II SA/Bd 344/09

Dnia 18 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 roku sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA /Bd 344/09 UZASADNIENIE Decyzją z [...] nr [...] Prezydent Miasta W., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z wniosku A. K. o wymeldowaniu E. K. T. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego we W. przy ul. S. Powyższa decyzja zapadła w ustaleniu następującego stanu faktycznego. Przed Prezydentem Miasta W. w 2006r. toczyło się już postępowanie administracyjne z wniosku A. K. w sprawie wymeldowania E. T. z przedmiotowego lokalu. Wówczas to ustalono, iż nie nastąpiło trwałe i całkowite opuszczenie przedmiotowego lokalu przez stronę i decyzją z dnia [...] odmówiono wymeldowania E. T. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego we W. przy ul. S W dniu 11 czerwca 2008 r. A. K. - współwłaścicielka nieruchomości położonej we W. przy ul. S. - wniosła ponownie o wymeldowanie E. T. z pobytu stałego z lokalu nr [..] tej nieruchomości. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że od 24 kwietnia 2007 r. E. T. przebywa poza granicami kraju i fakt ten zgłosiła odpowiedniemu organowi meldunkowemu. Ustosunkowując się do podnoszonej przez stronę okoliczności utrudniania jej swobodnego wejścia na teren nieruchomości przez wnioskodawczynię A. K. Prezydent W. stwierdził, że E. T. nie podjęła żadnych kroków prawnych w celu przywrócenia naruszonego posiadania pomimo, że od wyjazdu do Irlandii przez pięć dni była w kraju. Oceniając zeznania świadków złożone w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, że wskazują one jednoznacznie na fakt nie zamieszkiwania pod adresem stałego zameldowania przez E. T. jeszcze przed jej wyjazdem z kraju. Tym samym mieszkanie przy ul. S. we W. nie stanowi centrum życiowego strony, co z kolei uzasadnia usunięcie z systemu ewidencji ludności informacji o jej zameldowaniu. Z odwołaniem od powyższej decyzji wystąpiła E. T. podnosząc, że Prezydent Miasta W. naruszył przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez uznanie, że odwołująca dobrowolnie, całkowicie i na trwałe opuściła lokal przy ul. S. Opuszczenie lokalu przez E. T. nastąpiło bowiem w celu świadczenia w Irlandii dorywczej i tymczasowej pracy zarobkowej, a po powrocie do kraju zamierza ona mieszkać w lokalu przy ul. S. Odwołująca się wskazała również, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji próbowała również wejść do mieszkania podczas pobytu w Polsce, jednak bezskutecznie z powodu bezprawnych działań współwłaścicielki nieruchomości A. K. Dowodzą tego przede wszystkim pisma kierowane do Komendy Miejskiej Policji we W., Dzielnicowego oraz do Prokuratury Rejonowej we W. sygnalizujące możliwość popełnienia przestępstwa przez współwłaścicielkę lokalu A. K., E. T. wywodziła również, że jedynie na czas remontu lokalu przeniosła się do swoich rodziców na ul. S. Dowodem na to, że w mieszkaniu trwał remont jest pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru W. z dnia 22 września 2006 roku skierowane do A. K., a będące odpowiedzią na jej donos, dotyczące przestrzegania przez D. i M. T. przepisów prawa budowlanego. W ocenie odwołującej się organ I instancji wadliwie ustalił, że przez rok lub dwa przed wyjazdem do Irlandii mieszkała ona u rodziców, albowiem stan faktyczny obejmujący ten okres został ustalony przez organ już w 2006 roku dla potrzeb toczącego się wówczas postępowania administracyjnego o wymeldowanie. Uznano wówczas, że brak jest przesłanek do wymeldowania E. T. z przedmiotowego lokalu gdyż w nim mieszka, korzysta z mediów i jest widywana zarówno przez wnioskującą, jaki i listonosza. Z tego względu zeznanie K. T., iż siostra mieszkała u rodziców rok lub dwa przed wyjazdem nie znajduje pokrycia w ustaleniach dokonanych przez organ w poprzednim postępowaniu i wynikało z niezrozumienia sensu pytania przez świadka. E. T. wywodziła również, że o jej woli powrotu do spornego lokalu świadczy choćby fakt doglądania mieszkania przez jej rodziców oraz pozostawienie w nim przedmów osobistego użytku. Powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24.11.2006 roku IVSA/Wa 677/06, E. T. podniosła, że aby więc wykazać przesłanki dla wymeldowania należy poza faktem nieprzebywania w lokalu udowodnić również zamiar opuszczenia lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich z nim związków, gdy tymczasem odwołującej w żadnym razie nie udowodniono takiego zamiaru ani woli opuszczenia lokalu. Decyzją z dnia [....] