza hospitalizacja - w Oddziale Chirurgii jak i ostatnia - w Oddziale Chorób Wewnętrznych oraz wyniki badania moczu zleconego przez TWKL nie wskazują, że istnieją aktualnie podstawy do rozpoznania schorzenia układu moczowego. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, odnoszący się do braku przeprowadzenia dodatkowych badań przez organ odwoławczy. Jakkolwiek przeniesienie postępowania administracyjnego na skutek odwołania do organu wyższego stopnia, powoduje z mocy prawa konieczność ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy objętej zaskarżeniem co do istoty, zwrócić jednak należy uwagę, że to organ odwoławczy, jako dysponent prowadzonego postępowania decyduje o ewentualnym uzupełnieniu przeprowadzonego w I instancji postępowania dowodowego, jednak tylko w niezbędnym zakresie i tylko w przypadku gdy nie spowoduje to konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W niniejszej sprawie organ administracji słusznie uznał kompletność zebranego materiału dowodowego na potrzeby wydania rozstrzygnięcia. Wskazać też należy, że skarżący na etapie postępowania odwoławczego nie wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów ani też nie przedłożył takich dowodów leczenia, z których wynikała by konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań specjalistycznych. Należy podkreślić, że zgodnie z przepisem § 23 ust. 2 rozporządzenia MON z 25 czerwca 2004 r. (cytowanego na wstępie), wojskowa komisja lekarska rozpatrując odwołanie orzeka głównie na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie, badanie specjalistyczne czy też skierować na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska dysponując w niniejszej sprawie dokumentami leczenia przedłożonymi przez skarżącego oraz wynikami badań przeprowadzonych przez lekarzy specjalistów z tych dziedzin medycyny, które odpowiadają wszystkim zgłoszonym przez skarżącego dolegliwością, nie miała w ocenie Sądu powodów przeprowadzenia ponownych badań skarżącego. Nie może też odnieść zamierzonego skutku załączenie do skargi zaświadczenia lekarskiego wystawionego po wydaniu decyzji przez organ II instancji ([...] 2006 r.). Zwłaszcza nie może wpłynąć ono na ocenę legalności zaskarżonego orzeczenia, gdyż Sąd ocenia to orzeczenie według stanu prawnego i faktycznego w dacie jego wydania – to jest na dzień [...] 2006 r. Trzeba mieć bowiem na uwadze to, że organ II instancji wydając swoje orzeczenie w dniu [...] 2006 r. nie znał treści tego zaświadczenia i nie mógł wziąć jego pod uwagę oceniając zdolność skarżącego do czynnej służby wojskowej. Mając powyższe na uwadze, uznając że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.