II SA/Bd 349/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ, A. K. sprawy ze skargi N. D. S. A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na rozbiórkę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę 200 (dwustu) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2010 r. w części dotyczącej odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków nr 2, 3 i 4 na działce nr [...] przy ul. K. w B. – w zakresie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3 (pkt 1 sentencji decyzji). Powyższa decyzja była poprzedzona następującym postępowaniem: W dniu 4 lipca 2007 r. Prezydent Miasta B. (zwany dalej "Prezydentem"), po rozpatrzeniu wniosku M. Sp. z o.o. (poprzednik prawny N. S.A w Warszawie) decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2, 3 i 4 na działce nr [...] i nr [...] przy ul. K. w B. W dniu 18 marca 2008 r. do Prezydenta zwrócił się Z. B. z wnioskiem o wstrzymanie "budowy" na działce nr [...] prowadzonej w oparciu o pozwolenie na budowę nr [...], podnosząc, iż wskazany w pozwoleniu budynek nr 4 jest garażem stanowiącym własność wnioskodawcy. Garaż został wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie, za zgodą właściciela terenu. Mając na względzie powyższą informację Prezydent postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia 4 lipca 2007 nr [...] z uwagi na pojawienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezydent, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej w skrócie k.p.a.), odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do wyjaśnień spółki N., właściciel nieruchomości, na której został wybudowany przedmiotowy garaż tj. M. Sp. z o.o. zgodnie z przysługującym mu prawem, złożył wobec Z. B. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem na koniec maja 2007 r. Powyższe pozwoliło organowi na stwierdzenie, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia, bowiem nowe okoliczności i dowody zostały podważone przez stronę przeciwną. W wyniku rozpatrzenia odwołania Z. B. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta z [...] grudnia 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że pozwolenie na budowę budynku garażowego, tj. budynku oznaczonego nr 4, zostało wydane przez Prezydenta na rzecz Z. B. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. Garaż został zrealizowany na cudzym gruncie na podstawie pozwolenia na budowę, a w dacie wydania ww. decyzji inwestor Z. B. legitymował się prawem do dysponowania terenem w postaci umowy najmu. W warunkach pozwolenia na budowę wskazano, że lokalizacja garażu jest terminowa, do czasu realizacji zamierzeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia, zatwierdzonego zarządzeniem Nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 1981 r. Umowa najmu została wypowiedziana Z. B. przez nowego właściciela terenu pismem z dnia 29 maja 2007 r. Nowy właściciel terenu tj. M. Sp. z o.o. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę między innymi spornego garażu. Organ wskazał, że stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę wnioskodawca jest zobowiązany dołączyć zgodę właściciela obiektu, który ma zostać rozebrany. Zgoda ta jest wymagana w sytuacji, gdy wnioskodawcą o pozwolenie na rozbiórkę jest inna osoba niż właściciel obiektu – co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewoda podkreślił, że nabycie prawa do nieruchomości przez nowego właściciela nie jest równoznaczne z nabyciem przez niego automatycznie prawa do zlokalizowanego na tej nieruchomości budynku garażowego. W tej kwestii organ pierwszej instancji nie poczynił żadnych ustaleń, opierając się jedynie na wyjaśnieniach spółki N. Zdaniem Wojewody decyzja Prezydenta z dnia 4 lipca 2007 r. o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana bez zgody właściciela budynku garażowego oznaczonego nr 4. O fakcie tym organ powziął wiadomość z pisma z dnia 18 marca 2008 r., zatem istniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi. W tej sytuacji istniała podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Błędne jest tym samym wskazanie przez Prezydenta art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jako podstawy wydania decyzji, gdyż odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. mogła być podjęta tylko po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały podstawy wznowienia. Ponadto pominięcie, jako strony postępowania właściciela przedmiotowego garażu stanowi naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Skargę od decyzji Wojewody złożyła spółka N., jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 305/09) skargę tą oddalił. Sąd zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę między innymi spornego garażu wystąpił właściciel terenu tj. M. Sp. z o.o., przy czym ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pozwolenie na budowę budynku garażowego oznaczonego nr 4 zostało uprzednio wydane przez Prezydenta na rzecz Z. B. decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., bowiem inwestor legitymował się w tym czasie prawem do dysponowania terenem w postaci umowy najmu, która następnie została wypowiedziana przez nowego właściciela terenu pismem z dnia 29 maja 2007 r., a zatem zgoda udzielona inwestorowi obiektu przez właściciela terenu wywarła skutek w postaci możliwości skorzystania z tego terenu na cele inwestycyjne. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność nie jest bez znaczenia, jeżeli się zważy, iż stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę wnioskodawca obowiązany jest dołączyć zgodę właściciela obiektu, który ma zostać rozebrany, a więc zgoda jest wymagana w sytuacji, gdy wnioskodawcą o pozwolenie na rozbiórkę, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, jest inna osoba niż właściciel obiektu. Oznacza to również, że nabycie prawa do nieruchomości przez nowego właściciela nie jest równoznaczne z nabyciem przez niego automatycznie prawa do zlokalizowanego na tej nieruchomości budynku garażowego. W opinii Sądu, słusznie zatem organ odwoławczy zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji brak poczynienia wyczerpujących ustaleń w przedmiocie statusu Z. B. w przedmiotowym postępowaniu, zważywszy na bezsporną okoliczność, iż decyzja Nr [...] Prezydenta z dnia 4 lipca 2007 r. o pozwoleniu na rozbiórkę, została wydana bez zgody właściciela budynku garażowego oznaczonego nr 4, którym był właśnie Z. B. W wyniku dalszego postępowania Prezydent wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., którą: 1. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2, 3 i 4 przy ul. K. w B. – w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3, 2. uchylił decyzję z dnia 4 lipca 2007 r. nr [...] – w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4, 3. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4. W uzasadnieniu organ wskazał, że w odpowiedzi na pytanie organu spółka N. pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. poinformowała, że nie dysponuje zgodą właściciela garażu (obiektu nr 4) na rozbiórkę, a ponadto, że garaż ten uległ rozbiórce. Pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. spółka N. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2010 r. w zakresie dotyczącym: 1. uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 4 lipca 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na rozbiórkę - w części dotyczącej udzielenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4, 2. odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4, wnosząc o uchylenie pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4 ewentualnie o wydanie decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. w zaskarżonej przez odwołującą się części, tj. pkt 2 i 3 decyzji oraz umorzenie postępowania I instancji w zakresie dotyczącym pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji. Spółka podniosła, że Z. B. nie może być uznany za stronę postępowania, gdyż dysponował garażem (obiektem nr 4) wyłącznie jako posiadacz zależny, z którym spółka w 2007 r. rozwiązała umowę najmu. Nie ma on zatem interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 - Prawo budowlane. Interes taki ma natomiast Spółka, co wynika wprost z prawa użytkowania wieczystego, tj. art. 235 k.c. w związku z art. 233 k.c., na co Spółka przedstawiła stosowne dowody wskazując na treść zapisów w księdze wieczystej oraz treść umowy notarialnej z 3 września 2007 r., na podstawie której Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz ze znajdującymi się na nim zabudowaniami i urządzeniami. Spółka zarzuciła także naruszenie art. 107 oraz 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Organ nie wskazał bowiem, na podstawie jakich przepisów wywiódł prawo Z. B. do uczestniczenia w postępowaniu. Odniesienie się organu do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 wskazuje, że został on uznany za właściciela garażu, lecz zdaniem Spółki brak jest podstaw prawnych do przyjęcia takowego zapatrywania. Spółka podkreśliła, że zgodnie z prawem przyznanym jej na mocy decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. zezwalającej na rozbiórkę, uprawnienie to w stosunku do obiektu nr 4 (garażu) zrealizowała. W tej sytuacji należy rozważyć podstawy nie tylko co do uchylenia zaskarżonej decyzji w części obejmującej pkt 2 i 