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że wymeldowanie E. T. z adresu pobytu stałego we W. przy ul. S. nastąpiło zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie to zostało oparte na dowodach zebranych przez organ I instancji, a także na dowodach zebranych w postępowaniu odwoławczym. Przesłuchany przez organ II instancji J. A. zeznał, że 2 lub 3 razy w tygodniu bywa na terenie posesji, w której mieści się przedmiotowy lokal i według jego wiedzy E. T. nie przebywa pod adresem stałego zameldowania od około 3 lat. Świadkowie L. H., J. S., M. K. oraz M. Z. zeznali zgodnie, że często bywali w przedmiotowym lokalu u E. T. przed jej wyjazdem za granicę, że był on urządzony. W ocenie Wojewody [...] zeznania te są sprzeczne z oświadczeniem M. T., który przed organem I instancji zeznał, że w okresie przed wyjazdem za granicę, a po zakończeniu pierwszego w tej sprawie postępowania E. T. nie mieszkała w przedmiotowym lokalu z uwagi na odbywający się tam remont. Jako mało wiarygodne organ II instancji ocenił oświadczenie K. T. przesłane do sprawy w postępowaniu odwoławczym, w którym odwołała ona swoje wcześniejsze zeznania uznając, że sens tych wyjaśnień przeczy podnoszonej dwukrotnie przez stronę odwołującą tezie o trwającym remoncie. Wobec rozbieżności w zeznaniach świadków, kwestie związane z przesłanką dobrowolności opuszczenia lokalu organ II instancji rozstrzygnął przede wszystkim na przesłance obiektywnej tj. opinii policji oraz na tych zeznaniach świadków, które były spójne. W ocenie Wojewody przed organem I instancji udowodniono, że E. T. nie zamieszkiwała pod adresem pobytu stałego bezpośrednio przed swoim wyjazdem za granicę. Tak bowiem zeznali dwaj świadkowie przesłuchani w sprawie. Również z opinii policji nie wynikają żadne okoliczności świadczące o przymusowym charakterze opuszczenia lokalu przez E. T. Zdaniem organu II instancji materiał dowodowy zaprezentowany przez stronę odwołującą w postępowaniu odwoławczym jest niespójny w kwestii kluczowej dla sprawy t.j. co do rozpoczęcia remontu mieszkania przed wyjazdem strony za granicę, a tym samym w kwestii zamieszkiwania E. T. w przedmiotowym lokalu. W tej sytuacji jako wartościowy i rozstrzygający dowód w sprawie organ II instancji przyjął informację Komendy Miejskiej Policji i uznał, że skoro E. T. nie podjęła kroków prawnych w celu pozostania w miejscu stałego zameldowania lub powrotu do niego, to opuszczenie lokalu należy traktować jako dobrowolne. W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy I i II instancji wykazało, że strona opuściła dobrowolnie miejsce stałego pobytu i że powodem opuszczenia lokalu nie był wyjazd do pracy za granicą. Organ odwoławczy pominął kwestie związane z własnością mieszkania i podziałem majątku stron uznając, że w obecnym stanie prawnym nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. E. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na tę decyzję i zarzuciła jej naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez: -przyjęcie, że skarżąca w sposób dobrowolny, trwały i całkowity opuściła przedmiotowy lokal mieszkalny z czym łączył się zamiar stałego związania się z innym miejscem zamieszkania i urządzenie w nim nowego centrum życiowego, - ograniczenie postępowania do ustalenia miejsca zamieszkania skarżącej w okresie od 18 października 2006 roku do 23 kwietnia 2007 roku pomimo złożenia wniosku o wymeldowanie w 2008 roku i orzekania przez organ odwoławczy już 2009 roku - błędne ustalenie na podstawie stanowiska policji, że skarżąca nie podejmowała kroków prawnych mających na celu pozostanie w miejscu stałego zamieszkania lub powrót do niego, w obliczu przedstawionych przez skarżącą dowodów w postaci licznych zgłoszeń do Komendy Miejskiej Policji we W. - naruszenie art. 104 § 2 kpa poprzez nierozpatrzenie sprawy co do istoty, co przejawia ograniczeniu rozpoznania sprawy do okresu od 18 października 2006 do 23 kwietnia roku, -naruszenie art. 7, 77 § l i 107 kpa poprzez nierozważnie w sposób prawidłowy całego materiału dowodowego, a przede wszystkim pominięcie w ocenie pism M. i D. T. skierowanych do KMP we W. