II SA/Bd 378/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia NSA Wiesław Czerwiński Protokolant Anna Kaczmarek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi M. P. i H. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji 1. oddala skargę M. P., 2. umarza postępowanie w stosunku do H. P. II SA/Bd 378/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] - [...] Prezydent B. na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11f, art. 11 i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c-f, oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), art. 104 Kpa oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) zezwolił na realizację inwestycji - budowę drogi publicznej ul. N. w B. Odwołanie od decyzji wnieśli H. i M. P., wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej nieruchomości przy ul. G. [...] w B. nr ew. [...] (nr KW [...]): obr. [...] w części [...], której są właścicielami, z uwagi na sprzeczność decyzji z ww. ustawą z 10 kwietnia 2003 r. Wojewoda [...] decyzją z [...] - [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 11 g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 10 kwietnia 2003 r. - utrzymał w mocy ww. decyzję, wskazując iż nie doszło do naruszenia prawa. Składając skargę H. i M. P. powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) i przepisami ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 193 z 2008 r., poz. 1194 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wykazało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak podstaw do wzruszenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Bezsporne w sprawie jest, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz decyzja z dnia [...] Prezydenta Miasta B. zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Powyższa ustawa zgodnie z brzmieniem jej art. 1 ust. 1 określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381 oraz 2008 r., Nr 54, poz. 326), a także organy właściwe w tych sprawach. Stosownie do przepisu art. 11a tej ustawy w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych na wniosek właściwego zarządcy drogi, po spełnieniu wymogów określonych w treści przepisów oraz prawidłowo złożonego wniosku zgodnie z art. 11 d ww. ustawy. Z akt sprawy wynika, że złożony w niniejszej sprawie wniosek inwestora - Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...] zawiera wszystkie wymagane treścią przepisy art. 11d ww. ustawy z 10 kwietnia 2003 r. załączniki w tym wykaz zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Z akt wynika również, że obwieszczenie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] o wydaniu decyzji zawiera informację, gdzie i kiedy można zapoznać się z aktami sprawy, a obwieszczenie to było dostarczone stronom. Chybiony jest zarzut, iż decyzja nie zawiera określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania i tymczasowych obiektów budowlanych, ponieważ decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, po myśli przepisu art. 17 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. obliguje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Ustosunkowując się do podnoszonego zarzutu, że droga na budowę której zezwala zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta B., nie jest drogą publiczną, albowiem nie została zakwalifikowana do jednej z kategorii dróg publicznych przed wydaniem decyzji o jej budowie na podstawie odrębnych przepisów, a o uznaniu za taką sprzeciwia się jej charakter, cel i funkcje - zważyć należy iż, jakikolwiek przepis obowiązującego prawa nie nakłada obowiązku uprzedniego zaliczania planowanych dróg do kategorii dróg publicznych. Nie można wymagać, aby była to uchwała wyprzedzająca budowę drogi. Na etapie lokalizacji i realizacji drogi, o jej charakterze decyduje wyłącznie wniosek zarządcy drogi, który w swoim wniosku nadaje jej przewidywany charakter. Przepisy przywoływanej ustawy z 10 kwietnia 2003 r. nie upoważniają organów do oceny racjonalności lub słuszności proponowanych we wniosku rozwiązań. Zaliczenie drogi do jednej z kategorii nie ma wpływu na postępowanie zmierzające do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Gdyby, bowiem przyjąć, że przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie jedynie do dróg, które zostały już zaliczone do odpowiedniej kategorii następuje po jej wybudowaniu, z chwilą włączenia do eksploatacji, to niemożliwe byłoby zastosowanie przepisów ww. ustawy. Taka interpretacja ustawy służącej przyspieszeniu procesu budowy sieci drogowej jest całkowicie sprzeczna z jej celami. Powyższa ocena Sądu ma swe potwierdzenie w istniejącym już orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki WSA w Gliwicach z 28 stycznia 2009 r. II SA/Gl 1079/08, wyroki WSA w Poznaniu z 21 listopada 2008 r. - II SA/Po 593/08), które WSA w Bydgoszczy w pełni podziela. Rozpoznając skargę należy zauważyć, że po myśli przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co z kolei pozwala na stwierdzenie, że zarzut, iż budowa przedmiotowej drogi jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie znajduje również uzasadnienia. Przepisy dotyczące rozbudowy infrastruktury drogowej a w szczególności przepisy rozdziału 3 ww. ustawy z 10 kwietnia 2003. noszący tytuł "Nabywanie nieruchomości pod drogi" rozstrzygają o sposobie nabywania przez zarządcę drogi nieruchomości oraz zasadach ustalania i wypłaty należnego za przywłaszczoną nieruchomość odszkodowania. Przepisy te nie przewidują wszczęcia procedury wykupu nieruchomości przed uprawomocnieniem się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W ocenie Sądu nie można także podnieść zarzutu o sprzeczności postępowania organu z przepisami art. 21 Konstytucji stanowiącej, iż Rzeczypospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia, a wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Zauważyć bowiem należy, że wdrożona procedura zakłada przyjęcie nieruchomości na cele publiczne i wypłatę słusznego odszkodowania ustalonego na podstawie wyceny dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano już wielokrotnie, że przepisy ww. ustawy z 10 kwietnia 2003 r. nie upoważniają do stwierdzenia, że organ orzekający może ingerować w rozwiązania projektowe związane z budową drogi, gdyż przepis ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie upoważniają organów wydających przedmiotowe decyzje do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, ani też do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Organy nie mogą także proponować zmian inwestycji we wniosku, ani rozwiązań technicznych. Inwestor, bowiem samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno wykonawczych inwestycji (vide m.in. WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., IV SA/Wa 638/06). WSA w Bydgoszczy w pełni podziela to stanowisko. Powyższe wywody w podsumowaniu nakazują stwierdzenie, że podnoszone zarzuty są chybione i pozbawione podstawy prawnej i dlatego w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 60 oraz 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., albowiem skarżąca H. P. pismem [...], które wpłynęło do tut. Sądu [...] (a więc przed rozprawą) skutecznie cofnęła skargę.