3, ale także umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji – z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] stycznia 2010 r. w części dotyczącej odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia 4 lipca 2007 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków nr 2, 3 i 4 na działce nr [...] przy ul. K. w B. – w zakresie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3 (pkt 1 sentencji decyzji). W uzasadnieniu organ, powołując się na stanowisko zawarte w ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 305/09) wskazał, że decyzja z dnia 4 lipca 2007 r. o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana bez wymaganej zgody właściciela budynku garażowego nr 4, który także nie wziął udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Spółka potwierdziła, że zgody takiej nie posiada. W tej sytuacji zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a ponadto decyzja z dnia 4 lipca 2007 r. w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę garażu została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego i dlatego w tym zakresie podlega uchyleniu. Zdaniem Wojewody brak podstawy prawnej do odmowy uchylenia decyzji z 4 lipca 2007 r. o rozbiórce w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3. Przepisy zawarte w art. 151 k.p.a. mają charakter alternatywny. Sytuacja prawna strony została określona zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji w części, w której organ uchylił decyzję z 4 lipca 2007 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Organ nie był natomiast zobowiązany do zawarcia rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia pozostałej części decyzji. Zdaniem Wojewody na skutek jego obecnej decyzji moc prawną zachowuje pozostała część zaskarżonej decyzji Prezydenta z [...] stycznia 2010 r. uchylająca ostateczną decyzję z dnia 4 lipca 2007 r. w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku nr 4 oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na jego rozbiórkę. W skardze do sądu administracyjnego spółka N. wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj.: – art. 11 w związku z art. 7, art. 8 i art. 107 k.p.a. – poprzez ich niezastosowanie i nie odniesienie się do przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów wobec orzeczenia wydanego w I instancji, – art. 28 k.p.a. – poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie interesu prawnego Z. B. do udziału w postępowaniu dotyczącym rozbiórki garażu – art. 105 § 1 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania mimo istnienia przesłanki braku jego przedmiotu, – art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – poprzez błędną wykładnię, tj. nie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w zakresie, w jakim organ II instancji uchylił rozstrzygnięcie będące przedmiotem odwołania, oraz naruszenie prawa materialnego tj.: – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że legitymację procesową do występowania w charakterze strony w postępowaniu dot. rozbiórki garażu miał również Z. B. – art. 235 k.c. w związku z art. 233 k.c. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że własność garażu przysługuje Z. B., a nie użytkownikowi wieczystemu. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że w sentencji zaskarżonej decyzji, wbrew wymogom art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ jedynie orzekł o uchyleniu części decyzji organu I instancji (dotyczącej odmowy uchylenia części decyzji z 4 lipca 2007 r.), nie orzekł natomiast w tym zakresie co do istoty sprawy. Może to budzić wątpliwości jakie rozstrzygnięcie zapadło odnośnie tej części decyzji z 4 lipca 2007 r., w której udzielono pozwolenia na rozbiórkę budynków nr 2 i 3. Spółka ponownie argumentowała, że brak podstaw prawnych dla uznania Z. B. za stronę postępowania, podkreślając, że organ nie wskazał podstawy prawnej, z której wywiódł prawo własności garażu Z. B. Spółka podniosła także, że organ nie odniósł się do jej argumentu przemawiającego za umorzeniem postępowania w związku z faktycznym dokonaniem rozbiórki garażu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni argumentacji skarżącej. Odnośnie stanowiska skarżącej spółki, która wskazując na naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak też art. 28 k.p.a. podnosi brak interesu prawnego Z. B. i w konsekwencji zarzuca, iż organ błędnie uznał go za stronę postępowania – należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że kwestią tą zajmował się WSA w Bydgoszczy, orzekając ww. wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, że w świetle art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego nabycie prawa do nieruchomości przez nowego właściciela nie jest równoznaczne z automatycznym nabyciem prawa do zlokalizowanego na tej nieruchomości budynku garażowego oraz podkreślił bezsporną okoliczność, iż decyzja Prezydenta z dnia 4 lipca 2007 r. nr [...] udzielająca pozwolenia na rozbiórkę została wydana bez zgody właściciela budynku garażowego, tj. Z. B. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie z cytowanego stanowisko wynika, że Z. B. ma interes prawny, a tym samym jest stroną w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 lipca 2007 r. Zgodnie natomiast z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zarówno zatem organy orzekające po ww. wyroku z dnia 21 lipca 2009 r. jak też Sąd w składzie obecnie rozpatrującym sprawę związane są zawartą w tym wyroku oceną prawną co do statusu Z. B. w postępowaniu wznowieniowym. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż Spółka nie wniosła skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 21 lipca 2009 r. Zasadnie natomiast skarżąca podnosi zarzut braku rozpatrzenia przez organ przesłanek ewentualnego umorzenia postępowania. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której już była wydana decyzja ostateczna. Innymi słowy – o ile dojdzie do wznowienia postępowania (spełnione są przesłanki wznowienia), to organ ponownie rozstrzyga sprawę "na nowo" – musi zatem brać pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w momencie, w którym wydaje rozstrzygnięcie kończące wznowione postępowanie. Z tego względu istotną okolicznością w sprawie jest pochodząca od skarżącej Spółki informacja, iż doszło do rozbiórki budynku garażowego. W tej kwestii organ nie przeprowadził żadnego postępowania w celu zbadania, czy rzeczywiście taki fakt miał miejsce, naruszając tym samym wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Brak tegoż obiektu budowlanego wyklucza – jak słusznie wskazuje Spółka – możliwość merytorycznego orzekania w przedmiocie jego rozbiórki. Wskazany brak mógł zatem w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. W świetle powyższego za zasadny należy uznać zarzut skarżącej Spółki odnośnie naruszenia art. 11 w związku z art. 7, art. 8 i art. 107 k.p.a. – poprzez ich niezastosowanie i nie odniesienie się do przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów wobec orzeczenia wydanego w I instancji, w szczególności do zarzutu odwołania, iż w sprawie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania odnośnie rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki garażu. Zasadnie także Spółka podnosi, iż Wojewoda dopuścił się naruszenia prawa jedynie uchylając decyzję Prezydenta z dnia [...] stycznia 2010 r. w zakresie, w jakim w tej decyzji Prezydent odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. w części udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i nr 3. Z uzasadnienia decyzji Wojewody można wywieść, że zdaniem tego organu decyzja z dnia 4 lipca 2007 r. w części udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków nr 2 i 3 powinna pozostać w obrocie prawnym. Jednocześnie ze stanowiska organu odwoławczego wynika, że dla uzyskania takiego efektu nie można podjąć żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Organ przeoczył, że art. 151 § 1 k.p.a. nie określa wszystkich możliwych rozstrzygnięć, które może podjąć organ rozstrzygający wznowione postępowanie. W przypadku bowiem, jeżeli zaistniała przyczyna wznowienia, jednakże pomimo stwierdzonych uchybień w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – organ administracji publicznej winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 1 w związku z art. 146 § 2 k.p.a.) (por. pkt 5 komentarza do art. 146 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." Tom II. LEX, 2007, wyd. II). W przedmiotowej sprawie Wojewoda – co słusznie wskazała skarżąca – uchylił się od merytorycznej oceny sprawy w części dotyczącej rozbiórki budynków oznaczonych nr 2 i 3, naruszając tym samym art. 151 k.p.a. Rozstrzygnięcie merytoryczne przewidziane we wskazanym przepisie, w przypadku jeżeli decyzja organu pierwszej instancji jest błędna, jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, który organ odwoławczy winien podjąć w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ze względu na powyższe Sąd orzeka jak w pkt 1 sentencji wyroku. W ponownym postępowaniu organ powinien rozstrzygnąć sprawę po uzupełnieniu postępowania dowodowego, z uwzględnieniem powyższego stanowiska Sądu. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., biorąc pod uwagę wysokość wpisu stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).