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przywołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji Wojewody [...] przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Analizując pojęcie "miejsca stałego pobytu", trzeba odnieść je do pojęcia "miejsca zamieszkania", które określa przepis art. 25 ustawy z 23 kwietnia 1964 r., Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Wynika z niego, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejsce, w którym przebywa ona z zamiarem stałego pobytu. Z powyższego wynika, że za miejsce stałego pobytu należy uważać miejsce, w którym osoba fizyczna nie tylko przebywa, ale i miejsce to obejmuje zamiarem stałego pobytu. W konsekwencji, zawarte w wyżej cytowanym przepisie art. 15 ust. 2 w/w ustawy z 10 kwietnia 1974 r., o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pojęcie "dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu", nie oznacza jedynie dobrowolności momentu opuszczenia (wyjścia, wybycia) z mieszkania, lecz również oznacza godzenie się osoby wymeldowanej na niezamieszkiwanie w nim. Skoro tak, to dla prawidłowego orzeczenia o wymeldowaniu E. T. z lokalu nr [...] położonego we W. przy ul. S. niezbędne było ustalenie, że skarżąca opuściła trwale i dobrowolnie wskazany lokal i w chwili orzekania w lokalu tym nie zamieszkuje, a nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ze względu na rejestracyjny charakter zameldowania, ustalenia zaistnienia przesłanek do zastosowania omawianego przepisu dotyczyć muszą czasu poprzedzającego bezpośrednio podjęcie decyzji o wymeldowaniu. Należy przy tym pamiętać, że w obecnym kształcie omawianej regulacji ustawowej, ewidencja służy wyłącznie do rejestracji danych o miejscu pobytu osób. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organów, okoliczności niezbędne do orzeczenia o wymeldowaniu ze spornego lokalu E. T. nie zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. Zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem organ odwoławczy przeoczył, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące ogólne, słuszne reguły interpretacji i stosowania przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych muszą znajdować zastosowanie w konkretnej, indywidualnie rozstrzyganej sprawie. W szczególności, wbrew twierdzeniu organów, z przeprowadzonych czynności dowodowych nie wynika jasno, że w czasie podejmowania decyzji o wymeldowaniu przez organy I i II instancji, E. T. w lokalu przy ulicy S. we W. nie zamieszkiwała. Podkreślić w tym miejscu należy dużą wagę prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Pominięcie czy zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu może skutkować wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Zawarta w treści przepisów art. 7 i 77 §1 K.p.a. podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Należy przy tym dodatkowo zważyć, że nawet okoliczność braku czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w żadnym razie nie zwalnia organu administracji od wnikliwego rozpatrzenia wszystkich aspektów rozpatrywanej sprawy – wręcz przeciwnie, właściwy organ ma obowiązek podejmowania czynności wyjaśniających z urzędu i w żadnym wypadku brak stanowiska strony co do przeprowadzonego dowodu nie może być interpretowany jako automatyczne uznanie ustaleń zeń wynikających. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się nadto, iż jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995/7/83). Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy nie wykorzystały wszystkich możliwych środków dowodowych w celu wyczerpującego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia. Z przedstawionych sądowi akt wynika, że postępowanie administracyjne przeprowadzono pobieżnie, a w trakcie postępowania dowodowego nie usunięto wyłaniających się sprzeczności. W szczególności negatywnie trzeba ocenić fakt, iż ustalenia faktu trwałego opuszczenia lokalu przez skarżącą oparto w zasadzie jedynie na oświadczeniu A. K., która jest przecież osobą bezpośrednio zainteresowaną wynikiem sprawy. Zauważyć należy, że faktu opuszczenia lokalu przez skarżącą nie potwierdziły zeznania innych świadków wskazanych przez wnioskującą o wymeldowanie. Świadek E. S. zeznała jedynie, że od swojego powrotu z zagranicy we wrześniu 2007r. nie widywała E. T. na terenie posesji przy ul. S. Okoliczność ta wszakże była w sprawie niesporna, gdyż skarżąca już w kwietniu 2007r. wyjechała z kraju. Natomiast świadek J. A. nie wskazał jednoznacznie faktu wyprowadzenia się skarżącej z przedmiotowego lokalu, a zeznał jedynie, że od ok. 3 lat nie spotkał skarżącej. Okoliczności opuszczenia przez E. T. mieszkania przy ul. S. nie można również wywieść z