II SA/Bd 357/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Asesor WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej oddala skargę II SA/Bd 357/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy C., Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. odmówił E. P. przyznania świadczenia w formie zaliczki alimentacyjnej na córkę M. P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732; z późno zm.) za osobę uprawnioną do zaliczki alimentacyjnej uważa się osobę uprawnioną do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna, wychowywaną przez osobę samotną, a także osobę uczącą się, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Przez osobę samotną, rozumie się osobę samotnie wychowującą dziecko o której mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych. W myśl art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255; z późno zm. ) " osoba samotnie wychowująca dziecko to panna, kawaler, osoba pozostająca w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osoba rozwiedziona, wdowa lub wdowiec jeżeli wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka". Na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji organ stwierdził, iż wnioskodawczyni wychowuje dziecko – K. P. wspólnie z ojcem dziecka. Zatem w rozumieniu art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych tworzą rodzinę. Z interpretacji tego przepisu wynika, że jeżeli wnioskodawca wychowuje przynajmniej jedno dziecko (niekoniecznie to, na które wnioskuje o zaliczkę alimentacyjną) z ojcem dziecka to nie spełnia wymogu osoby samotnie wychowującej dziecko. Na powyższe rozstrzygniecie skarżąca złożyła odwołanie. Wskazała, iż nie zgadza się z treścią wydanego rozstrzygnięcia. Argumentowała, że świadczenie alimentacyjne otrzymywała do kwietnia 2004r., ponieważ ojciec M. P., z którym jest rozwiedziona nie łożył na jej utrzymanie. Ponadto, jest on osobą niepracującą w związku z czym nie ma możliwości wyegzekwowania zasądzonych alimentów. Obecnie skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z konkubentem i druga córką K. P. Na obie córki otrzymuje tylko zasiłki rodzinne. Ciężar ich utrzymania spoczywa zatem na konkubencie, _który osiąga niskie dochody - w wysokości najniższej średniej krajowej, pomniejszone o alimenty na córkę z pierwszego małżeństwa. Postanowieniem z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, iż odwołanie zastało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W jego uzasadnieniu wskazano, iż skarżoną decyzję skarżąca odebrała w dniu 31 października 2005r. Mimo prawidłowego pouczenia, zawartego w decyzji, o terminie wniesienia odwołania. skarżąca złożyła odwołanie dopiero w dniu 17 stycznia 2006r. (odwołanie datowane 13 stycznia 2006r.) uchybiając tym samym 14 dniowemu terminowi określonemu wart. 129 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, strona wnosząc odwołanie nie skorzystała z przysługującego jej prawa złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Na powyższe postanowienie E. P. złożyła skargę do Sądu. W jej uzasadnieniu podniosła, iż nie składała odwołania ponieważ przy odbiorze decyzji o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia została poinformowana, że winna dostarczyć uprawomocniony wyrok o rozwodzie, którego to prawomocność stwierdzono dopiero z dniem 10 listopada 2005r. Skarżącą otrzymała orzeczenie w dniu 19 listopada 2005r., a zatem już po terminie do wniesienia odwołania. Ponadto wskazała, iż chcąc uzyskać w organie poradę co do dalszego toku postępowania uzyskała jedynie informację, iż termin do złożenia odwołania minął. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż kompetencją Sądu jest wyłącznie ocena czy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie postanowienia, "względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd nąstępuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność postanowienia w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ono prawu. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania, jest zachowanie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania liczonego od dnia doręczenia decyzji stronie, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy jest zatem zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie od kwestionowanej przez stronę decyzji zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, a w przypadku uchybienia terminu do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Rozpoznanie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Z niespornych okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącej doręczona w dniu 31 października 2005, co znajduje potwierdzenie w załączonym do akt sprawy zwrotnym poświadczeniu jej odbioru. Decyzja zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Termin czternastodniowy do wniesienia odwołania upłynął z dniem 14 listopada 2005r. Odwołanie natomiast skarżąca złożyła w organie w dniu 17 stycznia 2006r., przy czym należy podkreślić, iż nie skorzystała z prawnej możliwości przywrócenia terminu poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 k.p.a.). Z powyższego wynika, że w sprawie spełnione zostały przesłanki określone wart. 134 k.p.a. do stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; z późno zm.) orzekł jak w sentencji.