II SA/Bd 369/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2012r. sprawy ze skargi B.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. U z a s a d n i e n i e: Starosta [...] decyzją z [...]2012 r., na podstawie art. 9 ust 1 pkt 14 lit a i b, art.:2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2008 r., Nr 69, poz.415) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: kpa, orzekł o uznaniu z dniem [...].2012 r., skarżącej za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji, organ wyjaśnił, że skarżąca zgłosiła się do rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] w dniu [...].2012 r. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono. że w/w. w dniu rejestracji spełniła przesłanki art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., aby uzyskać z dniem [...].2012r. status osoby bezrobotnej. Organ wyjaśnił również, że z przedłożonych dokumentów wynikało, iż skarżąca pracowała w następujących okresach: - od [...].2010 r. do [...].2010 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w A. - od [...].2010 r. do [...]2010 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w R. - od [...].2010 r. do [...].2010 r. w ramach umowy zlecenie w S. - od [...].2010 r. do [...].2010 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w M. - od [...].2011 r. do [...].2011 r. w pełnym wymiarze w W., ponadto, - od [...].2010 r. do [...].2011 r. pobierała zasiłek chorobowy, którego podstawą była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia. Organ wskazał, że zbadaniu podlegały przesłanki art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i c wyżej cytowanej ustawy. Organ wyjaśnił, że do okresu 365 dni, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy wlicza się przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego. jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku z. uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Jak wyjaśnił organ, analiza dokumentów wykazała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji do okresu 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych można zaliczyć okresy zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy: od [...].2010 r. do [...].2010 r., od [...].2010 r. do [...].2010 r., od [...].2010 r. do [...].2010 r., od [...].2011 r. do [...].2011 r., łącznie [...] dni. Brak jest natomiast podstaw prawnych aby do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć okres wykonywania pracy w ramach umowy zlecenie od [...].2010 r. do [...]..2010 r., z uwagi na to, że podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz okres pobierania zasiłku chorobowego od [...].2010 r.. do [...].2011 r., gdyż podstawą wymiaru tego zasiłku była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia. Organ stwierdził, że z uwagi na to fakt, iż skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji posiada [...] dni uprawniających do zasiłku, orzeczono jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca wyjaśniła, że bezpośrednio w okresie poprzedzającym wypłaty zasiłku chorobowego była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie M., gdzie z tytułu wykonywanej pracy otrzymywała co najmniej minimalne wynagrodzenie. Wojewoda [...] decyzją z [...]2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynikało, że skarżąca mogła nabyć status osoby bezrobotnej, lecz na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 w/w ustawy, nie mogła uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to, iż pomimo posiadania 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie można było zaliczyć jej na poczet zasiłku dla bezrobotnych zasiłku chorobowego za okres od dnia [...].2010 r. do [...].2011 r. z uwagi na to, iż podstawą wymiaru tego zasiłku była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ wyjaśnił, że badając w dniu rejestracji 18 miesięczny termin poprzedzający dzień rejestracji tj. okres od dnia [...].2010 r. do dnia [...].2012 r. uznano, iż suma wszystkich okresów (zaliczalnych na poczet uprawnień do zasiłku) w tym czasie wynosiła [...] dni, a nie wymagane 365 dni. Na ten czas składa się zatrudnienie w firmie A. w okresie od [...].2010 r. do [...].2010 r., w [...] R. okresie od [...].2010 r. do [...].2010 r., W firmie M. w okresie od [...].2010 r. do [...].2010 r. oraz w firmie W. od [...].2011 r. do [...].2011 r. Okresu przebywania na zasiłku chorobowym od dnia [...].2010 r. do [...].2011 r. nie można uwzględnić z uwagi na fakt, iż podstawą wymiaru tego zasiłku była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę ([...] zł). Rejestracja osoby bezrobotnej następuje przez dokonanie czynności o charakterze materialno-technicznym. Przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie określają obowiązku rejestracji osoby bezrobotnej. O tym, w jakim czasie i w jakiej sytuacji i czy taka potrzeba występuje postanawia wyłącznie osoba, która chce uzyskać status osoby bezrobotnej. Rejestracja w PUP jest czynnością dobrowolną i następuje w dniu przedłożenia kompletu dokumentów wymaganych do rejestracji. Pani B. O. taką gotowość wykazała w dniu [...].2012 r.,. zgłaszając się do PUP z kompletem dokumentów do rejestracji. W skardze złożonej do