treści pism nadesłanych w sprawie przez Komendę Miejską Policji we W., jako że nie zawierają one w tym zakresie żadnych informacji i odnoszą się jedynie do kwestii związanych z interwencjami policyjnymi w domu stron. W istocie, jedynie A. K. w swoich zeznaniach bezpośrednio twierdziła, że skarżąca nie zamieszkuje w spornym lokalu, jest on nieogrzewany i w złym stanie technicznym. Organy orzekające w sprawie nie ustaliły jednak, kiedy skarżąca opuściła lokal, co w kontekście jej wyjazdu na dłuższy pobyt za granicę było istotną okolicznością sprawy. Sama wnioskodawczyni jest w tym zakresie niekonsekwentna. We wniosku o wymeldowanie skarżącej wskazuje, że wyprowadziła się wraz z rodzicami i miało to miejsce 15 grudnia 2005r. (a zatem w okresie objętym poprzednim postępowaniem zakończonym odmową wymeldowania E. T. z przedmiotowego lokalu). Przesłuchiwana w charakterze strony A. K. zeznaje z kolei, że skarżąca nie mieszka w tym mieszkaniu od zakończenia poprzedniej sprawy o wymeldowanie, przy czym nie precyzuje, w jakich okolicznościach nastąpiło opuszczenie lokalu. Brak ustalenia momentu opuszczenia lokalu, czyni z kolei niezasadną argumentację organu dotyczą braku podjęcia przez skarżącą w stosownym czasie działań zmierzających do podjęcia kroków w celu ochrony naruszonego posiadania. Przy wzajemnie wykluczających się twierdzeniach stron co do stanu faktycznego, rzeczą organów meldunkowych było dokonanie szczegółowej analizy wszystkich okoliczności i dokonanie weryfikacji zebranych zeznań stron i świadków, a następnie, wskazanie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, dlaczego jednym dowodom przyznano walor wiarygodności, podczas gdy odmówiono go innym, do czego organy są obowiązane wymogami art. 107 § 3 kpa w związku z art. 80 kpa, stanowiącym, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji do dwóch istotnych okoliczności, na które powoływała się E. T., a mianowicie, że zamieszkiwała w domu swoich rodziców przed wyjazdem do Irlandii z uwagi na prowadzony remont przedmiotowego lokalu oraz że w mieszkaniu tym pozostawiła ma swoje rzeczy osobiste. W świetle tych twierdzeń, organ winien szczególnie starannie rozważyć i dać temu jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji, czy w istocie skarżąca opuściła trwale i dobrowolnie lokal mieszkalny i kiedy to faktyczne opuszczenie mieszkania nastąpiło, a także czy w istocie w spornym lokalu znajdują się rzeczy osobiste skarżącej. Skoro w świetle okoliczności ujawnionych w toku postępowania oraz zgromadzonych w jego ramach dowodów, kwestia zamieszkiwania (lub opuszczenia) przez E. T. dotychczasowego miejsca pobytu stałego była kontrowersyjna, obowiązkiem organów - wynikającym z art. 7, 75 i 77 § 1 k.p.a. - było przede wszystkim przeprowadzenie dalszej weryfikacji wspomnianych okoliczności i wiarygodności dowodów, choćby poprzez przeprowadzenie wizji lokalnej w przedmiotowym lokalu, w celu potwierdzenia (lub wykluczenia) przeprowadzenia w nim remontu, a także czy znajdują się tam rzeczy osobiste skarżącej, świadczące o charakterze jej pobytu w tym mieszkaniu. Zweryfikowanie prawdziwości twierdzeń wnioskodawczyni odnośnie przeprowadzenia się skarżącej do domu rodziców winno opierać się na przesłuchaniu kolejnych świadków, w tym sąsiadów zarówno z ulicy S. jak i mieszkańców domów sąsiadujących z domem rodziców skarżącej przy ul. S. Pominięte środki dowodowe mogły mieć znaczenie dla poprawnego ustalenia stanu faktycznego i usunięcia pojawiających się w sprawie licznych wątpliwości. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy nie został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przy uwzględnieniu dyspozycji art. 7 i 77 K.p.a. oraz przesłanek warunkujących zastosowanie art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wymagać to będzie rozszerzenia postępowania wyjaśniającego na wszystkie wcześniej wymienione kwestie. Cały materiał dowodowy - uzupełniony o dodatkowe środki (zwłaszcza o wizję przeprowadzoną w spornym lokalu i przesłuchanie kolejnych świadków), powinien być następnie poddany wszechstronnej, choć swobodnej ocenie, zgodnie z zasadami określonymi w art.80 k.p.a., czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu nowej decyzji, przestrzegając przy tym w pełni zwłaszcza dyrektyw wyrażonych w art.107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 u. p.s.a, §2 ust.1 i § 18 ust.1 pkt1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).