sądu, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wyjaśniła, że zatrudniona była w następujących okresach: 1. jako pracownik sezonowy w firmie A. w okresie od [...]2010 r. do [...]2010r. w pełnym wymiarze czasu pracy; 2. jako pracownik produkcji w [...] R.. w okresie od [...].2010 r. do [...].2010 r. w pełnym wymiarze czasu pracy; 3. jako pakowacz w firmie M. w okresie od [...].2010 r. do [...]2010 r. - praca wykonywana u pracodawcy użytkownika S. w miejscowości [...] w pełnym wymiarze czasu pracy. Wyjaśniła, że u tego pracodawcy od dnia [...].2010 r. przebywała na chorobowym (do dnia rozwiązania umowy o pracę tj. do [...].2010 r.); 4. od dnia [...].2010 r. do [...].2011 r. z uwagi na niezdolność do pracy zasiłek chorobowy wypłacał Zakład Ubezpieczeń Społecznych; 5. jako monter w W. od dnia [...].2011 r. do [...].2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżąca wyjaśniła również, że w/w okresy zatrudnienia to zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy z co najmniej minimalnym wynagrodzeniem za pracę. Strona przyznała, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał jej zaświadczenie, iż podstawą wymiaru zasiłku po ustaniu ubezpieczenia za okres od [...].2010 r. do [...].2011 r. była kwota [...] zł. Skarżąca podniosła, że w istocie została niejako ukarana za to, że pracą jaką świadczyła przed powstaniem niezdolności do pracy, była praca tymczasowa pomimo tego, że uzyskiwała dochód w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wyjaśniła, że wyliczona przez pracodawcę kwota do ustalenia zasiłku chorobowego przez ZUS wynosiła [...] zł. Skarżąca wyjaśniła, że przez cały okres zatrudnienia uzyskiwała dochód w wysokości przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zaistniałe zdarzenie zdrowotne zmusiło ją do wykazania pracodawcy niezdolności do pracy i przedłożenia zwolnienia lekarskiego. Umowa z pracodawcą zawierana była każdorazowo na dany miesiąc. Nigdy nie było wiadomo jak długo będzie ona trwała. Jak podała skarżąca, w [...] przystąpiła do pracy nie mając umowy. Pracowała do dnia [...].2010 r. ponieważ od dnia [...].2010 r. nastąpiła niezdolność do pracy. W dniu [...].2010 r. przedkładając w zakładzie pracy zwolnienie lekarskie podsunięta jej została dopiero do podpisania umowa o pracę, która jak się okazało miała trwać tylko do [...].2010 r. W wyniku stanu w jakim się znajdowała, nie skojarzyła co podpisuje. Jak dalej wyjaśniła, okazało się później, że w umowie wskazano okres zatrudnienia od [...].2010 r. do [...].2010 r. Kolejne zwolnienie lekarskie zakład pracy przekazał już do realizacji Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, który ustalił, że podstawą wymiaru zasiłku po ustaniu ubezpieczenia jest kwota [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, iż skarżąca prawidłowo, zgodnie z ustawowym unormowaniem, na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, z dniem [...].2012 r., uznana została za osobę bezrobotną. W rozpatrywanej sprawie, w sporządzonej skardze, skarżąca nie wypowiadała się w powyższej kwestii, natomiast przede wszystkim kwestionowała rozstrzygnięcie organów administracji, mocą których odmówiono jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda w motywach zaskarżonej decyzji zaakcentował, że odmowa przyznania zasiłku spowodowana została nie spełnieniem wymogów formalnych polegających na tym, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżąca nie miała przepracowanych 365 dni, względnie dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. Organ uznał bowiem, że suma wszystkich okresów (zaliczalnych na poczet uprawnień do zasiłku) w tym czasie wynosiła [...] dni, a nie wymagane 365 dni. Przesłanki normatywne nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a - 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. W przypadku skarżącej, przeszkodą do zaliczenia jej okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni był fakt przebywania na zasiłku chorobowym od dnia [...].2010 r. do [...].2011 r., w trakcie którego otrzymywała kwotę zasiłku, którego podstawą wymiaru była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę ([...] zł). Potwierdza to zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddziału w [...], Inspektoratu [...], z którego wynika również okoliczność, że w/w okres był okresem po ustaniu ubezpieczenia (dowód: akta administracyjne k. [...]). Skarżąca wyjaśniła w skardze, że ustanie ubezpieczenia po dniu [...].2010 r., wynikało z jej błędu, polegającego na podpisaniu umowy o pracę na okres od [...].2010 r. do [...].2010 r. Ta okoliczność jednakże nie może być podnoszona skutecznie w przedmiotowym postępowaniu, lecz ewentualnie w ramach postępowania przed sądem pracy lub w ramach procesu cywilnego. W świetle przedstawionego stanu faktycznego w sprawie i powołanego stanu normatywnego należy uznać, że rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe i zgodne z wskazanymi unormowaniami. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. W wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż art. 71 ust.1 ustawy promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, zatem brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.